| ...... อันดามัน..กระบี่..ภูเก็ต...... | ||
เริงร่า กลางทะเล |
||
|
View All |
||
| Oh..My Son | ||
Oh..My Son I Love you |
||
|
View All |
||
| << | กรกฎาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
พิมพ์หน้านี้
![]() ผมไม่เคยไปอยุธยามาก่อน นอกจากเคยได้ยินและศึกษาเรื่องราวของเมืองอุทยานแห่งประวัติศาสตร์นี้บ้าง จากหนังสือและภาพยนตร์ พระนครศรีอยุธยา เมืองหลวงราชธานีแห่งสยามประเทศ ตำนานแห่งประวัติศาสตร์และการต่อสู้ที่น่าประทับใจสำหรับอนุชนคนรุ่นหลังเพื่อเป็นแหล่งศึกษาและเรียนรู้ถึงความรุ่งเรืองและความเสื่อม การก่อร่างสร้างชาติไปสู่ความเกรียงไกร เป็นประเทศที่ยิ่งใหญ่ในสุวรรณภูมิ ถึงสองครั้งสองคราว กรงศรีอยุธยาที่ย่อยยับ พ่ายแพ้ภัยจากสงครามถึงสองครั้ง ![]() วันนี้ผมอยู่ที่อยุธยา นี่คือภาพของประวัติศาสตร์ ที่เป็นความจริง เป็นของจริง สถานที่จริงที่ผมไม่เคยเห็น นอกจาก จินตภาพ ซึ่งไม่สมบรูณ์แบบและลึกซึ้ง นี่..คือเมืองหลวง ราชธานี อยุธยา ยุคทองของราชธานีแห่งนี้ จะยิ่งใหญ่เพียงใดในอดีต ความรุ่งเรืองของวัฒนธรรมที่สืบสานต่อกันมาจากวันเริ่มต้น จนกลายเป็นยุคทอง ยอดแหลมของเจดีย์สูง และสถานที่ประกอบศาสนพิธีศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดจากแรงศรัทธาของผู้คนสูงเสียด ตัดกับเส้นขอบฟ้า นี่คือพระบรมมหาราชวังในอดีต.. นี่คือศูนย์รวมใจของชนอยุธยายุคสมัยนั้น จะมี "ชนชั้น" ในอยุธยาสักกี่คนที่จะล่วงรู้ว่า ไม่กี่ปีต่อมา เมืองหลวง พระบรมมหาราชวังอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา จะคงเหลือเพียงธาตุธุลี สิ้นศักดิ์ สิ้นศรี มีค่าเพียงบทเรียนทางประวัติศาสตร์ให้ลูกหลานกล่าวขาน.. ![]() บนเส้นทางที่ผมเดินอยู่ขณะนี้ มีคนกี่ร้อย กี่พันคน เคยเดินไปมาตามวิถีแห่งยุคสมัย ก้อนอิฐทุกแผ่น รอยเท้าทุกรอย ที่ย่ำผ่าน ล้วนเป็นประวัติศาสตร์ที่เจ้าของไม่สามารถสืบทอดตัวตนให้ดำรงคงอยู่ได้ แต่หากร่องรอยบนแผ่นอิฐเหล่านี้คือ สิ่งที่สืบทอดและบ่งบอกถึงความเป็น ตัวตน ทางเชื้อชาติและรอยต่อของวัฒนธรรม จากชุมชนเล็กที่มีกลุ่มคนอาศัยอยู่ จากความผูกพันและกฎเกณฑ์ของการอยู่ร่วมกัน ทำให้สังคมของชุมชนเล็กๆนี้ขยาย เจริญเติบโตกลายเป็นเมือง เป็นราชอาณาจักร ความมุ่งมั่นแข่งขันกับประเทศเพื่อนบ้านเรื่องอำนาจและการเมือง จนนำพาไปสู่การสงคราม.. ![]() รอยต่อทางวัฒนธรรมระหว่างความเสื่อมและความรุ่งเรือง ช่องว่างของอดีต การแข่งขัน แย่งชิง สมบัติ ราชบัลลังก์ ความเห็นแก่ตัว ความต้องการที่ไม่มีสิ้นสุดในจิตใจผู้คน ที่เกิดขึ้นเสมอในราชธานีแห่งนี้.. ที่ผมยืนอยู่ขณะนี้.. อาจเป็นเส้นทางที่นางข้าหลวง วิ่งผ่านด้วยทีท่าเอียงอายต่อสายตาเกี้ยวพา ของชายหนุ่ม ในยุคหนึ่ง ที่ตรงนี้อาจเป็นเส้นทางเสด็จขององค์ฟ้า องค์เจ้า ที่ตรงนี้อาจเป็นที่รวมของพสกผู้จงรักภักดีต่อองค์ราชาเจ้าเหนือหัว หรือ..ต่อมาสถานที่แห่งนี้ อาจกลายเป็นจุดจบของเหล่าทหารกล้าทั้งหลายที่ทำการปกป้องรักษาเมือง และถวายชีวิตเป็นราชพลีในการปกป้องราชบัลลังก์และราชธานีอยุธยาของพวกเขาด้วยความกล้าหาญ ![]() วันนี้..วันที่ผมยืนมั่น.. ราชธานีอยุธยา ไม่เรืองรองฉาบสีทองรัศมีดั่งอดีตแต่ก่อนเก่า สภาพปรักพังจากอดีตกาลเรืองรุ่งกลายเป็นตะกอนเศษทรากร่องรอยแห่งอดีตของวัฒนธรรมที่เคยเกริกเกียรติเกรียงไกร สงครามคือการทำลายล้าง.. ![]() วันนี้.. ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ย่อมเปลี่ยนแปลงไป จากสูงสุด สู่ความเสื่อม จากความเสื่อมสู่จุดเริ่มต้น เป็นวัฏจักร และเป็นทุกกาล... บันทึกเมื่อ 11 มิถุนายน 2551 ขอขอบคุณน้องอ้อ สำหรับแรงบันดาลใจ.. |