ทุกๆวันพฤหัส  17:00 ตรงเป๊ะ ผมจะต้องไปที่โรงเรียนดนตรีสยามกลการสาขาตรงข้าม โรงเรียน Prince Royal เพื่อเรียนกีตาร์คลาสสิค ขับรถออกจากออฟฟิศไปแค่ 10 นาทีก็ถึง ผมจำไม่ได้ว่าไปเรียนครบปีหรือยัง แต่เล่มที่สองก็ยังไม่จบ คาดว่าจะจบภายในเดือนนี้  

ถ้าเป็นเรียนหนังสือผมคงไทร์ไปแล้ว เหตุเพราะไม่ค่อยได้ซ้อม ขาดบ่อยด้วย และอายุมากขึ้น เรื่องศิลปและดนตรีก็จะไปได้ช้า

ที่โรงเรียน ผมเนี่ยน่าจะแก่สุดแล้ว นักเรียนคนอื่นๆ ก็เป็นเด็กตัวเล็ก บางคนคงจะอยู่อนุบาล ถ้าให้เรียนรวมกันผมคงจะมุดดินหนี เพราะเด็กพวกนี้เรียนรู้เร็วมาก  ตรงห้องโถงมีเปียนโนตั้งอยู่ตัวนึง ก็จะมีเด็กๆหมุนเวียนกันมาโชว์ แต่ละคนนี่ฝีมือน้องๆโต๋ศักดิ์สิทธิ์เลย แต่ก็ยังเล่นไำม่ค่อยได้อารมณ์เท่าไหร่ แม่นแต่ตัวโน๊ต

เชียงใหม่เป็นเมืองที่มี talent ทางด้านดนตรีอย่างเหลือเฟือ โดยเฉพาะการร้อง นักร้องจากเชียงใหม่เข้ารอบลึกๆในการประกวดระดับประเทศอยู่เป็นประจำ เช่น เอ็ม และ บี้ The Star สำหรัีบเอ็มนั้นก่อนจะไปประกวด ผมยังไปฟังเค้าร้องที่ร้าน The Cottage เป็นสิบครั้ง ทางด้านวงดนตรีเราก็จะมีวง ETC หรือสมัยก่อนเราก็จะมีจรัล มโนเพชรที่ทำให้คนทั้งประเทศหลงไหลในโฟลค์ซองคำเมือง  (ปัจจุบันถ้ายังอยากฟังก็ยังมีหลายร้านในเชียงใหม่ยังมีวงเล่นอยู่ เช่น บ้านไร่ยามเย็น หรือเฮือนสุนทรี)

Michael E Porter แห่งมหาวิทยาลัย Harvard ปรมาจารย์ทางด้านกลยุทธ์บอกว่า ถ้าอุตสาหกรรมใดๆ มากระจุกอยู่ที่เดียวกันแข่งกันและช่วยกัน มีอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องและสนับสนุน มีความต้องการในพื้นที่ และมีทรัพยากรในการผลิตเพียงพอ ซึ่งในที่นี้คือ เด็กๆและคุณครูที่มีความสามารถ (เจ้าแบบจำลองนี้เรียกว่า Diamond Model จะอธิบายใน http://www.oknation.net/blog/lifelong-learning ในโอกาสต่อไป) ก็จะทำให้ภูมิภาคนั้นหรือประเทศนั้นแข่งขันได้  ตอนนี้ถ้าคุณไปนั่งที่ร้านอาหารตอนค่ำๆจะพบว่า มีวงดนตรีใหม่ๆ ฝีมือใช้ได้เยอะแยะเลยทีเดียว

จังหวัดเชียงใหม่ถ้าประกาศวิสัยทัศน์เป็น City of Music น่าจะดี จริงๆแล้วเค้าก็มีจัดกิจกรรมกันบ่อย มีคอนเสิร์ตใหญ่ๆแทบทุกเดือนๆ ตามร้านกาแฟบางร้านในวันพุธยังมีวงดนตรี Jazz มาเล่น ตามเสาไฟฟ้ายังมีติดประกาศรับสอนดนตรีอยู่ทั่วไป แสดงให้เห็นถึงความสนใจดนตรีของคนเมืองนี้ กระแสภาพยนตร์เรื่อง Season Change ทำให้เยาวชนหันมาสนใจดนตรีกันเยอะเลย

ในปัจจุบันที่บ้านผมมีกีตาร์ 3 ตัว ไฟฟ้า-โปร่ง-คลาสสิค  คีย์บอร์ดอีกหนึ่ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเปิดขึ้นมาจะดังอยู่หรือเปล่าเพราะตั้งทิ้งไว้หลายปีไม่ได้แตะ  คาดว่าปลายปีคงจะได้ใช้  ผมจะกลับไปเรียนเปียนโน หลังจากที่เมื่อ  3 ปีก่อนเรียนได้เดือนเดียวก็ต้องลาครูน่ารักๆมาทำใจ

หัวคนเราก็มีอยู่น้อยนิด เป็นขีดจำกัดของมนุษย์ เราอยากจะทำอะไรหลายๆอย่าง เรียนรู้ให้มากๆ  ก็ทำไม่ได้ หรือทำได้ไม่ดี อีกอย่างเวลาในชีวิตก็มีจำกัดด้วย

แต่ดนตรีก็เป็นทักษะที่จำเป็นของมนุษย์ คนเราควรเล่นเครื่องดนตรีให้ได้ซักชิ้น พูดภาษาต่างประเทศหนึ่งภาษา ชีวิตจะน่าสนใจขึ้นมาก

เย็นนี้ต้องไปเจอครูเกรียงไกรอีกแล้วซิ เพลง Song of Gypsy นี่อยู่กับผมมา 3 อาทิตย์แล้ว เริ่มรู้สึกอายครู 

สัปดาห์หน้าผมไปพระนคร (ขาดเรียนอีกแล้ว) ถ้าไม่ได้ update อะไรก็อย่าแปลกใจครับ ยังไม่ได้ไปนอนโรงพยาบาลครั้งที่ 17 :)