ภาคนำ
ขื่นคาวเลือด...
โคลงสี่สุภาพ

๑.บายศรีทรวงโศกเศร้า........มาสรวล
เทียบหมู่หอมมาลย์มวล........มอบให้
รำงับเถิดคร่ำครวญ..............เข็ญจิต
โคลงนี่ขอช่วงใช้.................เพื่อชี้วิถีชน ฯ

๒.ราคีราวข่มครึ้ม.................ค่ำคืน
กี่ชีพป่นหลังปืน...................แผดก้อง
เหมือนดึงมืดดำกลืน.............กลบส่อง จันทร์เวย
ผู้สาปผู้สร้างพ้อง.................ผ่านร้ายมารอ ฯ

๓.ฝูงโหงฝูงห่าเหี้ยน..............หือรุม
เข่นฆ่าซากศพสุม.................ทับซ้อน
จิตสื่อศักดิ์สิทธิ์กุม................มือกราบ
เคียงศพเสียงสวดอ้อน...........เอ่ยฟ้าอิ่มฝัน ฯ

๔.เสียงครวญเสียงขับเอื้อน.....โองการ
ถ้วนทิศยินท่องหวาน.............แว่วแจ้ว
เสียงดังสื่อใดวาน.................ช่วยแจก แจงเวย
ใช่อย่างเสียงนกแก้ว..............กล่าวถ้อยคนหรือ ฯ

๕. ทิพใดสร้างโฉดเชื้อ..........ในชน
ทิพนั่นย่อมโฉดฉล................เช่นสร้าง
ทิพใดกำหนดผล..................ผลาญชีพ
ทิพนั่นคือผู้ล้าง....................ใช่สร้างดั่งเสริญ ฯ 

ภาค ๑.
เสียงใดหนอ...?
สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ ๑๙

000110101112………….00102……..10

0 & 2 ครุ

1 ลหุ

๖.เรื่อทองทาบชละพร่างระหว่างติณะลดา-
วัลย์ย้ำจะอำลา..............อรุณ

๗.พ่างเก็จแก้วประประกายละม้ายรัศมิกุณ-
ฑลพราววะวาวจุน...........รุจี

๘.ฟากฟ้านั่นทวิผวนขบวรจระจะลี-
ลาศมุ่งอำรุงชี-............วะชนม์

๙.แล..ครานั้นประทุเสียงปะเปรี้ยง ณ ปริมณ-
ฑลผ่านสะท้านวน............ลุเวียง

๑๐.แล..ครานั้นอภิรมยะล่มสละสำเนียง
เป็นเงียบยะเยียบเสียง.............ผสม

๑๑.อ้อ..เสียงนั่นเยาะผยอง ณ กองทุขะระทม
แทรกอรรถวิบัติขรม.............ประสาร

๑๒.อ้อ..เสียงนั่นดุจะพ้องสนองทิฐิพิการ
ย้อมวาทะซาตาน...............ตริตรึง

๑๓.โอ้หนอศรัทธะตระการะลาญนยะจะพึง-
พร้อมผ่านสราญถึง...............เพราะแถน

๑๔.ชีวาตม์นี้ ฤ ประทานและผ่านประพฤติแทน
จึงยากลำบากแสน...............จะทรง

๑๕.ชีวาตม์หน้า..ภพะไหนจะได้ลุอุปสงค์
ผ่านสรรนิรันดร์พงศ์..............ประไพ

๑๖.ฤๅ...ต้องการหัตะชนมะปรนศรัทธ์ประลัย
จึงภาษอุบาทว์นัย..............ประนัง

๑๗.ฤๅ...ต้องโหมนยะศัพท์ระงับสัตะพลัง
อันอาจผงาดหวัง..............วิจารณ์

๑๘.ฤๅ...ต้องย้ำผิวะพากยะหลากนยะตระการ
เจือจุนสมุนมาร.............ละหมอง

๑๙.หวั่นไหวหนอ...สิริธรรมจะย้ำสติตริตรอง
คัมภีร์จะรี่มอง..............ประเมิน

๒๐.แต่กำเนิด...ทิพะวัจน์วิวัฒน์ศรัทธะประเมิน
สุขล้ำจะกล้ำเกิน..............ฤ กลาย

๒๑.สิ่งใดหนอ...ดละจิตเพาะริษยะสยาย
ต่างเชื่อบ่เหลือหมาย.............จะมอง

๒๒.โลกภาคนี้...นยะเดียว ฤ เชียวสัตะคระลอง
ตาหูบ่รู้ตรอง...............จะตัน

๒๓.ศรัทธานี้...ผิวะแปลกจะแทรกประทุษะทัณฑ์
เชื่อใดบ่ให้ปัน..............ปริปอง

๒๔.ย่อมชัดแจ้ง...วิปลาสผลิภาษสวะละออง
น้ำลายก็คลายฟอง...............เฟอะเฟือน

๒๕.ย่อมชัดแจ้ง...ปริมาณพิศาลพละเสมือน
เงื้อมเงาก็เต่าเตือน...............ลุตา

๒๖.แว่วแว่วยิน...ก็พยางคะกลางจิตะประชา
จับโยงชะโองกา-..............ระกลาย

๒๗.เสียงสั่นพลิ้ว...ก็ประโลมจะโหมรหัสะผาย
ผ่านพจน์ขบถหมาย..............ลุเมือง

๒๘.ตื่นเถิดศิษยะเราและเร้าศรัทธะเมลือง
เลือดข้นจะปนเคือง.............คละคาว

๒๙.ว่าตื่นเถิด...ทิวะโลกจะโบกหัตถ์สกาว
ภัยเขียวจะเกรียวกราว...............คุกล

๓๐.สำเนียงมาระกระหน่ำจะสัมผัสะกมล
ฉุดหล้าเลาะฝ่าอน-..............ธการ์



ภาค ๒
มัชฌิมากรรม...?
อีทิสังฉันท์ ๒๐
010101010.........10101010
100

๓๑.รองรวีประแพร่งประพรายประภา
วิหคระเริงเถลิงถลา.........นภาบน

๓๒.รั้งทิวาวิกาละผ่านปะปน
แตะแต้มวิจิตรขจิตพิมล.........ณ หนหาว

๓๓.สิ้นล่ะหนอตะวันสะบั้นสกาว
กระหวัดสวรรค์คละจันทร์และดาว.........ณ ราวคืน

๓๔.เริ่มล่ะหนอนรกผงกทะมืน
สง่าสงบจะกลบจะกลืน...........จะฝืนขวัญ

๓๕.เริ่มล่ะหนอสิกาลประหารประจัน
ประหัตและห้ำจะย่ำชิวัน.............สะบั้นมรณ์

๓๖.โอ..ฤ ว่าประสงคะองค์บวร
ผจงจริตประสิทธิสอน...........ขจรหมาย

๓๗.โอ..ฤ ว่ามนุษย์จะกุดจะกลาย
ลุฟั่นลุเฟือนลุเถื่อนและคลาย.............ละลายเอง

๓๘.โอ..ฤ ว่าสวรรค์บ่กั้นละเลง
ผลิบทระบายละม้ายบ่เกรง.............เชลงสรวง

๓๙.โอ..ฤ ว่าพิกลพิการทะลวง
เสมอสมองบ่ตรองบ่ตวง.............บ่ล่วงนัย

๔๐.จึง..พิสุทธิ์บ่กล้ำบ่กรำสมัย
กรุณะชาตินิราศประลัย............และไหม้สูญ

๔๑.สรรค์และสร้างวิวัฒน์จรัสจรูญ
บ่อาจจะผลักสุมรรคะพูน...........บริบูรณ์หมาย

๔๒.จึง..อุบาทว์อุบัติกระจัดกระจาย
และวิปริตะจิตสยาย.............มลายงาม

๔๓.แล..ประทุษสะพัดประหัตละลาม
จะดับจะดิ้นบ่สิ้นบ่ขาม.............ฤ ห้ามไหว

๔๔.ร่วม..สมัครสมานผสานหทัย
จะต่อกะมารจะต้านประลัย............จะให้เลือน

๔๕.พล...ผสานจะร่วมจะรวมและเคลื่อน
ผลิยุทธะการสะท้านสะเทือน............จะเกลื่อนมรณ์

ปัจฉิมภาค...
ปัจฉิมพยากรณ์...
วสันตดิลกฉันท์ ๑๔
00101110..........110102
00101112..........110100
0...ครุ
1...ลหุ
2...ครุ..รับส่งสัมผัส

๔๖.โองการะผ่านประพฤติภาพ
บ่กำซาบและซอกซอน
สู่จิตประสิทธิ์นยะบวร
ผิวะซ้อนก็..ทรามสม

๔๗.ชีวันสะบั้นหัตะปหาร
กละมาระโสมม
กลับอ้างพยางค์ทิพะผสม
ขณะข่มพิฆาตขัย

๔๘.โลกหล้าประดาจะคละพหล
อนุสนธิร่วมใจ
จักต้านและทานอุตรินัย
พิสมัยะร่วมมือ

๔๙.ร่วมศรัทธะกลับพิเคราะห์พิจารณ์
ทิฐิมารและหารือ
จักแตกและแยกมรรคะกระพือ
จะละถือทุอรรถา

๕๐.แตกสายละลายอุดมการณ์
อวสานทุศรัทธา
สืบสมปฐมสัตะกถา
พระทิพาผจงเผย

๕๑.งามตาสง่าและจะสงบ
ทุรภพะรำเพย
หลักแท้จะแก้นยะเฉลย
สุขะเชยกระชับชนม์

๕๒.รูปดาบและทาบธวัชะพลิ้ว
จะปละปลิวคละฝุ่นปน
เรียวกริชจะเลื้อยก็เพราะผจญ
ทุพพละย่ำยี

๕๓.เหลือเห็นก็เห็นจะหฤหรร-
ษะถวัลยฤดีมี
จักผ่านและลาญทุระกลี
ลุวิถีทิพาแล

จบ

เพลง พญาโศก...ไวโอลิน