เมื่อ  11  มิถุนายนที่ผ่านมามีโอกาสเข้าไปเยี่ยม “พันธมิตรมัฆวาน”ที่ราชดำเนินมา  ประทับใจกับบรรยากาศและสถานการณ์เป็นอันมาก
       20 กว่าวันแล้วที่ “การต่อสู้” ยังไม่สิ้นสุด
       ปัญหาของแผ่นดินยังคงเกิดขึ้นและมีอยู่เสมอ
       ในฐานะของคนที่ยังมี “ไฟ”และยังคงมี “อุดมการณ์” เต็มหัวใจ 

       ผมและเพื่อนหลายคนเดินทางเข้าสู่ราชดำเนินที่ปักหลักการชุมนุมของพันธมิตรประชาชน ด้วยจุดประสงค์เพื่อเข้าร่วมสังเกตการณ์และร่วมบันทึกประวัติศาตร์สำคัญบทหนึ่ง
       


       หนทางข้างหน้า การชุมนุมเรียกร้องทางการเมืองครั้งสำคัญนี้จะประสบชัยชนะ สำเร็จ หรือพ่ายแพ้  ย่อมขึ้นอยู่กับ  “สถานการณ์” “ข้อมูล” “เกม”   และที่สำคัญคือ “มวลชน” ผู้ใฝ่หาเสรีภาพและเข้าใจถึง “สิทธิ”ของตนเอง ว่าจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งและเป็นส่วนร่วม  น้อย หรือมากแค่ใหน     
       ผม ไม่ทราบว่าเหมือนกันว่าจะเรียกผู้ร่วมการชุมนุมครั้งนี้ว่าอะไรดี  มันเหมือนกับไม่ใช่ผู้เข้าร่วมชุมนุมทางการเมืองเต็มรูปแบบ  มันไม่เหมือนการต่อสู้  เรียกร้องที่ขึงขัง  ตึงเครียดอย่างที่ควรจะเกิดขึ้นกับการเรียกร้องทางการเมือง
       แต่..ที่ตรงนี้มันไม่ใช่
       มันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น  เกื้อหนุน  เอื้ออาทรมากจนเกินไป
       มันเหมือนไม่ใช่ที่ชุมนุมนักต่อสู้  นักเรียกร้องที่พร้อมพลีตน  อุทิศเพื่อการเมืองและชัยชนะ
       แต่บรรยากาศที่นี่ ตรงนี้เป็นเหมือนกลุ่มชนที่เข้าร่วมกิจกรรมเพื่อเสริมความรู้ทางการเมือง ดูคล้ายว่าเป็นกองเชียร์ทางการเมืองที่เป็นกลุ่มก้อน มั่นคงมากกว่า

       ผมได้เจอเพื่อน  เจอพี่หลายคนที่รู้จักนับถึอกันที่นี่
       พี่สมศักดิ์  โกศัยสุข ผู้ใหญ่ในวงการนักแรงงานที่ได้รับการยอมรับมากในฐานะนักต่อสู้เพื่อขบวนการแรงงาน  ถือกันว่าเป็นปูชณียบุคคลผู้นำการต่อสู้ที่ได้รับการยอมรับของสหภาพแรงงานบ้านเราและเมืองนอก  ในฐานะที่ผมเองก็อยู่ในแวดวงคนขายแรงงาน และมีส่วนร่วมในสหภาพแรงงานคนหนึ่ง  ทำให้มีสายสัมพันธ์อันดีพอประมาณ    
       พี่วสันต์  สิทธิเขตต์ ศิลปินและกวี ดิบแห่งยุค  ที่ใหนมีการต่อสู้ทางการเมือง ที่นั่นจะต้องมีพี่วสันต์ ไปร่วมด้วยร่วมเขียนรูปและเขียนบทกวี ที่ “ดิบ” ไปด้วยลีลาและสีสันทางดนตรี  ปัจจุบันได้จัดตั้งพรรคการเมืองชื่อพรรคศิลปิน   
                        
 

      แจ็ค  วัชระ เพชรทอง  เพื่อนรุ่นน้องที่โรงเรียนสุราษฎร์ธานี แจ็คมี “แวว” ในความกล้าในการต่อสู้มาตั้งแต่เด็กๆ ต่อมาได้เพิ่มเติมประสิทธิ์วิชาเพิ่มเติมจาก มอ.รามคำแหงแหล่งเพาะคนกล้า  เป็นรุ่นพี่ของ “ตู่” จตุพร  พรหมพันธ์
       ทังสองคนทำกิจกรรมมาพร้อมกันทั้งในรามและการเมืองนอกรามเป็น “มืออาชีพ”
       ต่อมา จตุพร ได้เปลี่ยนไปรับใช้นายทุนคือระบอบทักษิณ  ส่วนวัชระ มาทำหนังสือพิมพ์แนวหน้าและมาทำงานที่พรรคประชาธิปัตย์  อาสาเป็นผู้แทนเขตฝั่งธนบุรีแข่งกับเครือข่าย “อยู่บำรุง “ ผลการเลือกตั้งล่าสุดพ่ายแพ้ประมาณ 600 เสียง

 
       ผมกลับออกมาประมาณหลังเที่ยงคืน
       ราชดำเนินยังคงเป็นสถานที่ต่อสู้ทางการเมืองอย่างที่เคยเป็นมาอย่างยาวนาน และจะยังคงเป็นตำนานอยู่ต่อไป
       การต่อสู้ครั้งนี้  ยังไม่สามารถจะกำหนดว่าใครเป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะ  เวลาที่จะมาถึงจะเป็นเครื่องชี้วัดและกำหนดผู้ชนะ
        สำหรับผม "ผู้กล้าของแผ่นดิน" เท่านั้นที่กล้าประกาศการต่อสู้อย่างเปิดเผยบนถนนแห่งการต่อสู้นี้ ขอเป็นกำลังใจและหากมีโอกาส  ผมคงได้ร่วมต่อสู้เรียกร้อง เคียงข้างกับพวกคุณ
       ไม่นาน.....


.

                          เพื่อนและมิตรร่วมอุดมการณ์