-1-
๐ จาก-สองใจสบกันแต่วัน-เห็น
วันนี้เส้นทางขนานตัดผ่านฝัน
คล้ายชั่วยาม..ชื่นบานแห่งวานวัน
คลี่โอบขวัญ-ก่อนลับเลือนกับลม
๐ ไร้ร่องรอย-เจ็บปวด, ความรวดร้าว
ทุกเรื่องราวจำเพาะต่าง..เหมาะสม
รอบด้านยัง-สดชื่น, ยังรื่นรมย์
คล้าย-ไม่เศร้ารันทม..ขื่นขมเลย

-2-
๐ ร้างสิ้นเสียงออดอ้อน, ทอดถอนใจ
หมดสิ้นข้อสงสัย-จะใคร่เอ่ย
มอดดับแล้ว..แสงวิจิตร, ให้ชิดเชย
จะล่วงเลยลับร้างจนห่างไกล
๐ คืนจังหวะมัวหมองทำนองฝน
ผ่านฟากฟ้าอึงอล..ก่อนหล่นไหล
หยาดน้ำเย็นหยดเนื้อ-ล้างเยื่อใย
ล้าง..คราบไคลอาวรณ์ให้ผ่อนเบา
๐ ท่วงทำนองคร่ำครวญในส่วนฟ้า
ฤๅเปรียบท่าทีครวญ..กำสรวลเศร้า
รันทดด้วยอ้างว้าง-แต่ร้างเงา-
ผู้ใฝ่เฝ้าจดจ่อ..มุ่งรอคอย
๐ และคล้ายโลกแหลกลง..ที่ตรงหน้า
ทรมาโหมแล้ว...ใช่แผ่วค่อย
เมื่อดวงวันสิ้นผกาย..ให้หมายรอย
เตือนเศร้าสร้อย, ชอกช้ำ-เร่งทำนอง
๐ คล้ายคล้ายในอกทรวง...มา-กลวงเปล่า
เมื่องามเงาตาเหมือน-คล้ายเลือนล่อง
เงาในตาเคยระยับให้จับจอง
เคยสาดส่องนำวิถี..แห่งชีวิต
๐ เหมือนสูญเสียตัวตน..ให้หม่นหมอง
ขุ่น, ขัดข้อง-เหน็บหน่วงทั้งดวงจิต
ดวงตาและดวงใจเคยใกล้ชิด
มาจะบิดเบือนร้าง..จืดจางรอย
๐ สีเอย...สีสันในวันเก่า
มาซีดซึมทึมเทา..จนเศร้าสร้อย
ร้างสิ้นรูปใฝ่ฝัน..ให้มั่นคอย
เหลือเงียบหงอยรุมประชิดทั้งจิตใจ

-3-
๐ ควรมีหรือ..เงื่อนไข-เมื่อใจรัก
เห็นแต่ควร-แน่นหนัก..รู้จักให้
เหมือนผ่าวผ่านสายน้ำ, ลมร่ำไอ
ก่อระลอกระริกไหลอยู่ในยาม
๐ ดังสายน้ำหลากไปยากไหลกลับ
ระลอกทับโถมรุดก็สุดห้าม
เหมือนสุดคิดไขว่คว้า-พยายาม
แต่เนตรวามวาบเชื้อ..สิ้นเยื่อใย
๐ เปลี่ยนได้หรือ-เยี่ยงไรจะได้เล่า?
บิดร้อนเร่ากำสรด-เป็นสดใส
ท่วงทีแห่งวันวานเมื่อผ่านไป
ต้องยื้อฉุดเยี่ยงไร..จึงได้คืน

-4-
๐ แม้นช่วงร้อนค่ำคืน..จำกลืนเก็บ
ความหนาวเหน็บแทรกสู่..สุดรู้-ขืน
ก็ควรแล้วชอกช้ำ..ให้กล้ำกลืน
ควรว่าตื่นใจร่ำ..รู้อำลา
๐ จาก-สองใจสบกันแต่วันก่อน
จนสุมซ่อนร่างเงา..ให้เฝ้าหา
ชั่วแสงทอด..รูปนิมิตเคยติดตา
กลับดูคล้ายกับว่า..ไม่เคยมี