ผมมีโอกาสไปชุมนุมร่วมกับพันธมิตรที่สะพานมัฆวานเป็นครั้งที่สอง หลังจากที่ได้ไปร่วมมาก่อนหน้านี้ครั้งหนึ่งแล้ว  กับเวลาที่ห่างกันหนึ่งเดือนพอดี  การชุมนุมของเหล่าผู้กล้าท้าทายอำนาจรัฐบนถนนแห่งการต่อสู้นี้  ยังคงหนาแน่นเหมือนเดิม บรรยากาศยังคงอบอุ่นไปด้วยความเป็นมิตร
     ถึงแม้ว่าเวลาที่ผ่านไปเกือบสี่สิบวัน  แววตาผู้เข้าชุมนุมที่มุ่งมั่นยังคงเปล่งประกายเรืองรองเต็มไปด้วยความหวัง
     ความหวังในชัยชนะ..  ความหวังในการเปลี่ยนแปลง .. เช่นเดิม
     พันธมิตรคนใต้..ยังคงเป็นความหวังและเป็น “แกน” ของการชุมนุมเหมือนทุกครั้ง
     เสียงตะโกน  ปรบมือ เคาะถนน ดังเป็นระยะๆ 

     บนเวที...
     แกนนำประกาศชัยชนะครั้งแล้วครั้งเล่า  ถึงแม้มันจะเป็นกำลังใจ  เป็นเครื่องปลอบประโลมอย่างดีในการสู้ต่อ  แต่มันก็ไม่ใช่ชัยชนะอย่างเบ็ดเสร็จอย่างที่ต้องการ 
     เพราะฉะนั้นการต่อสู้เพื่อเป้าหมายสุดท้ายแห่งชัยชนะก็คงดำเนินต่อไป

     ครั้งนี้ผมเข้ามาที่นี่เพียงคนเดียว.. 
     ไม่มีเพื่อนร่วมอุดมการณ์มาด้วยกันอย่างครั้งก่อน  ความรู้สึกแปลกแยกกับสภาพรอบตัว  รู้สึกได้ถึงความแตกต่าง  
     ความรู้สึกโดดเดี่ยวเกิดขึ้นในใจของผมวูบขึ้นมา.. 
     ประกอบกับครั้งนี้  ผมมีความรู้สึกว่าบรรยากาศค่อนข้างสลัว  มีไฟให้แสงสว่างน้อยกว่าครั้งก่อน รวมถึงการจัดรูปแบบเวทีที่แตกต่างจากสภาพเหมือนเมื่อครั้งที่ผมมาครั้งที่แล้ว  ทำให้เกิดความไม่คุ้นกับสถานที่ขึ้นมา

     ผมเดินถ่ายรูปเพื่อบันทึกภาพประวัติศาสตร์ไป  ฟังสถานการณ์บนเวทีไป ด้วยความระวัง  กลัวว่าจะพลั้งเผลอไปเหยียบอะไรเข้า  
     ความรู้สึกที่แปลกๆในช่วงแรกค่อยๆจางหายไปจนหมด  เมื่อผมได้พบกับเพื่อนในอุดมการณ์เดียวกันทักทายด้วยสายตาที่เป็นมิตร  ระหว่างที่ผมแวะที่ซุ้มขายของที่ระลึกที่เรียงรายอยู่แถวนั้น


      เพื่อนร่วมอุดมการณ์เริ่มหนาตาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ 
      ขบวนของผู้คนเริ่มใหลเลื่อนเข้าจนเต็มพื้นที่  เส้นทางที่ถูกกำหนดให้เดินเริ่มติดขัด  วุ่นวาย

      เสื้อของผมเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากความอบอ้าวของอากาศ  และการเบียดเสียดจากผู้คนแปลกหน้า  ที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน
      บนถนนเส้นนี้  สถานที่แคบๆที่ถูกจำกัดพื้นที่  ผู้คนมากมาย  หลากหลายที่มา  หลากหลากเผ่าพันธ์และถิ่นกำเนิด  ทุกคนมาอยู่ตรงนี้ร่วมกันด้วยหัวใจแห่งฝันที่จะเรียกร้อง  ปกป้องสิ่งที่พวกเขาต้องการ  โดยมีเพียงหัวใจที่โบกบินโดยเสรีเป็นจุดหวังในชัยชนะ
      บนถนนเส้นนี้คือลานฝันแห่งอุดมการณ์และเสรีภาพ
      เรายิ้มให้กันและกันเมื่อเดินสวนทางในที่แคบๆตรงนี้
      มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ..  ในสถานการณ์แห่งการต่อสู้เพื่ออุดมการณ์

      ความสลัวของแสงไฟที่มีน้อย  ทำให้สายตาของผมมองไกลๆไม่ค่อยดีนัก  แสงสว่างจากกองทัพธรรมและซุ้มพยาบาลที่คอยให้บริการอาหารและยา  ยังคงคับคั่งไปด้วยผู้ใช้บริการ
      แถวยาวของผู้ชุมนุม  ที่รอรับอาหารยังคึกคัก  และเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

      ในที่สุดผมก็เข้าไปสู่เป้าหมายที่ตั้งใจใว้  คือเต็นท์สุราษฎร์ธานี  ด้านหลังของเวที่ใหญ่
      ที่นี่เป็นที่รวมหลักของคนใต้ที่มาร่วมการชุมนุม  เพราะที่นี่เป็นศูนย์กลางอาหารใต้ที่จัดเลี้ยงฟรีกันทุกวันทุกคืน  คนใต้หรือไม่ใช่คนใต้เข้าคิวรออาหารจากพ่อครัวหนุ่มใหญ่อารมณ์ดีหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดพราว  ไม่มีทีท่าที่ส่อถึงความเหนื่อยหน่าย  นอกจากการเชิญชวนชิมลิ้มรส    
 
      ผมพยายามทบทวนและตั้งคำถามว่า..ทำไม .. 
      ในการชุมนุมทางการเมือง ทำไมคนใต้ถึงเข้าร่วมการชุมนมุมากกว่าคนที่อื่นทั้งในฐานะแกนนำ ผู้ก่อการ หรือผู้เข้าร่วมการชุมนุม 
      เพราะอะไร..  ทำเพื่อค่าจ้าง หรือทำเพื่ออุดมการณ์ 
      ทำเพราะความไม่รู้  หรือทำไปเพราะความรู้
      หรือว่าคนใต้  ไม่สามารถอยู่ภายใต้การปกครองของอำนาจรัฐที่ชั่วร้ายได้
      แล้วคนส่วนใหญ่.. คนภาคอื่นเขาคิดกันอย่างไร..

      ในฐานะของคนใต้โดยสายเลือดและมาตุภูมิ..
      ผมอดภาคภูมิใจไม่ได้กับสิ่งที่เหล่าพี่น้องคนใต้ทำอยู่ขณะนี้ 
      ผมก็คงคิดไม่ต่างกับพวกพี่น้องทั้งหลาย  เพียงแต่ว่าตอนนี้สถานภาพและเวลาของผมยังแตกต่างกับพวกท่านผู้กล้า ผู้เสียสละเหล่านี้อยู่บ้าง

       ถ้าประเทศไทยเป็นขวานทองอย่างที่เปรียบเทียบกัน  ภาคใต้เป็นด้ามขวานเป็นมือจับที่ทรงพลังเพื่อส่งพลังและควบคุมหัวขวานไปตัด ฟัน ทำลายเป้าหมายที่ต้องการ  แต่หากด้ามขวานที่ขาดหัวขวานและตัวขวานที่แหลมคม
       ด้ามขวานก็คงไม่ต่างกับด้ามฟืนที่ไร้คุณค่า...

       ถึงตรงนี้...
       ทำให้ผมอดนึกถึงบรรพบุรุษคนใต้ไม่ได้  ที่พวกเขาได้หล่อหลอมและสร้างสมวัฒนธรรมการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ให้ลูกหลาน  เพื่อเป็นการปกป้องศักดิ์ศรี เกียรติยศ และถิ่นฐานรวมถึงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไม่เคยเหือดหายไปกับกระแสแห่งอำนาจและเงินตรา

 
       ก่อนเที่ยงคืน...
       ผมเดินออกมาจากเต็นท์สุราษฎร์ธานีมาทางด้านหน้าเวที
       สวนทางกับกลุ่มครอบครัวพ่อแม่ลูก คู่หนุ่มสาว และสองตายายผู้สูงวัย
       เสียงตะโกนกึกก้อง  เสียงหัวเราะ  เสียงเพลง  และบทกวี  ยังคงถูกขับขานออกมา ..
        

       ผมเดินมาถึงประตูหน้า...
       แสงไฟสว่างจากกองรักษาความปลอดภัย ที่เจ้าหน้าที่ต่างทำหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด  หน่วยรักษาความปลอดภัยนักรบศรีวิชัย  เดินตระเวณไปมา  สร้างความอุ่นใจให้กับผมได้ระดับหนึ่ง

       ผมหันกลับไปที่เวทีอีกครั้ง...
       เสียงเพลงแผ่วๆ...
       ...........สู้เข้าไปอย่าได้ถอย  ..มวลชนคอยเอาใจช่วยอยู่..รวมพลัง......
..    .เราจึงเคียงบ่า  เคียงใหล่..สู้เข้าไปด้วยใจมุ่งมั่น..เขาจะฟาด..เขาจะฟัน....


 
        ก่อนจะเดินข้ามถนนมาที่ลานพระบรมรูปทรงม้า
        นักท่องเที่ยวชาวยุโรปกลุ่มใหญ่กำลังจับกลุ่มเพื่อถ่ายรูปกับพระที่นั่งอนันตสมาคม 
        รถบัสคันใหญ่ที่ข้างรถแขวนป้ายผ้าพันธมิตรจังหวัดต่างๆ  จอดเรียงอยู่หลายคัน

        คิดถึงพี่น้องทางใต้หลายคนที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยน หลายคนอยากมาที่มัฆวานสักครั้ง  แต่เวลาและโอกาสไม่มี  หลายคนเคยเดินทางมาบ้างแล้ว  และก็ยังอยากมาร่วมอีก..

        ณ.ที่ตรงนั้นสะพานมัฆวาน..
        ผู้คนมากหลายกำลังต่อสู้ในแนวทางที่พวกเขาฝันและต้องการ สิทธิและเสรีภาพต้องเสมอเหมือนกันทุกคนภายใต้ร่มธงและกฎหมายเดียวกัน
        การเสียสละและความกล้าหาญ..
        การ “ไม่ยอมรับ” กับสิ่งไม่ถูกต้องนั่นคือสิ่งที่ ปู่ ย่า ตา ยาย ของคนใต้ได้สั่ง สอน ลูกหลานกันมาตลอด  ความตายที่ที่เกิดจากความกล้าและความตายที่เกิดจากความกลัว 
        ถ้าถึงเวลาที่ต้องเลือก
        เราต้องเลือกความกล้า กล้าที่จะตาย เพื่อปกป้องและยึดมั่นในสิ่งที่เรารักและถูกต้อง การตายที่เกิดจากความกล้าจะกลายเป็นที่กล่าวขานเป็น “ตำนาน”
        นั่นคือสิ่งที่ “คนใต้” ยึดเหนี่ยว

                                                           ..ขอคารวะพันธมิตรคนใต้ทุกคน....ท่านคือผู้กล้า
     

ข้า..คือ.พันธมิตร..ประชาชน