“ ....ถ้าคำพูดของคนนั้นเชื่อถือไม่ได้  จะเชื่อในอะไร  มันไม่มีความจริงใจกันแล้ว...”

     นี่คือคำพูดที่ผ่านเรียวปากของนายบรรหาร  ศิลปอาชา  หัวหน้าพรรคชาติไทยที่กล่าวตำหนิผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง  เมื่อวันที่  17 มกราคม  2551  ระหว่างการแถลงข่าวการร่วมกับพรรคเพื่อแผ่นดินในการเข้าร่วมเป็นรัฐบาลที่โรงแรมปาร์คนายเลิศ  ถนนวิทยุ
      ท่ามกลางกระแสวิพากวิจารณ์ถึงคำว่า “สัจจะ  กตัญญู” ที่นายบรรหารถือเป็นคำมั่นว่าจะไม่ทำให้ผู้ที่ตนเองนับถือมากว่า 30 ปีต้องผิดหวัง  ว่าคำคำนี้ควรคู่กับพฤติกรรมและการกระทำที่นายบรรหารได้กระทำอยู่ในปัจจุบันหรือไม่  นายบรรหารเป็นนักการเมืองรุ่นสุดท้าย  ที่มองแต่ผลประโยชน์ที่ได้รับจากการเล่นการเมืองมากกว่าผลประโยชน์ที่ชาติพึ่งจะได้มาตลอดชีวิต
      การกระทำของนายบรรหาร  ล้วนแต่อยู่ในความคาดหมายของผู้คนที่สนใจข่าวสารทางการเมืองอยู่แล้ว  เพียงแต่ทุกคนยังมีความหวังเพียงน้อยนิดว่าในห้วงเวลาแห่งช่วงสุดท้ายของชีวิตการเมือง  นายบรรหารจะสามารถเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมทางการเมืองว่าจะสามารถลบล้างภาพ “ปลาใหล” ที่หมายถึงการเอาตัวเอง “เข้าแลก”ถ้าหากได้ประโยชน์คุ้มค่า มิต่างกับปลาใหลที่ลื่นใหล  ชอบกินของเน่า  เสีย  กินอาจมมาตลอดชีวิต
      สุดท้ายความหวังลึกๆในใจผู้คนก็สลาย

      นายชูวิทย์  กมลวิศิษฐ์ “หอกข้างแคร่”  ซึ่งอดีตเป็น “คนวงใน ” ตำแหน่งอดีตรองหัวหน้าพรรคชาติไทยได้ให้คำนิยามที่เจ็บปวดถึงความเป็น “นายบรรหาร  ศิลปอาชา”กับการบริหารผ่านรูปแบบธุรกิจการเมืองที่เวียนว่าย  วกวนไม่ไปใหนของนายบรรหาร  โดยเฉพาะที่เกี่ยวพันกับผลประโยชน์  ทำให้เราได้ทราบถึงความแตกต่าง  และเข้าใจลึกซึ้งขึ้นกับคำว่า “หลงจู๊” และ “เถ้าแก่” มากขึ้น  ประกอบกับลีลาที่ร้ายเหลือของนายชูวิทย์  ในการนำเสนอเมนูเด็ด “ปลาใหลต้มยา”
      การกระทำครั้งนี้ของนายชูวิทย์ทำให้นายบรรหารและพลพรรคสมาชิกของพรรคชาติไทยแทบกระอักเลือด  ถึงจะแถลงตอบโต้ผ่านบุตรสาวนางสาวกัญจนา  ศิลปะอาชา  ก็ยิ่งทำให้ภาพความเป็น “หลงจู๊” และความเป็น “พรรคครอบครัว”เด่นชัดเจนมากขึ้นอีก  สุดท้ายการประกาศลุยไม่เลิกของชูวิทย์ ทำให้นายบรรหาร  มังกรร้ายจากเมืองสุพรรณเก็บตัวเงียบไปพักหนึ่ง

      ในที่สุดการจัดตั้งรัฐบาลเริ่มประกอบเป็นรูปเป็นร่างจาก  6  พรรคการเมืองก็สามารถมองภาพชัดเจนขึ้น  ภาพของ “ผู้แทน” ซึ่งเป็นตัวแทนราษฎร์ทั่งประเทศที่ได้รับการเลือกตั้ง  ซึ่งต่างก็มีความหวังในการเข้ารับ “ตำแหน่ง”  ที่เป็นที่มาแห่ง “บารมี  เงินตรา  อำนาจ”  ให้สมกับการลงทุน  ลงแรง ทั้งภายนอก  ภายใน  ตลอดเวลาในการหาเสียงสนับสนุนเพื่อกรุยทางเข้าสู่  “สภาหินอ่อน”อันทรงเกียรติ
      นายสมัคร  สุนทรเวช  หัวหน้าพรรคพลังประชาชนผู้ประกาศตัวอย่างเปิดเผยว่า “ตัวแทน” ของอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ  ชินวัตร  คงได้รับการแต่งตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีสมความคาดหมาย  เหลือแต่การกำหนดอนาคตที่ตัวนายสมัคร เองเป็นผู้กำหนดว่าจะ “เลือนลาง หรือ เรืองรอง” ในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี 
      ซึ่งทั้งนี้ทั้งนั้นนอกจากฝีมือในการบริหารแผ่นดินแล้ว  ยังขึ้นอยู่กับ “ปากและคำพูด” ที่เป็นส่วนสำคัญในการกำหนดอายุของตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของตัวนายสมัครเองว่าจะสามารถอยู่ในตำแหน่งยาวนาน  หรือเป็นเพียงแค่ “นายกคั่นเวลาหรือนายกรัฐมนตรีมือสอง”อย่างที่หลายฝ่ายปรามาสใว้และอยากให้เป็น
       นายยงยุทธ  ติยะไพรัช  รองหัวหน้าพรรคพลังประชาชน  ขุนพลทางเหนือของพรรค  ผู้มีบทบาทอย่างมากในการสนับสนุนนายกรัฐมนตรีทักษิณ  ชินวัตร  ในฐานะ “หัวหน้ากองกำลังพิทักษ์นายก”โดยใช้ “คน” ในกระทรวงทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมเป็นฐานกำลังหลัก  จนนำไปสู่การยึดอำนาจรัฐโดย คมช.ในวันที่ 19 กันยายน  2549  มาวันนี้ได้รับการปูนบำเหน็จเป็นประธานสภาผู้แทนราษฎร์  ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ทรงเกียรติและเพียบพร้อมด้วยบารมี
        ส่วนนักการเมืองประเภท “อีแอบ”และประเภท “มือที่มองไม่เห็น” ทั้ง 111 คนของอดีตพรรคไทยรักไทยเก่า  ต่างก็ผนึกกำลัง  ต่อรองเพื่อให้ “ร่างทรง” ของตนเองได้มีโอกาสในการรับตำแหน่งบ้าง  เพื่ออนาคตในภายภาคหน้าของตนเองหลังจากที่หลุดพ้นจากบ่วงผุกคอในข้อหาถูกเพิกถอนสิทธิ์ 5 ปี
        จากรัฐบาลของ อดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ  ชินวัตร  จนมาถึงว่าที่รัฐบาลสำรองของอดีตนายกรัฐมนตรีทักษิณ  ชินวัตร  ผ่านทางว่าที่นายกรัฐมนตรีนายสมัคร  สุนทรเวช 
         เกือบสองปีที่ประเทศไทยต้องเว้นวรรคความรุ่งโรจน์ทั้งทางเศรษฐกิจ  สังคม  หรือประโยชน์ของชาติอย่างอื่นในห้วงสมัยการบริหารขัดตาทัพของนายกรัฐมนตรีพลเอกสุรยุทธ  จุลลานนท์  รัฐบาลหลังการยึดอำนาจ  นี่คือช่วงเวลาแห่งความว่างเปล่า  ไม่มีผลงานเด่น  นอกจากการถือใช้รัฐธรรมนูญปี 50 ที่ผ่านการลงมติจากประชากรทั่วประเทศให้ถือใช้ในการปกครองประเทศ     
           ความพ่ายแพ้ “ทางยุทธศาสตร์และเงินตรา” ของกองทัพต่อนักการเมืองทุนหนา ทั้งเงิน  และปัญญา  ความยอกย้อน  ซ่อนเงื่อนในอำนาจและผลประโยชน์ ของกลุ่มทุนการเมือง  ทำให้กองทัพซึ่งผู้คนจำนวนมากฝากความหวังใว้ในการ “เปลี่ยนแปลง” หรือถ่วงดุลการปกครอง  หากว่ารัฐบาลที่ได้รับการเลือกตั้งจากประชาชนมีการฉ้อฉล  โกงกิน  โดยมีการ “ยึดอำนาจ”เพื่อเปลี่ยนแปลงรัฐบาลใหม่  แต่จะหวังอะไรได้จากกองทัพในปัจจุบันที่สภาพกองทัพถูกกระแสเงินและผลประโยชน์ของกลุ่มทุนทางการเมือง “ทำลาย” จนแทบจะรักษาสถาบันหลักแห่งนี้เอาใว้ได้
           หากรัฐบาลใหม่ภายใต้การนำของนายสมัคร  สุนทรเวช  บริหารราชการแผ่นดินเพื่อประโยชน์ของตนเองและพวกพ้องอย่างที่รัฐบาลชุดต่างๆเป็นมา  ใครจะเป็น “อัศวินม้าขาว” เข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงเพราะทั้งกองทัพหรือพันธมิตรภาคประชาชน  ต่างก็ยอมรับความพ่ายแพ้และต้องยอมรับ “ชะตากรรม”ที่จะมาถึงในไม่ช้า
           ใคร...ไม่มีคำตอบ…

           นอกจากความอ้างว้าง......เป็นคำถามที่สวรรค์ก็ไม่มีคำตอบ