บ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมา แดดร้อน ลมแรง (หุหุ อาทิตย์ก่อนยังมีกลิ่นลมหนาวอยู่เลย) ทนเสียงรบเร้าไม่ไหว ก็เลยตกลงใจจะพาเพื่อนที่เรียนหนังสือด้วยกันไปขับรถวนดูที่แปลงสวยๆซักแปลง เพราะเธอขับไปไหนมาไหนหลงเป็นประจำ เป้าหมายคือบริเวณถนนวงแหวนรอบกลางที่เพิ่งตัดใหม่ไปไม่กี่ปีมานี้นั่นเอง

เพื่อนผมคนนี้เป็นแปลก อยากจะเรียกเธอว่า “หญิงยอดนักทดลอง” บ้านเกิดอยู่อุบล มาทำงานอยู่แถวปทุม  วิญญาณผู้ประกอบการเข้าสิงตั้งแต่อายุไม่เท่าไหร่ เลยเข้าไปขอซื้อโรงงานจากนายจ้าง ทำอยู่ได้กี่ปีก็ไม่ทราบ มีคนรู้จักจะขายบ้านและร้านสะดวกซื้ออยู่อำเภอแม่แตง เนื่องจากเธออยากอยู่เชียงใหม่เป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็เลยเก็บของขับรถมาจากปทุม และก็อาศัยเวลาว่าง (ซึ่งก็ว่างตลอดเหมือนกัน หุหุ) เรียนโทที่มช.ไปด้วย ผ่านไป 2 ปีกว่า เบื่อร้านแล้ว เพราะมันไกล ย้ายมาอยู่คอนโดอยู่ในตัวเมือง (ซื้อไว้ตอนไหนก็ไม่รู้) และก็อาศัยเวลาว่างเสาะหาทำเลเปิดร้านก๋วยเตี๋ยว ในขณะเดียวกันก็บริหารโรงงานที่ปทุมไปด้วย  และผมเพิ่งจะรู้ได้ซักเดือนนี่เองว่า เค้าอยากจะได้ที่ซักแปลงเพื่อปลูกบ้าน เปิดร้านขายต้นไม้และอุปกรณ์ทำสวนไปในเวลาเดียวกัน ในระหว่างที่ยังไม่ได้เปิดร้านที่ว่านี้ ก็ทดลองทำตัวเป็นเจ้าแม่เงินกู้ไปพลางๆก่อน … เอาเข้าไป

นี่ผมต้องเล่าอะไรไม่ครบแน่ๆ แต่เท่าที่รู้ก็มีแค่นี้

หลังจากทางด้านตะวันตกเฉียงใต้ หรือทางไปอำเภอหางดงเริ่มแออัด เมืองเชียงใหม่ก็เริ่มโตไปทางตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือแทน และเมื่อมีการตัดถนนวงแหวนรอบที่สอง และสาม แถวๆนั้นก็มีหมู่บ้านขึ้นเป็นกอเห็ด ทั้งหมู่บ้านแบบบ้านๆจริงๆ ซึ่งเป็นของผู้ประกอบการรายย่อยในเชียงใหม่ หมู่บ้านที่สร้างโดยผู้ประกอบการท้องถิ่นรายใหญ่ เช่น กุลพันธ์วิลล์ บ้านพิมุกข์  และหมู่บ้านของผู้ประกอบการยักษ์ระดับประเทศอย่าง Land & House และ Quality House

ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่า Land จะมาขายบ้านราคา 20 ล้านที่เชียงใหม่ QH ก็ไม่ต่างกัน ภาพบนสุดถ่ายจากดาดฟ้าออฟฟิศผมเองครับ เป็นวิวของสี่แยกตลาดสันทราย ไม่ว่าจะตรงไปหรือเลี้ยวซ้าย-ขวาก็จะเต็มไปด้วยหมู่บ้านเกิดใหม่ ผมพยายามเพ่งมองป้ายโฆษณาของ Quality House อยู่พักใหญ่ พอขยายดูจึงรู้ว่า ราคาเรี่มต้น 9.5 ล้าน   พลอยทำให้บริษัทบ้านๆ ในเชียงใหม่ ขายได้ราคาสูงขึ้นตามไปด้วย อสังหาริมทรัพย์ที่บูมอย่างต่อเนื่องในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา ยังไม่มีแนวโน้มว่าจะหยุด เพราะมีคนอพยพเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ผมเองก็คนหนึ่ง

ตำแหน่งที่ลูกศรชี้คือมุมที่ถ่ายภาพข้างบนนะครับ ถนนเส้นนี้คือ วงแหวนรอบที่สอง บางคนก็บอกว่าเป็นรอบแรก แต่ผมนับเอาถนนเชียงใหม่-ลำพูน และถนนที่ตัดไปเข้าสนามบินไปด้วย (หรือถ้าเทียบกับกรุงเทพก็ราวๆถนนรัชดาภิเษกนั่นเอง ที่ตอนแรกเป็นวงแหวนอยู่ดีๆ กลายเป็นถนนในเมืองไปได้) เมืองนี้คงจะสร้างถนนวงแหวนที่สมบูรณ์ได้ยากเพราะติดภูเขานะครับ  ส่วนถนนรอบที่สามจะอยู่ถัดออกไปซัก 2-3 กิโลความเจริญยังไม่ถึง แต่ก็พอจะมีแววบ้างเหมือนกัน เพราะเห็น Quality House ไปลงไว้หมู่บ้านหนึ่ง

ผมขับรถพาเพื่อนชมถนนวงแหวนรอบที่สองนี้จากคลองชลประทานด้านใต้ บริเวณที่ผมเกือบจะไปซื้อบ้านเมื่อหลายปีก่อน ติดอยู่ที่ชื่อตำบล เพราะไม่อยากมีจ่าหน้าซองจดหมายว่า ตำบลหนองควาย ฟังดูมันแปลกๆ แต่จริงๆแล้วรอบๆเมืองก็มีตำบลหนองอะไรเต็มไปหมด เช่นหนองจ๊อม หนองหาร และหนองหอย ตามแบบฉบับต่างจังหวัด ขับไปเพื่อนก็จะจดเบอร์บนป้ายประกาศขายที่ดิน ซึ่งก็มีอยู่เต็มไปหมด โดยเฉพาะด้านใต้ ส่วนด้านเหนือและตะวันออกเฉียงเหนือถูกจับจองไปหมดแล้ว  ดูไปก็บ่นไป กับราคาที่ดินที่เจ้าของบางคนก็ตั้งซะขนลุก เช่นตารางวาละ 18,000 ที่ไม่ได้บอกราคาน่าจะสูงกว่านี้อีก ขนาดเราออกมาไกลพอสมควรแล้ว

ส่วนรูปข้างล่างน่าจะเป็นโครงการของ Land & House อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองติดคลองชลประทาน โซนนี้ก็มาแรงเหมือนกันเนื่องจากมีการขยายถนนสองฝั่งคลอง ใกล้ๆกับตำบลหนองควายที่เคยไปดูบ้านมา

ถนนเส้นนี้มีอุโมงค์เยอะมาก อุโมงค์เป็นของแปลก ตอนแรกก็ว่าทำยากหรือไม่ก็แพงเกินไป แต่พอทำที่แรกได้ปุ๊บ ที่ต่อมาก็จะตามมาติดๆ อุโมงค์ที่นี่เค้าจะทาสีให้ต่างกัน คงจะกลัวคนขับรถมุดผิดที่ แต่ผมก็ไม่เคยจำได้ ต้องดูป้ายตลอด ทำเป็นรูปสัตว์น่าจะ WORK กว่า  รูปข้างล่างอยู่แถวๆสถานที่จัดงานราชพฤกษ์เมื่อปีก่อน  เสียดายแถวๆสนามบิน ไม่รู้สมัยนั้นให้สร้างเป็นสะพานข้ามแยกไปได้ยังไง ตอนนี้ผมเห็นด้วยกับฝ่ายที่คัดค้าน เพราะมันบดบังทัศนียภาพจริงๆ เป็นราคีติดตัวเชียงใหม่ไปอีกนาน  คงจะคล้ายๆ กรุงเทพที่ในเมืองสร้างรถไฟฟ้ายกระดับ นอกเมืองสร้างใต้ดิน แปลกดี

พอดีเพื่อนติดธุระ การทัวร์เลยจบลงในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง ก็ไม่รู้ว่าเธอจะเห็นที่แปลงที่ถูกใจหรือยัง ส่วนผมเห็นแล้ว แต่คงจะไม่มีปัญญาซื้อเพราะมันน่าจะราคาซัก 40 ล้านเห็นจะได้ หุหุ ทำตัวเป็นมนุษย์เงินเดือนที่มีความสุขต่อไปดีกว่า

วันหลังจะมาแฉความเปลี่ยนแปลงในเรื่องอื่นๆต่อครับ