ผมหายไปหนึ่งเดือนเต็มๆแล้วครับ

ใครเจอตัวผม รบกวนแจ้งด้วย ก่อนที่ผมจะลงประกาศตามหาในหน้าหนังสือพิมพ์ ค่าหัวคงจะไม่เท่าไหร่ เพราะเจ้าของเรื่องก็ไม่ค่อยมีตังค์ และเป้าหมายก็ดูเหมือนจะไม่จะค่อยมีใครอยากได้ตัวเท่าไหร่ J

แต่ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปกันใหญ่ นาย rabbitzilla ก็กลับมารายงานตัวเหมือนเดิมแล้วครับ เมื่อเช้านี้เอง ได้ข่าวว่า ตะลอนๆไปหลายจังหวัด อาทิตย์ก่อนก็ไปถึงกระบี่โน่นแต่ไม่ได้แตะทรายซักเม็ด และเช้านี้พี่แกก็ยังนั่งอยู่ที่สำนักงานใหญ่บริษัท  กขคง ที่พระนคร

ไม่มีเรื่องจะเล่าระหว่างทาง เพราะไม่เกี่ยวกับชีวิตของผมที่เชียงใหม่ และนอกจากนี้ยังหาทางกลับบ้านไม่เจอ จนกว่าจะถึงวันเสาร์นี้

ถ้าคุณเป็นคนที่จบและทำงานได้ซักสิบปีจะพบว่า ชีวิตส่วนหนึ่งถูกกลืนไปโดยสิ่งที่ผมมักจะเรียกว่า  Overhead เช่น การเดินทางที่บางเดือนก็ถี่เหลือเกิน หรือการประชุมที่ยืดเยื้อเกินกว่าเหตุทั้งหลาย  การทำสิ่งเหล่านั้นไม่ให้เป็น Overhead ก็โดยการหาโอกาสเรียนรู้ระหว่างทาง  เช่นระหว่างทางกลับจากกระบี่ ก็มานั่งละเมอกลางวันแสกๆที่สุวรรณภูมิเกือบๆ 4 ชั่วโมง คอยสอดสายตาเผื่อจะพบ “เธอ” เดินผ่านหน้า เพียงเพราะแค่เมื่อคืนก่อนดันไปฝันถึง  และเย็นวันนั้นก็ไปละเมอต่อที่ riverside (ผมกลับไป riverside แล้วนะครับ) ให้เพื่อนๆหมั่นไส้  วันต่อมาไปดูหัตถกรรมเครื่องเงินที่บ้านแม่วาง (อยู่เลยบ้านถวายไปนิดเดียว) เพราะอุตริอยากจะเป็นพ่อค้าทาง e-Bay

หรือวันศุกร์ที่แล้วไปเดินที่ศูนย์หนังสือจุฬา แล้วได้ Harry Potter 7 ที่มีหมึกหกเลอะเทอะอยู่ที่หน้า 198 พออ่านมาถึงหน้านั้นอยากเอาหนังสือโขกหัวตัวเองสองสามครั้งและร้องว่า stupify  ต้องขับรถ 80 กิโลไปเปลี่ยนเพราะผม disapparate ไม่ได้ และได้หนังสือ Criminology (อาชญวิทยา) ที่ยังนึกไม่ออกว่า ผมจะรู้ไปทำไม

คนที่รู้จักผมในที่ทำงานอาจจะรู้สึกว่าผมดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรนัก แต่อันที่จริงแล้วผมออกจะเฉยๆมากกว่า  ดูจากการเขียนที่ผ่านมาก็ไม่เห็นมีตรงไหนที่ผมดูอมทุกข์

ไม่รู้ว่าใครพูดไว้ คุณอาจจะได้พบความสุขเมื่อคุณหยุดค้นหามัน  

ขยายความต่อว่า การค้นหา (และไม่เคยได้มันมาซักที) ที่แหละเป็นความทุกข์ เมื่อหยุดค้นหาก็ไม่ต้องทุรนทุรายกระเสือกกระสน บางทีอาจจะมีความสุขมากขึ้นด้วยซ้ำ   

สุดสัปดาห์นี้จะกลับไปเชียงใหม่ และมีเรื่องจะเล่าเหมือนเดิมครับ

ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกครั้ง :)