มีน้องสาวหลายคน..ก็ต้องมีหลายบทหน่อย..เพื่อความเสมอภาค...

เพลง..ลาวเด็ดดวงดอกไม้ - อัศวลีลา



๑. กุสุมาลย์..แห่งวารวัน.....





๐ งามเอย..กุสุมาลย์แห่งวารก่อน
แต่ละตอนจับจ้องย่อมมองเห็น
เช่นอัปสร..กรกรีด..ประณีตเป็น-
ความชื่นเย็นหลั่งริน..สู่ถิ่นทรวง

๐ น้ำใจนั้นปรากฎ..ฤๅหมดสิ้น
เช่นฝนหยาดรดริน..จากถิ่นสรวง
ให้แผ่นดินเตรียมผืนซับชื่นปวง
โลมหยดร่วงเย็นฉ่ำแห่งน้ำใจ

๐ เงียบงัน..สง่างามในความเงียบ
หากพูนเพียบอาทร-ความอ่อนไหว
ชัดเจนถ้วนในนิยามของความนัย
อันขับไขเห็นระยับอยู่กับตา

๐ คืองดงามพวงผกาแห่งป่าฝน
ช้อยช่ออยู่เบื้องบนให้ค้นหา
เปล่งสีสันเร้ารุม..เหล่าภุมรา
เทียบคุณค่าหวานหอม..ขึ้นพร้อมแล้ว

๐ แดดฉายหรือฝนพรำ..เม็ดน้ำหลั่ง
คงเปล่งปลั่ง..กลีบกรองยังผ่องแผ้ว
เมื่อสีสัน..รสประทิ่น..โลมถิ่นแนว
ก็ยากแคล้วคลาดประทิ่นที่ริน-รม

๐ หอมหวานตระการอยู่..ไม่รู้สิ้น
พอลมรินร่ำสู่..ก็รู้ฉม
เมื่อกลีบกรองกุสุมาลย์ละลานลม
ก็ทับถมรสสุมาลย์แผ่ซ่านมา

๐ เสาวคนธ์บรรดาคันธารส
เมื่อปรากฎก็แต่คอยละห้อยหา
จะแหนห้อมถนอมอยู่ไม่รู้ลา
หอมคุณค่า..หวงกลิ่น..อย่าสิ้นเลย



๒. นพรัตน์..จำรัสแสง....





๐ คือพลอยเพชรผ่องผายกำจายแสง
เพื่อหล้าแหล่งเบิกบทความสดใส
แปรเหลี่ยมรัตตมณีน้ำ..อ่าอำไพ
เป็นน้ำใจหยาดหลั่ง..โลมฝั่งทรวง

๐ พร่างพร้อยผกายเก็จทั้งเจ็ดสี
ร้างราคีวับวาวดั่งดาวสรวง
เช่นงดงามอัชฌา..สุดาดวง
แต่จะช่วงโชนผกายให้หมายมอง

๐ อันน้ำใจเช่นฝนที่หล่นหลั่ง
เข้าประดังใจชายให้คลายหมอง
ละหยาดหยดสายอุทกที่ตกนอง
ย่อมตกต้อง..ละอองสู่..ให้รู้..เย็น

๐ ราวผกายพร่างพร้อยแห่งรอยรุ้ง
ทาบขอบคุ้งโค้งฟ้า..ให้ตาเห็น
จึงครบครันผกายสี...อย่างที่เป็น
ย่อมยากเข็ญจะซ่อนงาม..ให้ข้ามตา

๐ อ่อนไหวและอ่อนหวานที่ผ่านเผย
ค่อยยื่นเย้ยยั่วลงที่ตรงหน้า
ล่อเลศนัยลึกลับ..ให้อัปรา
ปอกทีท่าสับสน..ของคนไกล

๐ ก่อนโชติช่วงเหลี่ยมรัตต์จำรัสรูป
ยอแสงลูบหม่นหมองจนผ่องใส
เริดร้างการบิดเบือน..ซ่อนเงื่อนนัย
เปิดพิสัยก้าวต่าง..เส้นทางเดิม

๐ เมื่อเพชรพลอยผ่องผายกำจายแสง
เหลี่ยมย่อมแต่งสัตตรงค์เข้าส่งเสริม
โอนมณีน้ำลออ..ไว้รอเติม
บ่อ..น้ำใจ..ที่เริ่มเริ่ม..กระเหิมแรง



๓. หวามไหว..ดวงใจพ่อ






๐ เงียบงันสงบงาม..เจ้าทรามสวาดิ
โอนพิลาสเผยแผ่ให้แลเห็น
มณีรุ้งหยาดรื่น..จนชื่นเย็น
อกย่อมเต้นตามตาละล้าละลัง

๐ สง่างามสดใส..ดวงใจพ่อ-
ภาพทอดทอพิศเพ่งก็เปล่งปลั่ง
เผยจริตประณีตล้ำเป็นกำลัง
และทุกครั้งอ่อนหวานพาดผ่านตา

๐ เช่นมิตรที่อบอุ่นการุณมิตร
ส่งดวงจิตอ่อนละมุนเป็นคุณค่า-
เข้าขับไล่หม่นหมองให้ล่องลา
ปรารถนาก็งามล่วงถึงดวงใจ

๐ น้อยไปหรือ..ขุ่นขึ้งสักหนึ่งหน
ยังยากค้นออกเค้นให้เห็นได้
สายัณห์ยามลับช่วงแห่งดวงไฟ
ย่อมรำไรงามล้ำด้วยฉ่ำเย็น

๐ เยือกเย็นฉ่ำหวานบรรสารพากย์
ครั้นยามพรากเฝ้าแต่คอยละห้อยเห็น
ถวิลหวานชิดเชยอย่างเคยเป็น
หอมก็เค้นคั้นให้หัวใจคอย

๐ ฟ้างามด้วยดวงไฟ, ดวงใจพ่อ-
ย่อมงามพอ-กล่อมเกลาความเศร้าสร้อย-
ฤทธิ์แล่งลาญเลือนดับจนลับรอย
ชื่นจะช้อยชูช่อขึ้นรอใจ

๐ ดวงใจพ่อ..จะรอให้ดวงใจพี่-
สืบรู้เงื่อนงำที่..เจ้ามีไฉน
เงียบงันหากช่วงเชื้อ..แห่งเยื่อใย
รอโอบให้ปลายนั้น..รัด..พันธนา


๔. น้ำทิพย์ จากลิบไกล....





๐ น้ำทิพย์...
คืนเดือนดาวกระพริบ...ไกลลิบแสน
เจ้าแฝงเร้น..รั้งหยาดบำราศแดน
จะห้อมแหนสายฟ้าแจ่มจ้ารอย

๐ หยาดฝน...
เมื่อเจ้าหล่นฟายฟ่องละอองฝอย
รู้หรือไม่ใครหนึ่งคะนึงคอย
รอร่องรอยน้ำทิพย์..จากลิบไกล

๐ รอเจ้า..หล่นหลั่งจากฝั่งฟ้า
ให้โลกคลาคล่ำชื่น..ที่รื่นไหล
เพื่อว่าทั้งแดนดิน..และจินตะใด
รอโลมไล้ซับฉ่ำ...หยาดน้ำฟ้า

๐ ลงมาเถิด..หยาดประกาย
ลงรำบายแดนดิน..ทุกถิ่นท่า
เพื่อลิดรอนทุกข์ท้อ..ผู้ทรมา
ซึมซาบวาระรื่นของชื่นเย็น

๐ หลังฝอยฝนหล่นหลั่งถมฝั่งหล้า
ก็แจ่มจ้า..เรื่อรองจนมองเห็น-
งดงามด้วยแสงสี...อย่างที่เป็น
ทั้งแฝงเร้นหม่นหมองให้ล่องลา

๐ หล่นลงพื้นเม็ดกระแทก..น้ำแตกช่อ
เป็นละอองหยาดลออ..ขึ้นรอท่า
เพื่อสะท้อนเกล็ดผกายผ่านสายตา
ระบัดรอบรมยาทาบทาทรวง

๐ หยาดเย็นชื่นฉ่ำแห่งน้ำทิพย์
จากไกลลิบขอบแคว้นถิ่นแมนสรวง
ช่วย-ลบแล้งที่ประดังเสียทั้งปวง
ให้ลับล่วง..เริดร้างจืดจางรอย



๕. ลมพลิ้วปลิวผ่าน





๐ เจ้าปลิดปลิวตามลมที่พรมโบก
ให้กระแสลมโลกล้างโศกเศร้า
เพื่อว่าแรงใฝ่ฝันแห่งวันเยาว์
อยู่รุมเร้าอุ่นขวัญ..ทุกวันคืน

๐ ปลิดปลิวลิ่วมาจากฟ้าห่าง
เพื่อจะวางบริบท..ความสดชื่น
รอบภิรมย์ก็ระบัดขึ้นหยัดยืน
ค่อยแตะตื่นงดงาม..ให้ตามมอง

๐ รอบยามค่อยปรับแปรกระแสลม
ก็เมื่อฉมผ่าวผ่านจากมาลย์ผอง
เป็นริ้วหอมหวานรับการจับจอง
อันจะล่องไหลตามกระแสใจ

๐ เช่นโอภาสดวงตะวันในชั้นสรวง
ค่อยค่อยช่วงลำดับ..ขึ้นขับไข
ลมเอื่อยอ่อยออดอ้อน..ผ่านตอนไป
เหลือเพียงความอ่อนไหว..อยู่ในลม

๐ อุ่นไอแสงยามสาย..รำบายออก
เพื่อม่านหมอกตอบรับ..การขับข่ม
ปีกผีเสื้อดาษดื่น..รอชื่นชม
เช่นปรารมภ์หนึ่งผู้...รอรู้ใจ

๐ เก็บกักความอ่อนไหว..ด้วยใจหวั่น
เกรงแทรกสู่ใจนั้น..ทำหวั่นไหว
จะเผยออกพ้นพรางได้อย่างไร
เถิด..เก็บไว้กักออมอย่ายอมคลาย

๐ พัดผ่านให้รับรู้..ฤดูลม
ก็ด่ำดมสุมาลย์รอ..แสงทอ-ฉาย
ปลิดปลิวท่ามปรารถนาจนกว่าวาย
รอเพียงสายเยื่อใย..จากใครนั้น



๖. เรือลำน้อย..เจ้าลอยลำ....




๐ เรือจ้างน้อยลอยลำ..พายจ้ำจ้วง
แต่ละช่วงจังหวะ..น้ำชะเชี่ยว
เห็นเธอวาด..พายค้ำ..เรือลำเรียว
อยู่กลางสายชลเปลี่ยว..อย่างเดียวดาย

๐ เช่น..อรุณระยับยวงด้วยช่วงแสง
ทาบหล้าแหล่งให้พิสุทธิ์..เห็นจุดหมาย
เมื่อใจหนึ่งมุ่งอยู่..ไม่รู้วาย
จักจ้วงพายพาคน..ข้ามพ้นน้ำ

๐ ปีแล้ว..และปีเล่า..ที่เจ้าเป็น
ผ่านร้อยเข็ญ..พันโศกแห่งโลกต่ำ
ด้วยจิตที่สำนึก..งามลึกล้ำ
ค่อยค่อยจ้ำเรือน้อย..ล่องลอยไป

๐ ละเที่ยวพาย..ละเที่ยวผ่าน..ฝ่าธารเชี่ยว
ค่อยค่อยเคี่ยวกรำสอน..อาทรให้-
ลูกศิษย์น้อยคล้อยหลัง..สู่ฝั่งไกล
ผ่านน้ำไหล..ชะเชี่ยว..ด้วยเรี่ยวแรง

๐ คือเรือน้อยลอยผ่านสายธารไหล
ด้วยจิตใจครูสาวผู้กร้าวแกร่ง
ที่จะคอยคัดท้าย-วาดพาย..ทะแยง
พาหัวเรือทิ่มแทง..สู้แรงน้ำ

๐ ทอดทิ้งตัวตนอยู่..เพื่อผู้อื่น
ท่ามกระแสลมตื่น..เสียงคลื่นคร่ำ-
ครวญระดมห่มห้อม..อยู่ล้อมลำ-
เรือน้อยราวจะคว่ำ..จมลำเรือ

๐ ภาพเด็กน้อยจำพราก..พ้นฟากฝั่ง
มือเรียววาดพายยัง..อีกฝั่งเพื่อ –
รับส่งอีกทุกรุ่น..ช่วยจุนเจือ-
ภาพงดงามให้หลงเหลือ...ในแผ่นดิน..!

๗. ดวงดอกฟ้า....

 ๐ เฝ้าละห้อยคอยท่า..ดอกฟ้าร่วง
เฝ้าจนทรวงแหลกลาญอยู่นานเนิ่น
เกรงแต่ก้านกิ่งเรียวนั้นเหนียวเกิน
จนสุดเหินเวหนเข้าด้นดึง

๐ โลกเติบเต็มงดงามเติมความหมาย
ในจิตที่วนว่าย..ของชายหนึ่ง
ระอุร้อนรุมร่ำ..ห้วงคำนึง
ผ่านซาบซึ้งอาวรณ์..ลงซ้อนทับ

๐ เกิดแต่เมื่อดวงจิตสัมฤทธิ์รู้
ระลอกหวานโหมสู่เข้าจู่จับ
ดาลละมุนละม่อมผุด..จนสุดนับ
จนสุดใจจะขยับเขยื้อนย้าย

๐ ผิดมากหรือ..มากไหมที่ใจหนึ่ง
เฝ้าคำนึงใครอยู่..ไม่รู้หน่าย
สืบอาลัยตอบเต้นไม่เว้นวาย
ผิดมากมายฤๅไฉน..นะใจเอย

๐ ปองจะเด็ดดอกฟ้า..ลงมาหอม
รอเพียงดอกดวงพะยอมจะยอมเผย
โน้มกลีบงามกลิ่นฉม..ให้ชมเชย
จะแหงนเงยรอถนอม..ด้วยอ้อมทรวง

๐ จะป้องกลีบเรียวดอก..จากชอกช้ำ
ป้องรุกล้ำกลิ่นหอม..พะยอมสรวง
ป้องจากผู้เหิมเหนี่ยว..เด็ดเรียวรวง
จะทาบทวงหอมอยู่...แต่ผู้เดียว

๐ โน้มเถิดกิ่งดอกพุ่ม..โกสุมหอม
โอนกลิ่นกรอม..หล้าผองให้มองเหลียว
เผยสีสันรอยจีบทุกกลีบเรียว
ร่วมเก็บเกี่ยวความวิตก...ในอกชาย

๐ ฟังเถิดฟังกระซิบบอก..ดวงดอกฟ้า
แตกต่างช่วงมรคา..เกินกว่าป่าย
เถิด..โน้มกิ่งลงล้อมให้หอมกราย
พาใจว่ายวนถวิล..อย่าสิ้นเลย