(ขออนุญาต...เจ้าของรูปด้วยนะขอรับ)


-1-
๐ ใฝ่เฝ้ามานับนาน..จนกาลล่วง
ใจทั้งดวงยังละห้อยแต่คอยเห็น
ผ่านคนแล้วคนเล่า..ทุกเช้าเย็น
ยากแอบเร้นแนบชิด..ห้วงจิตใจ
๐ เมื่อไร้ความคู่ควร..เพียงส่วนเสี้ยว
ยอม-แม้เปลี่ยวเปล่าคู่..ก็อยู่ได้
ฟ้าเอย-จงรับรู้และดูไป
รำพันไว้-จักเป็นดั่งเช่นนั้น


-2-
๐ วัยฝันที่..ผ่านลับเกินกลับย้อน-
กลับสุมซ่อนความนัย, แสนไหวหวั่น
เก็บกักกุมสุมอยู่ไม่รู้วัน
ตรึงดวงขวัญมุ่งหมายสุดคลายคลอน
๐ ไม่เคยนึกเคยฝันจะพลันพบ-
ร่องรอยฝันจะตระหลบ..จากหลบซ่อน
แต่งคุณค่าแนบทรวงทุกช่วงตอน
จนรุมร้อนใจเร้า-แต่เฝ้าคอย
๐ สะทกสะท้อนหวั่นไหว.. ของใจหนึ่ง-
ที่แทรกซึ้ง-แทนเหงา..เงียบ..เศร้าสร้อย
งามจึงเริ่มเบ่งบาน-และหวานพลอย-
เร่งร่องรอยอาวรณ์..เข้าซ้อนใจ
๐ เช่น-พฤกษาต้องฝนที่หล่นล่าง
ช้อยกลีบบางรอรับ-ลำดับไหล
ร่วมฉ่ำชื่นฟุ้งฟ่องละอองไอ
จึงหวั่นไหว-มองเห็น..เฉกเช่นนั้น
๐ เช่นระลอกอ่อนโยน..ที่โผนผก-
เข้าแนบ-อก..แนบนัยพาไหวสั่น
จนแนบจิตปักปลูกความผูกพัน
งามก็มั่น..มุ่งหมาย..สุดคลายงาม
๐ โอนอบอุ่นหนุนยั่ว..ทุกชั่วคาบ
ผ่านอ่อนหวานไหววาบเข้าหยาบหยาม
ซ้ำซ้ำรอยเร้ารุก..เข้าคุกคาม
อุ่นก็ข้ามเค้นใจ..เค้นให้ยอม-
๐ -รับรหัสอ่อนหวานที่ซ่านสู่
ไหวเวียนอยู่ฤๅสิ้น..ราวกลิ่นหอม-
คันธารสประทิ่นสู่..ให้รู้ดอม
จะห่างห้อมหลอมหลั่ง..สุดยั้งคิด
๐ อบอุ่นอึงอลอยู่บนขวัญ...
กระชั้นลามล่วงทั้งดวงจิต
โอ้ใจ..เอ๋ยใจ..แต่ได้ชิด
จะมีสิทธิ์คิดหวัง..สุดหยั่งรู้
๐ รู้แต่ฟากฟ้าใส..เมื่อใจล่อง
เข้าตระกองอ่อนหวานเผยผ่านสู่
รู้แต่เมฆขาวฟ่อง..เมื่อมองดู-
พร้อมแรงชู้เลาะเลี้ยว..ทุกเสี้ยวใจ
๐ จะขัดขืนต่อต้าน..อ่อนหวานนี้
ก็สุดที่สุดทางจะขวาง-ไหว
โหมระลอกซ้ำซ้ำอยู่ร่ำไป
ระลอกความอาลัย..อันว่าย-วน


-3-
๐ จากร่องรอยภาพฝันในวันเก่า
เป็นรูปเงาโลมรุกไปทุกหน
โอบขวัญ..มอบละมุนอบอุ่นจน-
สับสนอลวนอลเวง..
๐ ใครนะ..แห่ห้อมคอยกล่อมเกล้า
ปลดเงียบเหงาเร้ารุม..เคยกุมเหง
อ้อมแขนมักโอบตัว..ป้องกลัวเกรง
ตามักเพ่งปกป้อง..สี่ห้องใจ
๐ ใครนะ..ช่างสำคัญในวันนี้
ก็วันที่...ภาพฝันเคยสั่นไหว-
ค่อยค่อยชัดแจ่มแจ้ง..หยุดแกว่งไกว
ค่อยค่อยไขภาพจริง..แอบอิงทรวง
๐ เมื่องดงาม..รุมลาม..เกินห้ามสิทธิ์
จักเอ่อฤทธิ์อ่อนโยน..ออกโชนช่วง
ดับฤๅสิ้น เมื่อประดังใจทั้งดวง
เหลือแต่หวงแหนไว้..แนบใจตน