ดีใจที่ได้รู้ว่า วงเฉลียงกลับมารวมตัวเล่นคอนเสิร์ตกันอีกเพื่อหาทุนเรียนหนังสือให้รุ่นน้อง เพื่อนที่รู้จักกันมานานคนหนึ่งเล่าว่า เขาก็ไปชมคอนเสิร์ตเฉลียงมาเหมือนกัน โดยยอมทุ่มทุนซื้อตั๋วราคาหนึ่งพันบาท ไม่น่าแปลกใจที่หลายคนยังนิยมและจำเพลงของเฉลียงได้ เพราะทั้งนักร้องและเนื้อเพลงมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำใครและยากเลียนแบบ 

เพลงแรกๆ ที่นึกถึงสำหรับเฉลียง คือ เพลง “ไข่เจียว” เพลงนี้มีเนื้อร้องยั่วพยาธิในกระเพาะได้เป็นอย่างดี และยังมีเนื้อเพลงที่สอนคนฟังกลายๆ

“ ...ขอถาม ขอถาม ขอถามเขาเขาเติมอะไรใส่
ฉันเติมอะไรลงไป ในไข่
เขาตอบ ขอตอบใส่ความตั้งใจนั้น
และแสนสำคัญจริงใจกับไข่ ...”

ข้าวไข่เจียวเป็นอาหารหลักจานหนึ่งในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เพราะเป็นอาหารสั่งง่าย เร็วและรับประกันความอร่อยไม่ว่าร้านไหน ถ้าร้านไหนทำข้าวไข่เจียวไม่เป็นข้าวไข่เจียวก็ปิดร้านไปเล่นหุ้นดีกว่านะ ร้านอาหารในสถานศึกษาต่างก็มักวางโชว์ไข่ไว้หน้าร้าน เหมือนจะรู้ว่า นี่คืออาหารหลักของลูกค้า

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ด้วยความที่แก่ทำกิจกรรม ชมรมก็อยู่ไกลจากคณะที่เรียน กว่าจะรู้ตัวก็ใกล้เวลาเรียนแล้ว และท้องเริ่มอุธรณ์ว่าหิวแล้ว เวลาวิ่งมาทานข้าวที่โรงอาหารคณะ ข้าวไข่เจียวจึงมักเป็นอาหารจานหลัก กลิ่นข้าวไข่เจียวหอมกรุ่นไปทั่วโรงอาหาร บางคนก็มักจะสั่งตาม 

ข้าวไข่เจียวพื้นฐานคือ ข้าวไข่เจียวหมูสับ สมัยก่อนน้อยครั้งนักที่จะสั่งไก่สับ หรือหรูเริ่ดขนาดกุ้งสับ ไข่เจียวเปล่าๆ ร้อนๆ โปะลงมาบนข้าวสวยร้อนๆ ก็อร่อยแล้ว

แต่ที่มักจะต่างกันแต่ละคน คือ ซอสที่กินกับข้าวไข่เจียว เรามักจะกินข้าวไข่เจียวกับน้ำปลาพริก บีบมะนาวนิดหน่อย เพื่อนมักจะมองด้วยสายตาแปลกๆ เพราะเขากินราดซอสพริกหรือไม่ก็ซอสมะเขือเทศ

เราก็มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนกัน เพราะบ้านเรากินข้าวไข่เจียวกะน้ำปลาพริกมานานแล้ว แต่ต้องบีบมะนาวใส่นิดหน่อยด้วยนะ แต่หลังๆ เราก็ยอมกินกับซอสเหมือนกัน เพราะก็อร่อยดีและเพราะน้ำปลาพริกใส่มะนาวหากินยาก

เหตุผลที่ชอบสั่งข้าวไข่เจียว เพราะสั่งอาหารไม่ค่อยเป็น (ฮ้า) เพราะด้วยความที่กินข้าวบ้านมาตลอดสมัยเรียนมัธยม เช้าเย็น (มื้อกลางวันก็เป็นข้าวกล่องจากบ้านที่มักจะเป็นหมูทอดและไข่เจียว) พอออกไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ต้องกินข้าวนอกบ้านก็เลยมักมีปัญหาเวลาสั่งอาหาร เพราะไม่ค่อยรู้จัก ไม่เหมือนเพื่อนๆ ที่มักมีเมนูเปลี่ยนไปทุกวัน

เรามักสั่งข้าวไข่เจียว ไม่ค่อยสั่งก๋วยเตี๋ยว เพราะสั่งไม่ค่อยเป็น (อย่าว่ากันเลยนะ) มารู้จักว่ามีน้ำข้นน้ำใสก็สมัยเรียนมหาวิทยาลัย รู้แต่ว่าชอบกินน้ำข้น พอไม่สั่งว่าเอาน้ำข้น แม่ค้ามักทำน้ำใสให้ ก็ไม่รู้จะทำยังไง จนตอนหลังได้ยินคนข้างหน้าสั่งว่า เอาน้ำข้นใส่เลือดด้วย เราก็ร้องอาเลลูยา (ในใจ)

ที่โรงอาหารคณะมีร้านก๋วยเตี๋ยวขึ้นชื่ออยู่ร้านหนึ่ง มีสารพัดหมูให้เลือก หมูสับ หมูชิ้น หมูยอ ลูกชิ้นหมูธรรมดา หมูพิเศษ ลูกชิ้นเอ็นหมู เคยลองพยายามสั่งเหมือนกันว่า เอาเฉพาะหมูสับ หมูยอ ลูกชิ้นเอ็น แต่พอคนขายถามทวนก็เกิดอาการประหม่า ประกอบกับมีคนต่อแถวรออยู่ยาวเลยท้ายที่สุดที่ได้มามักจะเป็น “ก๋วยเตี๋ยวหมูรวม”

สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมไม่เป็นไข่ดาว หรือจะเป็นเพราะมันดูน้ำมันเยิ้มๆ ยังไง หรือเพราะไม่ชอบกินไข่เป็ดก็ไม่รู้ (เอ๊ะ ไข่เจียวตามร้านนี่ ไข่ไก่หรือไข่เป็ด)

หลายคนคงมีอาหารจานเด็ดที่มักชอบสั่งสมัยเรียนหนังสือ และเวลาเห็นอาหารที่ว่าในตอนนี้ทำให้นึกถึงสมัยนั้น หวังว่าคงมี “ข้าวไข่เจียว” อยู่ด้วยนะ ตอนนี้ ขอตัวไปทำ “ข้าวไข่เจียว” ระลึกความหลังก่อนดีกว่า

“...เขาหิวครั้งใด ฉันเดินเข้าครัว
เขาหิว เขาทำ ฉันนั้นทำเอง
เขาหิวเขาทำ ทำเป็นอย่างเดียว
ไข่เจียวนั้นง่าย ทำบ่อย
แค่เพียงน้ำมันวางลงบนเตารอไฟให้ร้อน
เหลือง ให้เหลืองและหอมกรุ่นฟู ฟู ดูน่ากิน ...”