Blog สังคมใหม่ในโลกไร้พรมแดน

ฉันชอบชีวิตที่นิ่งและสงบมากกว่า
แต่ในขณะเดียวกัน ยามที่ชีวิตเจอปัญหาและอุปสรรค มันกลับเป็นสิ่งที่ท้าทาย
แม้ว่าบางครั้ง ปัญหาเหล่านั้นจะทำให้ต้องเจ็บปวด  แต่เมื่อใดที่ก้าวผ่านเรื่องราวเหล่านั้นได้
ฉันจะรู้สึกว่า ตัวเองเข้มแข็งขึ้น และพร้อมที่จะใช้ชีวิตในแต่ละวันต่อไป

ฉันห่างหายจากการเขียนเรื่องราวในบล็อกพอสมควร
มีบางเรื่องราวที่เข้ามากระทบใจ
ทำให้ฉันสูญเสียการไว้ใจ...เชื่อใจ...
ฉันกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เพียงแค่ “ใครบางคน” ทำให้ฉันรู้สึกย่ำแย่ได้ขนาดนี้เชียวหรือ?
เมื่อราว ๒ ปีที่แล้ว ที่ฉันเริ่มเขียนบล็อก
เพียงเพราะมันทำให้ฉัน “เขียน” หนังสือทุกวัน เท่ากับได้พัฒนาการเขียนของตัวเองด้วย
และในขณะเดียวกัน  ฉันก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ในบล็อก 
ฉันค่อนข้างจะเป็นคนปิดตัวเอง
การปิดตัวเองของฉันหมายถึง ฉันไม่ไปพบใครต่อใครยามที่มีการพบปะกันในบล็อก
และรับรู้เรื่องราวผ่านตัวอักษรในบล็อก ...พูดคุยตอบโต้บางเท่าที่ทำได้
แต่ในวันหนึ่งที่ฉันสติแตก...คือวันที่แม่เข้าไอซียู ...และฉันต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง
ในขณะที่ไม่มีใครรอบข้าง แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่สามารถต่อติดได้
ฉันเปิดเนทและเขียนบล็อก ความรู้สึกที่มีต่อแม่
วันนั้นฉันได้กำลังใจจากคนแปลกหน้ามากมาย ผ่านบล็อก
หลังจากนั้น....
ฉันเปิดใจรับมิตรภาพจากคนในบล็อก...เชื่อใจ และไว้ใจราวกับเพื่อนทั้งที่ไม่เคยเจอหน้า
ช่วงที่ลำบากเรื่องงาน ก็มีคนแนะนำงานพิเศษทำให้มีรายได้เพิ่ม
แต่ในขณะเดียวกัน
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า บางคนจะใช้ “บล็อก” เป็นสถานที่ “สร้างภาพ”
บางครั้ง ฉันอ่านบล็อกของ “ใครบางคน” ที่เขียนถึง “ใครต่อใคร” อย่างสนิทสนม
แต่ “ใครต่อใคร” นั่นกลับเป็นคนที่ฉันรู้จัก
และที่น่าแปลกใจ ฉันเคยเจอรุ่นพี่บางคน เข้ามาถามถึง “ใครบางคนในบล็อก” ว่าเป็น “ใคร”
เพราะพวกเขาไม่รู้จักสนิทสนมคนๆนั้น อย่างที่ถูกเขียนในบล็อก
ฉันไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรออกไปได้
บางที...ฉันก็สงสัยว่า... “ใครคนนั้น” ทำไปเพื่ออะไร

เมื่อปลายปีที่แล้ว ฉันเจอรุ่นน้องกลุ่มหนึ่ง
พวกเขาเป็นเด็กวัยรุ่นที่มีความคิดดี  พวกเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ มีการ “เสแสร้ง” ในอินเตอร์
อายุเท่าไหร่ ผู้ชาย ผู้หญิง การเรียน การศึกษา สถานะภาพ..พวกเขาตั้งใจว่าจะพูดแต่ความจริง
ฉันชื่นชมความคิดของพวกเขา ....
และอดคิดถึง “ผู้ใหญ่” บางคน ที่ “สร้างภาพ” และ “ตัวตน” 
อายุ สถานภาพ ผู้ชาย ผู้หญิง การศึกษา ที่ทำงาน
พอถูกจำได้ว่า “โกหก” ก็ปิดบล็อก หายไปไม่นานก็กลับมาด้วยชื่อใหม่
แต่ยัง “โกหก” เหมือนเดิม
 
คล้ายจะได้ยินจากรายการโทรทัศน์รายการหนึ่ง
ยุคนี้เป็นยุค web 2.0
ฉันจำนิยามของคำนี้ได้ไม่แม่นนัก
ที่ผ่านมา ผู้ใช้อินเตอร์เนทจะเป็นเพียงผู้เสพข้อมูลแต่ฝ่าย
แต่จุดเด่นของ ยุค web 2.0 คือการ “โต้ตอบ”
และ Blog ก็คือสัญลักษณ์ของโลกอินเตอร์เนทยุคใหม่
แต่ไม่ว่าโลกจะหมุนช้าหรือเร็วแค่ไหน
หาก “สามัญสำนึก” ไม่ได้ถูกพัฒนา
ผู้คนในโลกในความเป็นจริงและโลกในอินเตอร์เนท ยังเสแสร้งสวมหน้ากากเข้าหากัน
และไม่ว่าการพัฒนาระบบอินเตอร์จะรุกหน้าก้าวไกลเพียงใด
หากจิตใจไม่ถูกพัฒนาให้ก้าวทันความศิวิไลซ์
สังคมของเราก็ยังย่ำอยู่กับที่...เช่นเดิม