เพลง....เหมันต์ที่ผ่านพ้นไป - สุชาติ ชวางกูล



๐ ผ่านหนาวจะเข้าร้อนอีกตอนแล้ว
เพื่อพร่างแพร้วครองหาวอีกคราวหน
จะชวาลโชติช่วงถึงดวงมน
หรือหมองหม่นให้เผชิญก็เกินรู้

๐ จะถึงกาลไม้ปวง..ใบร่วงหล่น
ขณะที่ใจคน..วกวนอยู่
รอสินะ..รูปเห็นให้เอ็นดู
รอวกเวียนความสู่ให้รู้นัย

๐ ใจเอย..หัวใจคน
ฤๅอาจพ้นขีดขั้น..ความหวั่นไหว
เมื่อเสพหอมหวานนั้น..ทุกวันไป
จะอย่างไรมิใช่หิน...ย่อมยินดี

๐ รับรู้และรับทราบว่าภาพฝัน-
จักห่างร้างไกลกัน..แต่วันที่-
เห็นการตอบร่วมนัย..รับไมตรี
จึงวันนี้เส้นทาง..ยอม-ห่างไกล

๐ เช่นใบไม้หล่นคว้างที่กลางป่า
ลมผ่านพาพลิ้วพลิกระริกไหว
เกิดขึ้นมา..ดำรง..ปลิดปลงไป
ฤๅมิใช่รอบเวียนการเปลี่ยนแปลง

๐ ใจเอย...หัวใจคน
จะหมองหม่น..เปล่าเปลี่ยว..หรือเหี่ยวแห้ง
ยังต้องก่อคมคำทุกสำแดง
ยังเสแสร้งทำไป..นะใจเอย

๐ ที่ไม่รู้..ดูไปย่อมไม่เห็น
เถิด-ซ่อนเร้น..เอาไว้อย่าได้เผย
อย่างไรเสียเหนี่ยวหน่วงให้ล่วงเลย
อย่าได้เอ่ย..ให้ทราม..ภาพงามนั้น

๐ เมื่อถึงกาลคุณค่าหนึ่งพร่าไหว
จนรอบแรงอาลัยเริ่มไหวสั่น
เสียงนก..ใบไม้ร่วง...ลม..ดวงวัน
ราวกล่อมขวัญให้สดับ..ยอม- รับรู้-

๐ -ว่า..สายหยุด..หยุดกลิ่นแต่สิ้นสาย
คือความหมายสุดขืนให้คืนสู่
จะค่อยห่างร้างเห็น...ห่างเอ็นดู
ห่างนัยชู้..เคยกระชับอยู่กับใจ

๐ ย่อมไม่อาจเป็นดาวเที่ยวล้อมเดือน
ไม่อาจเคลื่อนคล้อยตาม..งดงามได้
ลำดวนเอ๋ยมาจะร้าง..จนห่างไกล
คงเหลือไว้เพียงคะนึง..ในหนึ่งทรวง.