ในที่สุดแม่ผมก็มาเยี่ยมที่เชียงใหม่จนได้ ท่านคงแปลกใจที่ลูกชายอยู่สุขสบาย อ้วนท้วนสมบูรณ์ดี  ผมก็บอกไปหลายครั้งแล้วว่าผมสบายดีที่นี่ แต่แม่ชอบคิดว่าผมลำบาก

หลังจากพี่สาวที่มาด้วยกันพาตะลอนๆ เหนือ-ใต้-ออก-ตก กินข้างทาง นอนที่บ้านผม พอย่างเข้าวันที่สาม แม่ก็ตัดสินใจว่าจะอยู่บ้านล่ะ เพราะไปแม่สายต่อกับเค้าไม่ไหว ถึงแม้ผมจะเชียร์ว่า น่าจะไปดูวัดร่องขุ่นให้ได้ซักครั้งในชีวิต

ผมอุ่นโจ๊กพรานทะเลให้แม่ตอนเช้า แม่บอกว่าอร่อยมาก เพิ่งจะมารู้ว่าแม่หลอกผมเมื่อเช้านี้เอง หลังจากผมเขมือบอีกถ้วยที่เหลืออยู่ในตู้เย็น   แต่อย่างไรก็ตามผมก็ได้แก้ตัวโดยพาแม่ไปทานก๋วยเตี๋ยวแม่จำปา (ซึ่งอร่อยที่สุดในเชียงใหม่) ตอนบ่ายวันเดียวกัน

คิด program เที่ยวให้แม่ เอาแบบไม่ต้องสมบุกสมบันมาก เพราะต้องหิ้วแขนตลอด ก็คิดว่ามีอะไรบ้างนะที่เชียงใหม่มีและที่อื่นไม่มี คำตอบมาออกที่ “หมีแพนด้า”  สายๆวันนั้นผมจึงไปดูหมีกับแม่สองต่อสอง 

คนแก่ชอบดูสัตว์มาก ตอนแรกผมนึกว่าจะดูแต่ต้นไม้  ดูท่านพึงพอใจกับยีราฟที่แลบลิ้นแผลบๆ อยู่ใกล้หู ผมต้องยกนิ้วชี้หน้ามันเป็นการปรามว่า ถ้าแกทำอะไรแม่ชั้น โดนเอานิ้วจิ้มตาแน่ๆ (เพราะยังไงผมก็สู้ยีราฟด้วยวิธีอื่นไม่ได้)  เนื่องจากผมดูอาการแล้วแม่คงเดินไปในสวนสัตว์ที่เต็มไปด้วยเนินเขาไม่ไหว ผมจึงพาแม่ขึ้นรถแล้วตรงดิ่งไปที่กรงหมีแพนด้า

แต่ก็น่าผิดหวังมาก ที่สองหมีคู่ขวัญนอนหงายก่ายหน้าผากอยู่บนโขดหินในกรงทั้งคู่  ผมเคยมาดูเทวัญ-เทวี ร่วม 5 ครั้งแล้ว ไม่เคยเจอมันนอนหมดอาลัยตายอยากแบบนี้  ถามยามดู เค้าบอกว่าสงสัยเมื่อคืนมันหนักไปหน่อย J แต่แม่ก็ดูดีใจที่ได้เห็นพวกมันเป็นครั้งแรก ยังซื้อของที่ระลึกข้างนอกไปฝากหลานๆตั้งหลายชิ้น (แต่เงินผมอ่ะ)

ออกมาจากกรงหมีนึกขึ้นได้ว่า จริงๆ สวนสัตว์เชียงใหม่ก็เพิ่งจะต้อนรับหมีตัวใหม่จากออสเตรเลียไม่นานนี้ จึงพาแม่ไปดูหมีโคล่าต่อ เพราะผมเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน  ไปถึงกรงหมีก็เห็นคนตรึมเลย น้องๆกรง เทวัญ-เทวี แต่ตัวกรงมีขนาดเล็ก ซึ่งก็ไม่รู้จะสร้างใหญ่ไปทำไมเพราะหมีมันตัวเล็ก แถมชอบเกาะอยู่นิ่งๆ 

 
ก่อนจะมาผมเคยเห็นหมีโคล่าจากพวกรายการสารคดีและตุกต๊าหมี  จึงคิดว่ามันคงเป็นหมีตัวเล็กๆน่ารัก แต่ผิดคาด  หมีน้อยจากออสเตรเลียซึ่งกินอะไรไม่เป็นเลยนอกจากใบยูคาลิปตัสนี้ ตัวใหญ่กว่าที่คาด มองด้วยตาเปล่าน่าจะสูงราวๆ 50 cm เห็นจะได้ หน้างอบุญไม่รับตลอด แถมยังขี้รำคาญ คนเยอะๆก็เอาหัวมุดพุ่มไม้ และที่สำคัญกรงเหม็นมาก สงสัยไม่มีคนคอยเก็บอึทิ้ง

เจ้าตัวนี้ชื่อ Simpson เค้าเป็นผู้หญิงล่ะ แต่ผู้หญิงหน้างอแบบนี้คงหาแฟนยาก เกิด 17 มกราคม 2546 ที่ออสเตรเลีย ดังนั้นตอนนี้จึงอายุ 4 ขวบครึ่งแล้ว

ถ่ายได้สองรูป ท่าทางเค้าตกใจมาก เลยเข้าไปหลบซ่อนในพุ่มไม้อย่างที่เห็น พุ่มไม้ก็หนาจัง บังตัวซะมิด J 

ดูหน้าชัดๆ สาวๆ ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

 
ผมลืมอ่านรายละเอียดว่ามีหมีกี่ตัว แต่เหลือบไปเห็นแม่นั่งบนม้า แสดงว่าไม่ไหวแล้วจึงค่อยๆประคองกลับมาที่รถ

ไปสวนสัตว์เชียงใหม่ครั้งนี้ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงมากพอสมควร นอกจากมีสัตว์ใหม่ๆแล้ว ตรงทางเข้ายังมีอาคารจอดรถขนาดใหญ่ และทั่วสวนสัตว์ยังมีรางรถไฟ Monorail ที่กำลังสร้างอยู่ตัดผ่าน หากสร้างเสร็จสงสัยจะให้จอดรถไว้ข้างหน้ากัน แล้วนั่งรถไฟเข้ามา จะได้ไม่กวนสัตว์  แต่สำหรับผู้สูงอายุอย่างแม่ผมก็คงจะสร้างความลำบากพอสมควร สู้ขับรถเข้าไปเองไม่ได้

เย็นวันนั้นผมพาแม่ไปทานอาหารเหนือที่ร้านบ้านไร่ยามเย็นจนได้ ตอนแรกแม่ทำท่าไม่หิว บอกจะกินข้าวแค่สองคำ ไปๆมาๆข้าวหมดจานก่อนผมอีก  แม่บอกว่ารู้งี้ตามผมมาตั้งแต่วันแรกแล้ว ไปหลงกินข้างทางอยู่สองวัน

แม่กลับไปเมื่อเช้าวันจันทร์ที่ผ่านมา ผมก็เลยอยู่บ้านคนเดียวเหงาๆต่อเหมือนเดิม แต่อย่างไรก็ตามท่านบอกว่า ปีใหม่จะมาอีก ผมคงต้องไปรับที่สมุทรสาคร และคงจะเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ขับรถ 3,200 กิโลภายใน 7 วัน