เมื่องไทยนี่ช่างขาดแคลนสถานที่ท่องเที่ยวเสียเหลือเกิน ที่ไหนฮิตๆก็ฮิตจริงๆ ถึงฤดูท่องเที่ยวที่ไร คนก็แห่กันมาทีนึง ทำเอาสถานที่เค้าคับแคบไปเลย  ถึงแม้รัฐบาลที่ผ่านมาจะพยายามโปรโมทสถานที่ท่องเที่ยวประเภทลับแลหรือ Unseen ทั้งหลาย  แต่ผมเชื่อในทฤษฎีความฉลาดของฝูงชน ที่ว่า จุดท่องเที่ยวดีๆคนเค้าเห็น และไปกันมาหมดแล้ว ที่เหลือมักจะมีปัญหาบางอย่างหรือไม่คุ้มค่าที่จะไป จึงหลงเหลือซ่อนตาคนส่วนใหญ่อยู่ได้

ดอยอ่างขางในวันนั้นก็เหมือนกัน คนแน่นดอยแทบแตก  พอเราขับรถฝ่าดง Strawberry และดง Sakura ไปเรื่อยๆก็จะถึงที่ทีเค้ารับรองแขกหรือมีสวนให้นักท่องเที่ยงดูนะครับ  เท่าที่เห็นก็เป็นไม้ธรรมดาซะเป็นส่วนใหญ่ แต่สวนเค้าทำสวยดีมาก โดยเฉพาะการจัดกลุ่มต้นไม้ และมีความสด สีสวยจับใจมาก ดูเจ้ากระหล่ำกอบนเป็นตัวอย่าง 

คนในรูปกลุ่มนี้เป็นเพื่อนที่ทำงานเก่าที่กรุงเทพครับ ยังอุตส่าห์มาเจอกันบนที่แบบนี้ มองไปด้านหลังก็จะพบฝูงชนก้มๆเงยๆถ่ายรูปกันเป็นการใหญ่ คนแน่นเป็นมด แต่ก็ยังพอจะมีที่ให้พวกเราเก็บภาพกัน

 
อย่างที่บอกว่า จุดเด่นของที่นี่คือการจัดกลุ่มต้นไม้ เช่น กอข้างล่างนี้ มีแต่ต้นไม้บ้านๆ แต่ทำได้น่าสนใจมาก

 
เห็นสีกระหล่ำกอนี้แล้วอยากกินขึ้นมาตะหงิดๆ ไม่รู้ว่าจะมีกระหล่ำพิษ แบบเดียวกับมีเห็ดพิษหรือเปล่า ดูไปดูมา กระหล่ำนี่น่าจะเป็นต้นไม้ที่มีเยอะที่สุดแล้ว เค้าจะมีอยู่สองสีคือใจกลางเป็นสีม่วง กับสีขาว

แล้วก็ต้นไม้เล็กๆ สีสดๆตามทางเดิน ไม่รู้ใช้ปุ๋ยตราม้าบินหรือเปล่า แต่ละต้นงามดีจริงๆ

ต้นแบบนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าข้างล่างก็มี แต่ความสดจะไม่ได้ขนาดนี้

ส่วนนี่ก็เป็นบอนไซของไม้จำพวก Maple นะครับ เอามาบ้านผมคงอยู่ได้ซักอาทิตย์นึง บางต้นก็แดงได้ที่แล้ว แต่แดดไม่ค่อยออกเลยดูตุ่นๆหน่อย

ตรงทางออกเค้าจะมีโรงเรือนนะครับ ก็จะมีผลิตภัณฑ์จากโครงการมาขายหลายๆอย่าง  ไม้กระถางพวกนี้ไม่รู้ขายหรือเปล่า เห็นสีมันแล้วปวดใจมาก

ช่วงนี้ผมจะบรรยายแบบไร้อารมณ์นิดนึงนะครับ เพราะเป็นไข้หวัดมาร่วม 10 วันแล้ว ยังไม่หาย ไม่ทราบเป็นเพราะเหตุใด  สรุปการพาทัวร์ดอยอ่างขางครั้งที่หนึ่งว่า ความประทับใจอยู่ที่บรรดาต้นไม้สีสวยๆ ต้นเล็กต้นน้อยนี่เอง และอากาศที่หนาวจนขึ้นชื่อ ถ้ามีโอกาสไปอีกในปีนี้ ผมจะลองเสนอแง่มุมอื่นๆดูบ้างครับ