๐ คำนึงหาปรากฎฤๅหมดสิ้น
แต่ถวิลโชนเชื้อจนเหลือฝืน
ปรารถนาย้อนย้ำกลางค่ำคืน
จึงเหมือนปลุกใจตื่นระรื่นรับ

๐ หวังทิพาสังคีตประณีตเสนาะ
ไหลรินเซาะสังโยชน์แต่โสตสดับ
หากใจเหมือนเริงรุดจนสุดระงับ
ผิวะตรับก็จะตอบไม่ลอบเร้น

๐ อุบัติตนวับวาวทุกก้าวย่าง
ดั่งคืนร้างดาวถอยเดือนลอยเด่น
เปรียบแผ่นฟ้า/อุระผืนในคืนเพ็ญ
เสมือนเช่นเสมอใช่ว่านัยเดียว

๐ โอ้…ว่างามกิริยาอัชฌาศัย
ย่อมจับใจควรแท้ให้แลเหลียว
เยี่ยงไรเล่าสองขวัญจักฟั่นเกลียว
ร่วมเส้นเดียวเลือดเนื้อสายเยื่อใย

๐ ผ่านขอบเขตประเพณีเขาตีกรอบ
พ้นจากครอบกักกรง…ผู้หลงใหล
พร่ำบรรสารผ่านคิดสู่จิตใคร
เพื่อขวายไขว่คืนกลับไม่ลับร้าง

๐ สืบอัชฌาอบร่ำจนฉ่ำอก
จนสุดยกจารีตมากีดขวาง
เสพภิรมย์สมอยู่ไม่รู้วาง
สิ้นช่วงห่างสองชีพเคยบีบคั้น

๐ สำนึกรู้จิตตนที่วนว่าย
ชำนะ/พ่ายปรารถนาตราบอาสัญ
ดั่งภู่หลงหลากสีมาลีพรรณ
แต่หอมครั้นตฤปหวานยากผ่านพ้น

๐ คืนนี้จันทร์หลับใหลจนไร้แสง
เหมือนทั่วแหล่งหม่นรับพยับฝน
หากสดใสพรายพร่าง…ใจบางคน
ท่ามคำรนเส้นเพลิงกลางเวิ้งฟ้า

๐ น้ำฟ้าเหมือนรู้หลั่งเลือกฝั่งฟาก
ก่อนหล่นหลากจากแถนทั้งแสนห่า
น้ำใจคนรู้หลั่งเป็นครั้งครา
ก็แต่เมื่อเสน่หานั้นบ่าย้อน

๐ กับน้ำใจเชี่ยวกรากเมื่อหลากสาย
ย่อมซับหมายบรรเทาให้เพลาผ่อน
ตราบน้ำใจไหลหยาดไม่ขาดตอน
ย่อมต้องช้อนเก็บกักแต่สักครั้ง

๐ ปรารถนาอบร่ำในค่ำนี้
คือท่าทีน้ำใจเจ้าไหลหลั่ง
ลงประโลมซ้อนซ้ำเพิ่มกำลัง
ร่วมสมสั่ง…พิศวาสทุกชาติเทอญ

เพลง....นางครวญ