มีเพื่อนมาชวนผมไปดอยอินทนนท์ในวันเสาร์ที่จะถึงนี้  ยังไม่แน่ใจว่าจะได้ไปหรือเปล่า ขึ้นอยู่กับฝนฟ้าเป็นหลักเพราะ ถ้าฝนตกบนพื้นราบมากอย่างที่เป็นอยู่ 2-3 วันนี้ การขึ้นไปก็จะอันตรายมาก  และบนนั้นก็จะเปียกแบบสุดๆ เพราะอยู่บนเขาก็คืออยู่ในก้อนเมฆ รับน้ำแบบเต็มๆ

แต่ดอยอินทนนท์หน้าฝนก็สวยซึ้ง จนอดใจไม่ได้ ถ้าผมได้ไปก็จะมีตอนที่สองในวันจันทร์นะครับ

ผมขึ้นไปที่นั่นมากกว่า 10 ครั้งแล้ว  และประมาณครึ่งหนึ่งเป็นการขับรถขึ้นไปเองคนเดียว เพียงแต่ว่าตอนที่ไปยังไม่เข้าสู่ยุคดิจิตอลครับ จึงไม่มีภาพมาอวดมากนัก  ปลายๆหน้าฝน หรือเพียงแต่มีช่วงพักครึ่งระหว่างหน้าฝน ในความคิดผมเป็นโอกาสดีที่สุดที่จะไปชมสายหมอกกัน เพราะนอกจากวิวสวยแล้ว คนจะน้อยมากๆ บางวันผมนอนเอกเขนกอยู่บนพื้นหินเย็นๆ ข้างองค์พระธาตุได้เป็นชั่วโมง 

ภูเขาจะแสดงตัวตนที่แท้จริงของเค้าในหน้าฝนออกมาครับ ฤดูอื่นๆไม่ใช่

 
การไปดอยอินทนนท์นั้นไม่ยาก ขับรถไปทางอำเภอหางดง หลังจากนั้นตรงดิ่งไปทางอำเภอจอมทอง เพียงชั่วโมงเศษๆก็จะพบทางเข้าอุทยานแห่งชาติ  จ่ายเงินให้เจ้าหน้าที่แล้วขับขึ้นไปบนดอยอีกประมาณครึ่งชั่วโมงเศษก็จะถึงยอด  บนนั้นก็จะมีพระธาตุสององค์ที่กองทัพอากาศจัดสร้างถวายฯ รอบๆพระธาตุก็จะมีแปลงดอกไม้ ในหน้าหนาวจะสวย แต่ตอนนี้ก็น่าจะมีกระหล่ำหลากสี และวิวเทือกเขาสลับซับซ้อนหรือไม่ก็หมู่เมฆอ้วนๆลอยเฉียดปลายจมูกให้ดู  เลยพระธาตุขึ้นไปอีกนิดเดียว ก็จะถึงจุดสูงสุดบนแผ่นดินสยาม ที่ระดับ 2565 เมตร จากระดับน้ำทะเลปานกลาง หลังป้ายบอกระดับนี้ก็จะเป็นอนุสรณ์สถานของเจ้าอินทวิชยานนท์ ผู้ครองนครเชียงใหม่องค์สุดท้าย เมื่อร้อยกว่าปีก่อน  ฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นสถานีเรดาร์ของกองทัพอากาศ สาเหตุที่ต้องมาตั้งตรงนี้ก็เพื่อให้ตรวจจับเครื่องบินจากฝ่ายตองอูได้เร็วนะครับ เค้าห้ามถ่ายภาพ แต่ลองกดดูแล้วมือก็ไม่กุดนะครับ

เมื่อก่อนตรงลานจอดรถบนยอดดอยมีศาลาเล็กๆอยู่หนึ่งหลัง หันหลังลงไปสู่หุบเขา ผมเคยนั่งห้อยเท้าดูสายหมอกคลอเคลียยอดไม้อยู่เป็นชั่วโมง  ตรงนี้เองที่ผมตัดสินใจว่า ผมจะมาอยู่เชียงใหม่ ถ้าลูกหลานผมเห็นบล็อกนี้เข้า ก็ขอให้รู้ว่า บรรพบุรุษตัดสินใจมาอยู่เชียงใหม่เมื่อเดือนพฤศจิกายนปี 1998 นะครับ :) แต่กว่าจะเป็นจริงได้ก็กว่า 5 ปีให้หลัง

นอกจากนี้บนนั้นก็จะมีเส้นทางเดินศึกษาธรรมชาติอ่างกา เป็นสะพานทางเดินไม้ลัดเลาะเข้าไปในป่า ยาวไม่กี่ร้อยเมตร เดินหน้าร้อนไม่มีอะไร หน้าฝนท่าทางจะสวยดีจากพวกมอส และตะไคร่ แต่ไม่รู้เค้าจะให้เข้าไปหรือเปล่า

 
ยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศไทยแห่งนี้เป็นผลพวงของแผ่นทวีปที่เป็นประเทศอินเดียในปัจจุบันเคลื่อนที่ขึ้นไปชนแผ่นดินใหญ่ของเอเชียเมื่อหลายล้านปีก่อนนะครับ นี่ขนาดหางๆยังได้มาสองพันกว่าเมตร  แต่เราก็ต้องยอมรับว่า ภูเขาในเมืองไทยเตี้ยไปหน่อยจนไม่ท้าทายที่จะขึ้นไป และไม่มีพืชพรรณแปลกๆมากๆให้ศึกษา

แต่ดอยอินทนนท์ก็ยังเป็นที่หนึ่งในใจผม และยังหาโอกาสขึ้นไปเรื่อยๆไม่มีเบื่อ

ถ้าใครอยากจะพักข้างบนยอดนั้นคงจะไม่ได้ แต่เราสามารถกางเต็นท์หน้าที่ทำการอุทยาน และเข้าใจว่าเค้าก็มีห้องพักบริการด้วยครับ

 
มีเรื่องน่าอายเรื่องหนึ่งที่อยากจะเล่า ในการขับรถขึ้นไปดอยอินทนนท์ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน  รถที่เอาขึ้นไปก็เป็นรถเช่าสภาพกลางเก่ากลางใหม่  ระหว่างทางอยู่ดีๆก็มีเสียงคล้ายๆประทัด แต่เบากว่ามาก  ถึงกระนั้นก็ผมก็ไม่ไว้วางใจ จอดรถข้างทางทันทีแล้วลงมาก้มๆเงยๆดูใต้ท้อง กับเข็คสภาพยาง เห็นว่าเป็นปกติจึงขับต่อไป  หลังจากผมไหว้พระธาตุแล้ว ก็แวะสั่งมาม่าต้มร้อนๆข้างทาง  ใครไม่เคยทานมาม่าที่ความสูง 2,000 กว่าเมตร มองไปทางไหนเต็มไปด้วยไอหมอกของปลายฤดูฝน อุณภูมิไม่เกิน 20 องศา ก็ขอให้หาทางลองดู สุดยอดจริงๆ ระหว่างที่นั่งรอมาม่าพองตัวได้ที่ ผมก็สังเกตซองมันฝรั่งและข้าวเกรียบกุ้งที่เค้าขายมันบวมปูดจนน่ากลัว ผมเข้าใจว่าข้างในมันอาจจะเสียแล้ว เลยถามคนขายว่า มันเป็นอะไร เค้าตอบว่า ความดันมันต่ำ

ถึงตอนนั้นผมก็เข้าใจทันทีเลยว่า ในรถผมก็คงจะมี Lay อยู่ซองนึงด้วยเช่นกัน ถึงได้ระเบิดดังสนั่นให้ขนหัวลุก มาย้อนคิดว่า อันตัวข้านี้ก็ศิษย์มีอาจารย์หนึ่งบ้าง เป็นวิศวกร  วิชาการอย่าง Thermodynamics ก็เล่าเรียนอยู่ค่อนปี  PV=nRT ก็จำไม่เคยลืม ดันไปถามคำถามอ่อนๆเค้าได้ นึกถึงทีไรก็อายจริงๆ  แต่นี่ก็เป็นตัวอย่างอันดีว่า คนเราไม่ได้รู้อะไรทุกเรื่อง และไม่ได้รู้ทุกเวลา ควรจะเร่งศึกษาหาความรู้ให้มาก และให้อภัยคนที่ไม่รู้

 
ทุกภาพข้างบนถ่ายตอนไปเยี่ยมดอยอันเป็นที่รักนี้อีกครั้ง กลางเดือนมกราคมที่ผ่านมา  เสาร์นี้อาจจะได้เจอกันอีก  และจะเก็บภาพเมฆหมอกนอกสถานที่มาฝากบรรดานักมองเมฆด้อยโอกาสนะครับ :)

 
PS: สำหรับ(นาง)พญาเสือโคร่งที่คุณชาลีทำนายนั้น ผมก็ว่าน่าจะใช่ครับ