• ไทอุบล
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • วันที่สร้าง : 2007-12-12
  • จำนวนเรื่อง : 10
  • จำนวนผู้ชม : 2663
  • จำนวนผู้โหวต : 45
  • ส่ง msg :
ยินดีที่ท่านมาให้รู้จัก แค่ทายทัก..ก็ซึ้งใจ ^_^
เรียนรู้ เพื่ออยู่รอด
Permalink : http://www.oknation.net/blog/sasicha
วันพุธ ที่ 16 เมษายน 2551
...เดียวดาย...
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 253 , 20:52:20 น.  
พิมพ์หน้านี้

ช่วงเวลาพาชีวิตมาผ่านพบสอนใจที่ติดลบคบความเศร้ายิ้มรับชะตาไขว่คว้าเพียงเงาจมเจ็บกับความหลังเก่า...เหงาใจบ้างเดินทาง...บ้างหยุดพักพาความเหนื่อยหนักมาวางไว้ทอดสายตายังเบื้องหน้าอันยาวไกลเส้นทางเดียวดายไร้จุดหมายให้ป่ายปีน- - - - - - - -....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 2 เมษายน 2551
ห้องเก่า...เก่า
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 147 , 00:06:55 น.  
พิมพ์หน้านี้

                         ณ....ห้องหับแห่งชีวิตที่รกร้าง            กาลเวลาชักใยระโยงระยางเต็มห้อง            เศษซากความฝันกองเกลื่อนระเกะระกะ            อยู่ซอกมุมหนึ่ง......            ดอกไม้แห่งความรักสีน้ำตาลแห้งเหี่ยว            ปักอยู่ในแจกันหัวใจใบเก่าเก่าที่ปริร้าว....            ผ้าม่านบางเบาตรงหน้าต่างดวงตาเปียกปอน            หม่นหมองด้วยน้ำฝนอันทุกข์ - เหงา            ที่ไร้ฤดูกาล...       ....

อ่านต่อ

วันจันทร์ ที่ 10 มีนาคม 2551
กว่าจะถึง...ซึ่งวันนี้
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 341 , 19:31:58 น.  
พิมพ์หน้านี้

ไม่คิดว่าจะมาถึงซึ่งวันนี้ได้พบเจอสิ่งดีดีและมีค่าแผ่นดินกว้างใหญ่...ไร้ที่ยืน ฝืนปาดน้ำตาเมื่อคนรักถึงครา...ฟ้าพรากไปไม่เหลือเขา..ไม่เหลือใจ...ไม่เหลือฝันสิ่งรอบข้าง..เงียบงัน..หมองไหม้นับเวลาที่มีอยู่...ไม่รู้กี่ลมหายใจวัน..คืน..ผ่านไป ไม่ช่วยอะไรได้เลยย่ำแย่ จนแม้ ไม่อยากทนวุ่นวาย สับสน ปิดตนเมินเฉยโลกไม่ได้ น่าอยู่อาศัย เหมือนอย่างเคยไร้คำใดจะเอื้อนเอ่ย...เจรจานิ่งนาน กาลเคลื่อน เลื่อนหมุนคิดย้อน....

อ่านต่อ

วันอาทิตย์ ที่ 3 กุมภาพันธ์ 2551
ก้าวเท้าตามฝัน
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 344 , 19:53:54 น.  
พิมพ์หน้านี้

ระยะทางอันยาวไกลเหลือเวลาเท่าไรให้ฉันฝันเดินเดี่ยวเหลียวรอบตัว เงียบงันบอกใจให้ฝ่าฟัน สู้ทน นับหนึ่งอีกครั้งยังไม่สายมีเรื่องดีดีมากมาย รอให้ค้นเส้นทางชีวิตแท้แม้วกวนหมอกความสับสน หนาจนไม่เห็นทางจะอย่างไรก้าวไปข้างหน้าด้วยใจที่เชื่อว่า อุปสรรคไม่อาจขวางล้มแล้วรีบลุก แม้ยังจุกอยู่บ้างยิ่งรอ ฝันยิ่งห่าง รางเลือนฉันจะก้าวเท้า...ตามฝันไม่ว่าจะเหลืออีกกี่วัน...ผ่านเคลื่อนจุดหมายเบื้องหน้า...ยังท้าเตือนอีก....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 9 มกราคม 2551
เหลือแต่ความเปล่าว่าง....
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 210 , 17:37:29 น.  
พิมพ์หน้านี้

จะเอาอะไรกันนักหนาคนเราเกิดมาก็แค่นี้แก่งแย่งแข่งขันประชันเด่นดีอยากได้...อยากมีตามที่ต้องการวุ่นวนขวนขวายจนกายล้าทวนเข็มนาฬิกา...สังขารความอยาก..มากไหลดั่งสายธารกี่วารยังมีไม่หมดไปสุดท้าย..เอาอะไรไปได้บ้างเหลือแต่ความเปล่าว่าง...จริงไหมผลพวงการแก่งแย่ง...ได้อะไรชนะใครต่อใคร..ฤายิ่งใหญ่..เท่าใจตัว....

อ่านต่อ

วันศุกร์ ที่ 21 ธันวาคม 2550
ไม่ง่ายดาย...หนอชีวิต
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 188 , 21:22:19 น.  
พิมพ์หน้านี้

ไม่ง่ายดาย..เลยชีวิตเหมือนถูกลิขิต...เอาไว้ปัญหามีให้แก้..ยอมแพ้ทำไมไม่ได้มีไว้..ให้กลุ้มสุมทรวงผ่านร้อน...สอนให้เย็นผ่านทุกข์เข็ญ..เป็นบางช่วงเรียนรู้ เพื่ออยู่รอดจากสิ่งทั้งปวงสุข-ทุกข์ ใหญ่หลวง อยู่ในห้วงใจเราไม่ง่ายดาย..หนอชีวิตเลิกยึดติด..ก็เลิกเศร้าแบกไว้ก็หนัก...พักไว้ก็เบาพรุ่งนี้จะมีหรือเปล่า..ยังไม่..แน่ใจ....

อ่านต่อ

วันพฤหัสบดี ที่ 13 ธันวาคม 2550
ค่ำคืนน้ำค้างพรม...
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 154 , 23:21:18 น.  
พิมพ์หน้านี้

ค่ำคืน...น้ำค้างพรมใต้ผ้าห่ม..กลางเขาใหญ่เพื่อนมิตรล้อมวงชิด...สนิทใจไม่อาจหลับใหลในความหนาวเย็นค่ำคืนที่เหว่ว้าเสียงของใจร่ำหา....อยากจะเห็นหนึ่งคนที่ฟ้าส่งมาให้เป็นผู้คลายความเหน็บเย็น...ผู้ที่เป็น... เจ้าของใจค่ำคืนลมพัดผ่านหนาวสะท้าน...ปานจะไข้เสียงหมู่มิตร แม้รายชิดไม่ห่างไกลแต่เสียงหัวใจ...ดังกว่าใคร...ทุกทุกคน....

อ่านต่อ

วันพุธ ที่ 12 ธันวาคม 2550
ไกลเกินพบเจอ
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 124 , 19:19:00 น.  
พิมพ์หน้านี้

บนผืนฟ้าที่กว้างไกล ดาวดวงน้อยใหญ่ยังส่องแสง เป็นกำลังใจให้คนที่อ่อนแรง อบอุ่นกับแสงที่อ่อนละมุน และบนผืนฟ้าที่กว้างไกล เคยรู้บ้างไหมว่ามีใครว้าวุ่น กับการจากไปของคนที่ใจคุ้น ไม่เหลือไออุ่นที่เคยมี คงเดิม เพียงความรู้สึกเก่า เพิ่มเติมด้วยใจเหงา อย่างเหลือที่ คนที่ฉัน รักและใยดี จากไปไกล เกินที่...จะพบเจอ ....

อ่านต่อ

ลิขิตฟ้า
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 126 , 18:40:25 น.  
พิมพ์หน้านี้

                                                                                                        คงเป็นชะตาวาสนา ที่นำพาให้เรามาอยู่ใกล้ เรียนรู้กันและกันจนเข้าใจ สนิทสนม ห่วงใย และหวังดี และคงเป็นชะตาวาสนา ที่ทำให้ฉันมีน้ำตาอย่างนี้ ลิขิตฟ้า พรากเธอไปไกลทุกที คงสายไปแล้วที....

อ่านต่อ

ฉันยังรอ
Posted by ไทอุบล , ผู้อ่าน : 122 , 18:21:29 น.  
พิมพ์หน้านี้

               ฉันกลับมาที่เดิม         ที่เราสองเริ่มรู้จักกันครั้งก่อน            แต่ไม่เห็นเธอ คนอาทร           ยิ่งหาก็ยิ่งร้าวรอนในหัวใจ               เธอไปอยู่ที่ไหนกัน        ฉันกลับมาทวงคำมั่น ที่เคยให้ไว้         แล้ววันนี้ เธอนั้นไปอยู่แห่งใด         เธอจะรู้หรือไม่ว่า มีใครมารอ       ...ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ต.......

อ่านต่อ


/1