หน้าฝนนอกจากความเปียกแฉะที่ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการใช้ชีวิตแล้ว  ก็ยังมีบางสิ่งที่เป็นเชิงบวก นั่นคือการได้เห็นความมีชีวิตชีวาของบรรดาต้นไม้ ความเริงร่าของกบเขียด และการมีเมฆหลากสีสัน รูปทรงต่างๆนานาลอยอยู่บนฟ้า ให้เราได้มีโอกาสดูก้อนเมฆเต้นระบำกัน 

ผมเป็นคนชอบดูเมฆมาก รู้สึกเหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิต ถ้าอยู่คนเดียวก็เป็นเพื่อนเลยล่ะ ทั้งๆที่เมฆเป็นเพียงแค่ไอน้ำมาเกาะกลุ่มกัน ตอนเด็กๆครูสอนว่า มีเมฆฝอย เมฆแผ่น เมฆก้อน เมฆฝน  ตอนหลังๆจึงมารู้ว่ามีเมฆอย่างอื่นอีกมากมาย แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังแยกแยะชนิดของก้อนเมฆไม่เป็น Cumulus กับ Cirrus นี่น่าจะง่ายสุดแล้ว ผมไปกรุงเทพเมื่อต้นเดือนเห็นหนังสือ Cloudspotter ที่ B2S พลิกๆดูแล้วชอบใจมาก เค้าแยกแยะชนิดต่างๆของเมฆได้อย่างละเอียดละออ และวิธีการเขียนน่าสนใจมาก แต่รู้ตัวว่าตอนนี้ไม่มีเวลาอ่านจึงต้องวางไว้ก่อน

เมฆในหน้าฝนนั้นสวย เพราะมันเปลี่ยนรูปร่างได้เร็ว เปลี่ยนสีได้ เต้นระบำได้ ยิ่งตอนใกล้ๆพระอาทิตย์ตกดินก็จะยิ่งสวยมาก  ในตัวเมืองเชียงใหม่พระอาทิตย์จะตกเร็ว  ฟากตะวันตกของเมืองก็จะยิ่งเร็ว ไม่ใช่เพราะอยู่ใกล้ขั้วโลกมากกว่ากรุงเทพนะครับ แต่ตัวเมืองเชียงใหม่นั้นมีดอยสุเทพตั้งตระหง่านคอยบังแดดตอนเย็นๆให้  คงจะเป็นสิ่งเดียวในเมืองนี้ที่อยู่ตรงไหนก็มองเห็น

ก้อนเมฆก่อนฝนตกจะลอยต่ำเป็นพิเศษ  สงสัยจะอ้วนมากจึงลอยไม่ขึ้น  สมัยผมทำงานอยู่แถวๆซอยรางน้ำ เห็นเมฆฝนลอยคลอเคลียไปกับตึกใบหยกสอง ยังคิดในใจว่า ตึกเค้าสูงขนาดนั้นเชียวหรือ

ถ้าคุณเป็นคนชอบดูเมฆเหมือนผม ยังนึกไม่ออกว่าในเชียงใหม่จะแนะนำไปให้ไปดูที่ไหนดี  ผมขึ้นไปบนดาดฟ้าที่ทำงาน มองไปรอบๆ มีภูเขาทุกด้าน แต่ใกล้สุดก็คือดอยสุเทพ รองลงไปคาดว่าเป็นดอยสะเก็ต  จุดชมวิวบนดอยสุเทพมองลงมาควรจะเห็นตัวเมือง ก็เห็นบ้างไม่เห็นบ้างเพราะหน้าฝนก็มีเมฆ หน้าหนาวหน้าร้อนก็มีควัน  แต่ถนนรอบดอยสุเทพที่ขึ้นไปทางอำเภอสะเมิงนั้นมีจุดที่น่าสนใจหลายแห่ง เคยถ่ายรูปไว้แต่ไฟล์หายหมดแล้ว

เมื่อก่อนผมนั่งเครื่องบินบ่อย มองเมฆจากข้างบนสวยกว่าจากข้างล่างมาก เหมือนเราอยู่กลางสำลีก้อนโตๆ แต่ผมเกรงใจนักบิน กลัวตายด้วย ถ้าใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แล้วเครื่องบินจะตก จึงไม่มีได้ถ่ายภาพเก็บไว้เลย

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ลองมาชมก้อนเมฆในชีวิตประจำวันของผมที่มองจากพื้นราบกันบ้าง

รูปบนเป็นพระอาทิตย์ตกหลังดอยสุเทพ มองจากบึงข้างหมู่บ้านเหมือนเดิมครับ ท่าทางผมจะใช้บึงนี้ทำมาหากินได้อีกนาน อยู่บนนถนนสายเชียงใหม่-แม่โจ้ กิโลเมตรที่ 6 โดยประมาณ  ไม่แนะนำให้ไปเพราะไม่มีอะไรหรอกครับ ผมอาจจะถ่ายรูปเก่งไปหน่อย อิอิ

ส่วนภาพข้างล่างนี้ถ่ายบนดาดฟ้าของที่ทำงาน มีเมฆอยู่ในนี้น่าจะเกือบครบทุกชนิด และมีดอยสุเทพอยู่เบื้องหลังเหมือนเดิม   เอาไว้ผมเชี่ยวชาญเรื่องเมฆแล้วจะมาเขียนลง http://www.oknation.net/blog/lifelong-learning แบบละเอียดๆให้ชมกัน   ที่ทำงานผมเป็นตึก 6 ชั้นอยู่เลยวงแหวนรอบแรกไปทางดอยสะเก็ต  ผมจะเห็นวิวนี้ทุกวันตอนเก็บของกลับบ้านครับ

 
ก้อนนี้เกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา นั่งทำงานอยู่ดีๆ อาการก็น่าเป็นห่วงแบบนี้ ทำให้ผมต้องบึ่งรถสิบกว่ากิโลกลับไปเก็บผ้าที่ตากไว้ แต่ในที่สุดแล้วฝนไม่ตก  ผมว่าเสน่ห์ของความเป็นเมฆก็อยู่ที่ทำนายไม่ได้นี่เอง  เมฆมักจะรักภูเขาเป็นพิเศษ วันไหนที่แทบไม่มีเมฆบนฟ้าเลยก็มักจะมีเมฆก้อนโตๆ เทียวไปเทียวมาอยู่บนเขา  จริงๆแล้วเมฆอาจจะไม่ได้รักภูเขาเลยแต่กลับเป็นต้นไม้บนนั้นต่างหาก เป็นอุทาหรณ์อย่างดีสำหรับคนชอบตัดไม้  ไม่มีป่าก็ไม่มีเมฆ ไม่มีเมฆก็ไม่มีฝนนะครับ (ถึงแม้ว่าไอน้ำส่วนใหญ่ที่ประกอบกันเป็นเมฆนั้น จะมาจากทะเลก็ตาม)

 
ท้องฟ้าหน้าฝนบางทีก็ประหลาดๆ มีฟ้าใส ฟ้าขุ่น และฝนตกอยู่ใกล้ๆกันได้  เหมือนชีวิตคนจริงๆ อย่าว่าแต่วันนี้กับวันพรุ่งนี้และวันต่อๆไปเลย แค่วันเดียวกันก็ยังมีสุข เศร้า เหงา รัก ปะปนกันไป พวกเราทุกคนไม่ควรจะอยู่ในความประมาทนะจ๊ะ

 
ขณะนี้เวลาบ่ายสามกว่าๆ มืดไปครึ่งฟ้าอีกแล้ว ก่อนฝนตกอย่าลืมเงยหน้าขึ้นมองฟ้านะ  เราอาจจะเห็นเมฆก้อนเดียวกันอยู่ก็ได้  แต่สงวนสิทธิ์เฉพาะคนอยู่เชียงใหม่ J ถ้าเป็นกรุงเทพจะเป็นคนละก้อนกันครับ

(ช่วงนี้ผมไปขลุกอยู่ที่  http://www.oknation.net/blog/lifelong-learning เป็นหลักครับ  ต้องขออภัยที่ไม่ค่อยได้ update ไม่มีเหตุการณ์ใหม่ๆในชีวิตด้วย)