ผมเพิ่งไป กลับจากอุดรธานี พร้อมกับพี่ๆ  และเพื่อน

ตามคำชวนเชิญของอาจารย์แห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

เพื่อไปพบปะ แลกเปลี่ยนกับนักศึกษาที่นั่น

บางถ้อยคำของความคำนึงนั้น เราคุยกันว่า

ถ้าเราเรียนหนังสือในสมัยนี้เราจะเรียนจบไหมหนอ

ในเมื่อสิ่งเร้ามีมากขึ้น แต่ความพยายามเรากลับสวนทางคือ น้อยลง

และบางห้วงคำนึง เรายังได้คุยกันว่า ที่นี่แม้งดงามแต่ยามนี้ดูไม่ปลอดภัย

เพราะสถานการณ์ทางการเมืองล่อแหลมเหลือเกิน

เช้าเริ่มและจบลงด้วยการแลกเปลี่ยนบทเรียนชีวิต วรรณกรรมด้วยดี

บ่าย เราได้ฟัง ได้ตั้งคำถาม ว่าด้วย มาหาอะไร ในมหาวิทยาลัย

จนเราทุกคนต้องกลับมาตั้งคำถามกับนักศึกษาสมัยปัจจุบันใหม่อีกครั้ง

บางครั้งก็ได้เพียงแอบสะท้อนใจลึกๆ บางคราวดูหดหู่ ท้อแท้กับอะไรบางอย่าง

แต่ เราก็ไม่เคยหมดหวัง

ผ่านมาอีกไม่ถึงสัปดาห์ วันนี้ เราได้ข่าวการปะทะกันทางแนวความคิด

ทงสองฝั่งสองฝ่ายของเวทีทางการเมือง

มากไปกว่านั้น  ที่นั่นมีความรุนแรงจนถึงขั้นเสียเลือดเสียเนื้อ

น้ำตาไม่อาจกลั้นไว้ได้อยู่

วันที่ได้ยินข่าวผมนั่งทาน้าวอยู่กับพี่ๆ ที่โรงเรียนทับคล้อ เขาทราย จังหวัดพิจิตร

พี่ชายท่านหนึ่งเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนสะเทือนใจ ว่า

ไม่น่าได้ยินเรื่องแบบนี้เลย พร้อมกับวางช้อนส้อมไม่อาจกลืนกินคำข้าวได้อีก

ขณะที่บรรดานักคิด นักเขียน พยายามปลูกหน่อเนื้อวรรณกรรม

ให้ผุดงอก เติบโต เพื่อความหวังถึง เวทีทางความคิด

ความมีสุนทรียะทางอารมณ์ ชีวิต

และขณะที่บ้านเมืองอีกฝ่ายก็เพียงเพื่อเอาชนะคะคาน

ขณะที่หลายคนกำลัง เป็น อยู่ อย่างหิว จน และเหนื่อยท้อ

ขณะที่หลายคนกำลังเสพ กลิ่น กรุ่น ไอ  ความสุขอย่างท่วมท้น

ขณะที่บางคน เรียกร้องความชอบธรรม

ขณะที่บางคน เรียกหาคุณธรรม

ขณะที่บางคนร้างคุณธรรม

บางขณะปัจจุบันสมัย ถามหัวใจเราอีกทีดีไหม

ว่าที่เราเป็น อยู่ นี้ คือ?