หน้าหนาวปีนี้แปลก อากาศเย็นมาได้สักระยะหนึ่งแล้วแต่ก็ไม่เย็นมากซะที ท้องฟ้าครึ้มตลอด ไม่ค่อยมีวันไหนแจ่มใส เป็นที่น่าผิดหวังต่อนักนิยมทฤษฎี La Nina อย่างผมเป็นยิ่งนัก  และจู่ๆค่ำวานซืนนี้ฝนก็ตกลงมา หรือจะใช้คำว่า โปรยมา คงจะถูกต้องมากกว่า เป็นละอองเล็กๆ ปลิวไปทั่ว และอากาศเย็นมาก เย็นมากจริงๆ สำหรับคนขี้เหงา ซึ่งปกติมักจะไม่ใช่ผม  เกล็ดหิมะก็ปลิวไปในอากาศลักษณะนี้ และในสภาพอากาศแบบนี้ แต่ที่นี่.. เชียงใหม่ สิ่งที่เราได้มาก็คือ ความเปียก กับความหนาวในตอนย่างเข้าเดือนพฤศจิกายนเท่านั้น

มี supermarket แห่งหนึ่งในเชียงใหม่ เค้าเน้นจับกลุ่มลูกค้าระดับบนๆ สินค้าที่อยู่ในร้าน ส่วนใหญ่ก็จะเป็นของ import เข้ามา เช่น พวกขนมแปลกๆ เครื่องปรุง ซอส เนื้อสัตว์และพืชผักเมืองหนาวต่างๆ หรือติดต่อโดยตรงกับ supplier รายเล็กๆในประเทศ ทำให้มีพวกผักสดๆแปลกๆและปลอดสาร วางขายอยู่เต็มไปหมด เป็นจุดขายที่แตกต่างจาก discount store ทั่วไป  ผักพวกนี้ก็คือเป้าหมายของผมนั่นเอง ช่วงหลังผมจะผัดผักกินเป็นอาหารเย็นอยู่บ่อยๆ supermarket นี้มี 3-4 สาขา ตั้งอยู่ในย่านที่มีหมู่บ้านเยอะๆ เช่น หางดง และแม่โจ้ เข้าไปในร้านเค้า หากพบลูกค้าเป็นชาวต่างประเทศซักครึ่งร้าน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อสัปดาห์ก่อน ผมได้มีโอกาสได้พูดคุยกับน้องผู้หญิงคนหนึ่ง เธอดูสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น เป็นคนผิวขาว สูงกว่าผมเล็กน้อย หน้าตาดี ผมสั้นมาก ดูรวมๆแล้วเหมือนดาราเกาหลีเลย เธอดูสดใส พูดเก่งแบบผู้ใหญ่ และแววตาเธอดูเอาจริงเอาจังมากแต่ก็ไม่เครียด  ตอนแรกผมนึกว่าเธอเป็นพนักงาน แต่หลังจากสังเกตอากัปกิริยาอยู่ครู่ใหญ่ ผมสรุปว่าเธอคงเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งนำพวกอาหารกล่องมาแนะนำลูกค้าของ supermarket แห่งนี้ บุคลิก และความน่ารักของเธอก็ทำให้มีคนสนใจข้าวกล่องพอสมควร

ผมก็เข้าไปเป็นลูกค้าเค้าตั้งแต่วันแรกที่เจอ  เธอคะยั้นคะยอให้รับขนมจีบไปด้วย คิดจะบอกว่า ผมอยากเอามาขายมากกว่านะ แต่นึกขึ้นได้ว่ายังไงเธอก็คงไม่ซื้อ ก็เลยปฏิเสธไป

ผมเจอเธออีกครั้งในวันเสาร์ รู้สึกว่าอยากคุยกับผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน ไม่ได้เจอแล้วไม่สบายใจ จนตัวเองก็แปลกใจว่า ความรู้สึกแบบนี้เรามีอยู่ด้วยหรือ คลับคล้ายคลับคลาว่า มันหายจากชีวิตไปร่วม 7 ปีแล้ว การได้เจอคนที่เรารู้สึกว่า เหมือนตัวเค้ามีแสงสว่าง มีไฟส่องอยู่ตรงนั้น ถึงอยู่ท่ามกลางผู้คน เราก็มองเห็นแต่เธอคนเดียว ไม่เห็นคนอื่น เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากจริงๆ   

อันที่จริงผมก็ไม่คิดจะไปทำอะไรเค้าหรอกนะ ดูสารรูปตัวเองแล้วไม่ควรจริงๆ มองหน้าก็รู้สึกผิดแล้ว บางคนเราอยากเห็นหน้าแทบตาย แต่ก็ทำได้แค่มองผ่านๆ เราอยากจะคุยด้วยแต่ก็พูดได้แค่สองสามประโยค ผมบอกเธอว่า ข้าวกล่องอร่อยมาก หยุดเว้นวรรคให้เธอดีใจซักครู่ ก็พูดต่อว่า แล้วก็แพงมากด้วย  เธอก็หัวเราะออกมา เป็นผู้หญิงที่หัวเราะได้น่ารักมาก

เนื่องจากผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ก็เลยนัดแนะกับพี่ที่เรียนด้วยกันซึ่งทำงานบริษัทขายสินค้าอุปโภคว่า วันอาทิตย์นี้ให้ช่วยไปสัมภาษณ์เธอหน่อย อยากรู้จักเธอมากขึ้น แต่ก็กังวลใจว่า เธอจะอยู่ถึงวันนั้นหรือเปล่า เพราะเธอก็น่าจะต้องกลับไปดูร้าน ครั้งที่สองที่ผมเจอเธอ มีเด็กที่ร้านมาด้วย เหมือนกับว่า เธอกำลังสอนงาน และกำลังจะไม่มาอีกแล้ว

เย็นวานซืน วันที่มีฝนพรำ ผมกลับไปที่ supermarket แห่งนั้นอีกครั้ง ก็รู้สึกใจหาย เพราะเธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว ซึ่งเป็นอย่างที่คาดไว้ แต่มันก็เร็วเกินไป ทำให้รู้สึกเคว้งๆ เหงาๆ บอกไม่ถูก ผมได้แต่หยิบผักสองสามกำลงใส่ตระกร้า หยิบไวน์แดงจากโลกใหม่มา 1 ขวด โดยไม่ถามพนักงานซักคำ แล้วก็เดินฝ่าละอองฝนอย่างช้าๆ กลับมาที่รถ  เพลง “เล่นของสูง” ยังเปิดไปได้ครึ่งเพลง แต่มันไม่ work แล้วล่ะ เลยปิด และขับรถกลับบ้านอย่างเงียบๆ  

คืนนั้นผมก็ฉลองเงียบๆ กับไวน์ขวดนั้น พยามจะเปิดเพลงอุ่นๆ ให้พอบรรเทาความหนาวไปได้บ้าง แต่มันก็แค่ชั่วคราว เพลงจบห้องก็กลับสู่สภาพเดิม คนเราควรอยู่กับความจริงและยอมรับความจริง Live and Learn ไปเรื่อยๆ ซักวันเราอาจจะพบแสงสว่าง และความอบอุ่นอย่างถาวร ก็เป็นได้นะ

อธิบายศัพท์
 
Supermarket แห่งหนึ่ง = ร้านสรรพาหารริมปิง สาขาตลาดมีโชค เชียงใหม่ เค้าไม่ให้ถ่ายรูปภายในครับ จริงๆจะแอบก็ได้ เคยคิดจะเขียนถึงนานแล้ว ไม่นึกมันจะออกมาเป็นเรื่องเล่าแบบนี้
 
November Rain = สายฝนแห่งเดือนพฤษจิกา สุดยอดเพลง Rock ในใจผม ของ Gun N Roses ฟังตอนอากาศหนาวๆ ฝนตก และเหงา ได้อารมณ์ดีนักแล โชคไม่ดีหน่อยคือ เมื่อวานนี้ และวันนี้ฝนไม่ตก

เล่นของสูง = เพลงปลุกใจของ Big Ass ดังมากเมื่อสามปีก่อน เปิดก่อนทำอะไรยากๆ ให้กำลังใจดีมาก

ไวน์ = Graffigana Malbec ปี 2005 จาก Argentina  ดูปีแล้ว Ageing ยังไม่ได้ที่ แต่อยากกิน และไม่มีนโยบายเอาไวน์ไปบ่มที่บ้านครับ
 
บริษัทขายสินค้าอุปโภค = Unilever (ประเทศไทย)

เธอ = มีคำอธิบายที่ไม่อยากเปิดเผย ค่อนข้างเป็นที่แน่นอน ตามข้อมูลใน Google ว่า เธอเป็นเจ้าของร้านอาหารแห่งหนึ่งริมคลองชลประทานใกล้ตลาดต้นพะยอม ภรรยาเจ้าของร้าน ลูกเจ้าของร้าน หรือทุกอย่างข้างต้นรวมกัน อยากจะบอกเธอว่า ถ้าเปลี่ยนจุดขายเป็นอาหารเกาหลี และย้ายไปตั้งที่มีคนหน่อย น่าจะไปได้ดีมาก
 
ชื่อเรื่อง = ตอนแรกจะตั้งชื่อว่า ไม่รู้จักฉัน…ไม่รู้จักเธอ