๐ ฤๅเหมือนน้ำค้างใสเกาะใบพฤกษ์
ครั้นยามดึกหยาดรินสู่ดินผืน
จวบรุ่งสางสร่างพลบแสงกลบกลืน
ก็สุดฝืนแววระยับ..เคยรับรู้

๐ หยาดน้ำใจใสขจ่าง..เมื่อห่างเห็น
เกรงจะเช่นน้ำค้างเคยพร่างอยู่
ต้องแสงเช้าเหือดสิ้น...หยาดสินธู
หวั่นใจตรู..ไม่ต่าง..น้ำค้างนั้น

๐ ฤๅเพียงแค่คืนค่ำ..หลั่งฉ่ำชื่น
เพื่อหยิบยื่นอาลัย..มอบไหวหวั่น
ประโลมทรวงอบร่ำ..ด้วยรำพัน
ก่อนลับเลยล่วงกันให้หวั่นคอย

๐ หยาดน้ำค้างต้องแสงย่อมแห้งหาย
ส่วนที่หน่ายแหนงใจก็ใช่ย่อย
ย่อมเหือดแห้งหมายปอง..ทุกร่องรอย
แม้นเพียงน้อยแอบหวัง...รึยังมี..?

๐ น้ำใจ..ใช่น้ำค้างเมื่อสางตรู่
แสงตะวันทอดสู่..ก็รู้หนี
เมื่อแปรเป็นเยื่อใยและไมตรี
ย่อมสุดที่สุดทาง..จักร้างลา

๐ ย่อมมิใช่ดวงพิลาสของหยาดแก้ว
เหือดแห้งแล้วจากแหล่งเมื่อแสงจ้า
ย่อมจะไม่หันเหด้วยเวลา
ย่อมต้องตราตรึงอยู่..ไม่รู้เลือน

๐ ควรต้องหยด..พร่างพร้อยเป็นพลอยประดับ
ลงสำทับใจอยู่ไม่รู้เคลื่อน
เฉกน้ำค้างวับวาว..ใต้ดาวเดือน
เอื้อไพรเถื่อนฉ่ำชื่น..ทั้งคืนวัน

๐ ร้อนพันแสงจากสรวงแม้นล่วงสู่
หมายหยัดสู้รังสีไม่มีหวั่น
หวังหยาดให้รองรับ..ชั่วกัปกัลป์
ประโลมขวัญ..รื่นอยู่อย่ารู้แล้ง

๐ หวังสังคีตนกฟ้า..แว่วคราค่ำ
คืนส่วนรำพันพากย์..ใครฝาก..แฝง
พาน้ำค้างหยาดประดับ..ก่อนปรับแปลง
เป็นน้ำใจเติมแอ่งกลางแหล่งทรวง