วันพุธ ที่ 4 มิถุนายน 2551
๐ ใบตองแห้ง..กลางแรงลม ๐
Posted by
สดายุ...
,
ผู้อ่าน : 184
, 07:03:40 น.
| หมวดหมู่ :
นรกวาที
พิมพ์หน้านี้
|

๐ เมื่อ
เกินเก็บภาวะความผยอง ก็คงต้องเอ่ยความให้งามเด่น เปล่งทำนองสาระทุกประเด็น ให้โลดเต้นอยู่ในหัวใจคน
๐ เมื่อเกินกลั้นโกรธเกรี้ยวเกินเหนี่ยวหน่วง ความทั้งปวงต้องสอดรับอย่าสับสน ใช่เพียงถ้อยหยิบยกอันวกวน หากเหตุผลต้องหนุนเข้าจุนเจือ
๐ เมื่อ
คิดจะเป็นเหยี่ยวขยับปีก เล็บต้องฉีกกางกระหน่ำขย้ำเหยื่อ จงอยปากทะลวงลากกระชากเนื้อ ประทุษเถือชีวันให้บรรลัย
๐ อย่าเป็นเลยหมาผอมซุ่มออมแรง เพียงไม้แกว่งลมย้อน
เห่าหอนใส่ ขนคอลุกชี้ชันด้วยหวั่นใจ เกรงเสียงไหวเสียงนั้นจนครั่นคร้าม
๐ ครา
แดดอับขับลมเข้าห่มห้อม หมู่เมฆย่อมส่งประจุทะลุข้าม ระดับศักย์เทียบได้จึงไหลลาม เป็นเส้นไฟงดงามในยามมัว
๐ ประจุจลน์วนแล่นเหนือแผ่นหล้า อวดวิโรจน์เรขาก่อนฟ้ารั่ว ประภาพนั้นเฟื้อยเส้นแล้วเต้นรัว เสมือนยั่วเสมือนเย้ยให้เงยมอง
๐ เหมือน
สิ้นไร้ร่างเหยี่ยวขยับปีก ฤๅจะปลีกพยับฝนที่หม่นหมอง แว่วแต่เสียงเห่าใส่
คง
ใบตอง แข่งเสียงคำรนร้อง
เสียงของฟ้า..!
|