พิมพ์หน้านี้
|
อากาศตอนเช้าช่วงนี้ เย็นสบายเพราะฝนตก จนอยากกลับไปนอนต่อ แต่ก็จำใจชงกาแฟออกมานั่งจิบกาแฟในแก้วเดิม รสชาดเดิม และโซฟาตัวเดิม เปิดทีวีก็ดูรายการเดิมๆ (พิธีกรคนเดิม แต่ข่าวใหม่) แต่หลายเช้าแล้วที่เป็นเช้าที่สดใส เห็นจะเป็นต้นไม้ต้นใหม่ (ถ้าเป็นภาษาอังกฤษก็ใส่เอสที่หลังคำว่าต้นไม้ด้วย เพราะหลายต้น)
แต่ยังไงก็ตาม ตอนนี้ ต้นไม้ชุดใหม่วางรวมอยู่กับต้นที่มีอยู่แล้ว ทำให้ระเบียงเล็กๆ หลังบ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกมาก ต้นไม้กลุ่มนี้เป็นไม้พันธุ์เล็กที่ดูจะพยายามฝากเนื้อฝากตัวกับไม้เดิมที่เป็นไม้พันธุ์ใหญ่กว่า ต้นไม้เจ้าถิ่นเดิม เข้าแถวมาแนะนำตัว ดังนี้ แพงพวยแดง (ที่กำลังออกดอกสวย) และนี่ต้นอะไร ชงโค? ลั่นทม? ต้นไม้พวกข้างบนนี้ยังวางมาดขรึม สงวนท่าทีให้สมกับเป็นเจ้าถิ่น ยังไม่แสดงท่าทีกับน้องใหม่พันธุ์เล็ก (กว่า) แต่ประการใด ไม่ว่าจะเป็นต้นใหม่หรือต้นเก่าดั้งเดิม ล้วนแต่มีที่มาเหมือนกัน เพราะเป็นต้นไม้ที่ขอมาหรือมีคนให้ทั้งสิ้น คือ ต้นไม้ที่ได้มาอยู่ที่บ้านเล็กหลังนี้ล้วนแต่ขอมาทั้งสิ้น ไม่มีต้นไหนเลยที่ซื้อมา เพราะตั้งใจไว้ว่า จะไม่ซื้อต้นไม้เข้าบ้าน ถ้าให้เองหรือให้ขอก็ได้ ไม่ผิดคอนเซ็ปต์ แต่จะไม่ซื้อ (ยังไม่เคยลองขโมยตามคอนเซ็ปต์โป๊ยเซียน) แต่จะว่าไปไอเดียนี้เกิดจากต้นไม้กลุ่มแรกที่ได้มา ได้แก่ แพงพวยแดงและลั่นทม เป็นต้นไม้ที่มีคนให้มา (อย่างเต็มใจ)ทั้งสองต้น เลยทำให้เกิดไอเดีย (ที่ไม่ต้องเสียเงิน) นี้ สำหรับต้นบานบุรีดอกสีม่วงและสีเหลือง ก็เลี้ยงข้าวแม่หนึ่งมื้อ แล้วให้แม่เป็นคนจ่ายสตางค์ซื้อสองต้นนี้ (แม่ยังงงจนถึงทุกวันนี้) ข้อแก้ตัวอีกประการหนึ่ง คือ ความเชื่อที่ว่าตัวเองมือร้อน ปลูกต้นไม้ไม่เคยขึ้น ต้นไม้ตายตกไปตามกันรุ่นแล้วรุ่นเล่า ถ้าจะลองเลี้ยงต้นไม้ที่ไม่ได้ซื้อหามาเอง แต่มีคนให้ น่าจะแก้เคล็ดได้ (หรือเปล่า ต้องลอง) ตอนนี้อยากจะได้ต้นโมก เพราะไปได้ยินมาว่า สวย ดอกหอม และเพื่อให้เป็นไปตามคอนเซ็ปต์ที่ตั้งไว้ คือจะขอ ไม่ซื้อแน่นอน และสัญญาว่าถ้าได้มา จะให้เป็นพี่ใหญ่ของไม้ที่บ้าน (เพราะโมกเป็นไม้พันธุ์ใหญ่) ขอให้เราอย่าเสียคอนเซ็ปต์เลยนะคราวนี้ เพราะยังมีเป้าหมายอีกหลายต้น ถ้าได้ต้นโมกมาแล้ว จะถ่ายรูปมาโชว์กันแน่นอน |