คำพูดใดก็ตามที่ออกแนวการเมือง
หวังผลทางภาพพจน์
แบบดัดจริตพูด นั่นคือ วลีผายลม ทั้งสิ้น

๐ เมื่อถึงคราลอกคราบล้างภาพพจน์
จะกี่ม้วนไส้ขดหรือกดอยู่
ย่อมถูกลากตีแผ่ให้แลดู
เพื่อคนรู้เห็นหน้าทั้งนาคร

๐ จากสำเนียงสื่อตรงบอกพงศา
ล่องนาวาสำเภาแต่เก่าก่อน
สุพรรณภูมิเมตตาเอื้ออาทร
จึงได้ผ่อนเท้าย่ำลงทำกิน

๐ โอ้..แผ่นพื้นขวานทองหรือต้องสาป
จึงเหล่าบาป/ฉล/ทราม/กล้าหยามหมิ่น
รุมเถือทรัพย์-ศักดิ์-แสนย์ ของแผ่นดิน
รุมเถือถิ่นอาศัยร่มใบบุญ

๐ ทุกเอ่ยอ้าวาทะหวังประโยชน์
คือเลือดโฉดพลุ่งผุดขึ้นอุดหนุน
ชโลมหน้าแดงเรื่อบอกเชื้อ-กุล
ว่าคุกรุ่น...ข้างใจ..คงนัยเดียว

๐ โถ..ขอทานยศถาบรรดาศักดิ์
ถือขันดักเงินทองทุกข้องเกี่ยว
เลือดแผ่นดินสูบรีดจนซีดเซียว
ด้วยคมเขี้ยวตัวเรือดจนเหือดจาง

๐ แต่แรกพิศ...คิดว่าพญานก
ด้วยหัวยกหยัดเชียว..ไม่เหลียวล่าง
เมื่อโผบินปลายปีกคงฉีกกาง
เมื่อลิ่วคว้างโฉบเหยื่อคงเหลืองาม

๐ กลับกลายเป็น..อีกา..เจ้าข้าเอ๊ย..!
เที่ยวก้มเงยลอบล้วงของหวงห้าม
เวียนกินของเน่าเหม็นไม่เว้นยาม
จนกลิ่นทรามอบร่างไม่สร่างซา

๐ ชาติอีกา...ภาระ..คือขโมย
เพียงได้กลิ่นเน่าโชยย่อมโหยหา
และทุกกลิ่นเน่าเหม็นต้องเร้นมา
เพื่อพลอยร่วมเสนอหน้า...ร่วมวาระ

๐ ชาติอีกา...สีขนอาจพ่นเพี้ยน
แต่สุดเปลี่ยนรูปลักษณ์ความกักขฬะ
อีกเสียงร้อง...กากา...ทุกภาวะ
คงยากผละ...ดำมืดกำพืดตน

๐ ชาติอีกา...ผ่านถิ่นปล่อยกลิ่นเน่า
โดนรูปเงาทับต้องอาจหมองหม่น
ด้วยชาติพันธุ์...ขาวสี...ไม่มีปน
เป็นเชื้อชน...ต่ำค่า...อย่างถาวร