๐ กระต่ายน้อยเพ่งพะวงเฝ้าหลงจันทร์...
คือรำพันเพลงแว่ว..เสียงแผ่วโหย
เผยอาวรณ์ท่วมอยู่..ไม่รู้โรย
เปรียบปานโดยหวงรูป..เฝ้าจูบเงา

๐ ล้ำกุญชรหวงงา..ที่ว่าหวง
มฤคาทั้งปวงที่ห่วงเขา
ยิ่งมัจฉาหวงน้ำ, หวงลำเพา
หวงรูปเยาว์..รุมร้อนเกินผ่อนลง

๐ นั่น- เพียงแค่..บทเพลงบรรเลงร้อง
นี่ – คำกรองเผยนัย...อาลัย-หลง
ยิ่งกว่าเพลงเพ้อพร่ำ, จิตจำนง
ด้วยอาวรณ์สืบส่ง...เข้าบงการ

๐ เขาย่อมว่าความรัก..เขาหนักแน่น
เปรียบราวแผ่นภูผา..หยัดท้า-ต้าน
ท้าลมฝนแดดเผชิญ..อยู่เนิ่นนาน
ไม่สึกกร่อนลบลาญ..ทนทานนัก

๐ เถิด..ทั้งสิ้นทั้งปวง..คำห่วงหา
เทียบใจผู้ทรมา..เกินฝ่า-หัก
ยังห่างหวง..ห่วงถนอมละม่อมพักตร์
ผู้จำหลัก..ลงวิตกในอกนี้

๐ บทเพลงเอื้อนความอ้อน..วกย้อนใหม่
เมื่ออกใจหนึ่งคนนั้นล้นปรี่
ด้วยอาวรณ์ถวิลหาทุกนาที
หวัง-ไมตรีเอื้อนเอ่ย..เจ้าเผยมา

๐ ฟังเถิดดวงดอกฟ้า..มณฑาทิพย์
ที่สูงลิบ..จำค้อมลงน้อมหา
คือแรงกรรมเบื้องบรรพ์..ชี้-บัญชา
จากเคยร่วมเจตนา.แต่ครานั้น

๐ พินิจเถิด..รูปพยางค์ที่วางไว้
ย่อมแต่งนัยโอบกล่อมประนอมขวัญ
หมายโน้มเหนี่ยวซาบซึ้ง..จดถึงกัน
โดยรำพันพ้องศัพท์..ให้รับรู้

๐ เถิด..หัวใจดวงประณีต-อย่ากีดกั้น
ให้ผูกพันอ่อนหวาน..ได้ซ่านสู่
เพื่ออาวรณ์ร้อนรุม..ได้อุ้มชู
พาใจจู่ติดบ่วง..แหล่งทรวงนี้

๐ ให้รับรู้ปฏิพัทธ..จนชัดแจ้ง
ปล่อยให้แรงอาลัยค่อยคลายคลี่
กรองรูปรอยเสน่หา..เป็นวาที
มาช่วงชี้..อภิรมย์..ท่วม-ถมทรวง

เพลง.....พี่รักเจ้า...โจ้ อัมรินทร์