ตื่น…

๐ ในทุกตื่นตาแล..ว่าแพ้พ่าย
ยังเวียนว่ายวก-วนสับสนอยู่
กรอบคิดนั้นมืดมัว..ด้วย"ตัวกู"                                                                                          อันยากรู้ลับเลย..เหมือนเย้ยเยาะ

๐ สำรอกฝันม้วนหล้าเอามาคลี่
หลั่งวาทียกยอให้พอเหมาะ
เปลี่ยนโลกให้สดใสทั้งไพเราะ
ค่อยค่อยเลาะหลักการ..จดจารลง

๐ เพื่อปวงชนชาวประชาที่หน้าแห้ง
ได้แจ่มแจ้งเกณฑ์กรอบ..ระบอบ-บ่ง
ฟังเถิด-เอาหยอดย้ำ..แรงจำนง
จักช่วยส่งเสริมพิถี..แห่งชีวิต

๐ เมื่อมองตัวคือตน..ผู้วนว่าย
เที่ยวปักป้าย..คอยผูก..ความถูกผิด
จนคอยเค้นความเสนอ..ราวเพ้อพิษ
นึกแล้วปิดเปลือกตา...ห่มผ้าคลุม

ตรึก…

๐ ทุกกินข้าว..ทำงาน..ทุกผ่านพ้อง
ราวชอกช้ำเลือดหนอง..หลั่งซ่องสุม
ตัวตนใคร..ไหวเงามาเร้ารุม
แรงขยุ้มจึงขย้ำจนช้ำคอ..

๐ สังคมเส็งเคร็งคือ..เอ็งหรือข้า
เป็นหนึ่งนับชั่วช้า..ที่ชูช่อ
เชื้อบัดซบก่ายกอด..คอยทอดทอ
หรือบึงบ่อน้ำซับอันอับจน

๐ เมื่อบรรจบใจอยู่ไม่รู้แล้ว
ก็เจื้อยแจ้ว..สูงศัพท์ดังสับสน
จับมารยาแห่งยุคมาคลุกปน-
กับดีงามเลศกล..เสียจนกลาย

เมา…

๐ อุดมคติผลิวางอยู่ข้างแก้ว
ฟองวับแววเลื่อนลอย..ราวสร้อย-สาย
ละฟองพรูพร่างเม็ด..ดั่งเพชรพราย
ขึ้นปัดป่ายพื้นผิวเป็นริ้วรอย

๐ หลั่งน้ำทิพย์ร้อนวาบกำซาบศอ
แล้วโก่งคอร่ำวจี..กวีถ้อย
เป็นทางเทพมอบสู่..มวลผู้คอย
อย่าได้ปล่อยเปล่าปลายสหายเอย

๐ ซึ่งลำบากอัตคัตจนบัดซบ
เหงื่อกาฬกลบสองตา...ฟังข้าเผย
มันเอาเปรียบ..เหยียบคน..เสียจนเคย
ดูเถิด-มันยิ้มเย้ย..สังเวยไท

๐ เจ้า…หลักการกรองร้อย..ความ-ถ้อยเกลื่อน
จำเลยทัศน์วัตรเหมือนควรเคลื่อนไถ
นาย…อันบ่าวป่าวพ่น,ยกก้นไป
ทาส…อันไขยังเข็ญยากเป็นคน

๐ แต่ล้วนสิ่งโสมม..สังคมเน่า
ข้าจึงเร่าร้อนต้าน..ประจานฉล
เพื่อสังคมยศศักดิ์พ้นปลักวน
เพื่อหมองหม่นถูกขับให้อับปาง…

๐ อำพันเหลือง..เหลือหนึ่งกับครึ่งขวด
คนที่ปวดร้าวกรุ่น..เริ่มขุ่นขวาง
ค่อยยืนหยัดยันกายแขนผายกาง
ยิน-เสียงอ๊วกลั่นสาง…ก่อนคว้างฟุบ