มีนักจิตวิทยาบอกว่า ถ้าเราทำอะไรติดต่อกันครบ 21 ครั้ง มันก็จะกลายเป็นอุปนิสัย เช่น ตื่นเช้าแบบไม่มีนาฬิกาปลุกซัก 21 วัน หรือใส่ถุงเท้าไม่ซัก  สงสัยผมจะมีอุปนิสัยใหม่แล้ว คือการมานั่งดูอาทิตย์ตกดินในเย็นวันอาทิตย์ ที่ร้านกาแฟวาวีสาขาหนึ่ง  ก็เหนื่อยมาตลอดสัปดาห์แล้วนี่ครับ อยากจะหาที่เงียบๆบรรยากาศดีๆนั่งซักชั่วโมง

ไม่ต้องใช้อะไรมากครับ เงิน 75 บาท เป็นค่า Cappuccino ปั่น ปกติผมไม่ชอบกาแฟเย็นนะครับ กาแฟร้อนของวาวีไม่อร่อย ส่วน Starbucks ก็ไม่มีสาขาไหนมองเห็นดอยสุเทพตอนโพล้เพล้ได้ นอกจากที่ Central Airport ซึ่งไกลเกินไปและตอนเย็นวันอาทิตย์หาที่จอดรถยาก  นอกจากนี้ก็ควรจะมีหนังสือประเภททำลายระบบประประสาทซักเล่ม จะได้ไม่อ่านมัน J Notebook ซักตัว ดังตัวอย่างนะครับ แล้วก็เวลาว่างซักชั่วโมง น่าจะทำให้การเริ่มต้นงานใหม่ในวันจันทร์เป็นไปด้วยดี

ใครผ่านไปในสถานที่และวันเวลาดังกล่าว สามารถทักทายได้นะครับ แต่จะอาจจะพบว่าผมไม่ใช่คนคุยสนุกเหมือนเขียนหนังสือ หุหุ เป็นคนประเภทถามคำตอบครึ่งคำ

ในร้านก็มีคนแบบผมหลายคนนะครับ หมายถึงมานั่งงมโข่งอะไรซักอย่าง แต่ไม่มีใครประสงค์จะทักคนแปลกหน้า ก็จงนั่งทำธุระของตนเองต่อไปนะครับ

หลังจากกาแฟหมดหรือแสบตากับความมืดในร้านแล้ว ออกมาเดินข้างนอกก็จะมีร้านอาหารเปิดอยู่ประปราย  โดยมากจะเป็นสไตล์วัยรุ่น มีตั้งแต่ ร้านนม ไปจนถึงร้านเหล้า แต่วัยรุ่นจะมาที่นี่ก็ต้องขี่มอเตอร์ไซต์มาไกลเหมือนกัน เคยได้ยินว่า The Cottage ที่เคยอยู่ริมเชิงสะพานนวรัตน์มาเปิดร้านใหม่แถวนี้ แต่มองไปมองมาก็ไม่เห็นวี่แวว

ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นร้านกาแฟดอยตุง มองจากภายนอกเค้าตกแต่งใช้ได้เลย แต่ก็ดูเหงาๆเพราะคู่แข่งตัวฉกาจตั้งอยู่ตรงข้ามกันเลย คนส่วนใหญ่ก็จะไม่ข้ามไป อาจจะเป็นเพราะวิวไม่ดีก็เป็นได้  

ไม่แน่ใจว่าผู้อ่านจะนึกออก ที่นี่คือถนนที่ตัดผ่าน JJ Market ของกลุ่มครอบครัวเซ็นทรัลนั่นเอง  (เคยเล่าไปในตอนแรกๆแล้ว แต่ Habit นี้เพิ่งจะเกิดครับ) ปกติเวลามาเชียงใหม่ตกกลางคืนถามว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดีก็ต้องบอกว่าไปแถวๆถนนนิมมานเหมินท์ แต่ที่นี่มีศักยภาพพอจะเป็นนิมมานน้อยๆได้  ถึงแม้จะห่างจากย่านมหาวิทยาลัยเชียงใหม่และแหล่งธุรกิจหลักพอดู ไม่แน่ใจว่าเจ้าของเค้าพัฒนาธุรกิจไปทางไหน เพราะที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ต่างจากตอนเริ่มต้นเมื่อซักสองปีก่อนมากทีเดียว

ผมคงจะอยู่ที่ร้านนี้อีกเป็นเดือน ถ้าเบื่อแล้ว ที่ต่อไปน่าจะเป็นวาวีที่ริมสะพานนวรัตน์นะครับ พี่ที่เรียนด้วยกันชวนหลายรอบแล้ว ติดเรื่องที่จอดเหมือนกัน

เมื่อก่อนตอนผมทำงานอยู่ในซอยรางน้ำ กลางวันผมเคยสั่งมาม่าผัดขี้เมามาทานเป็นเวลาร่วม 3 สัปดาห์เห็นจะได้ แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยสัมผัสมันเลยในอีก 10 ปีต่อมา

ผมควรจะเชื่อนักจิตวิทยาดีมั้ยเนี่ย