ผมได้มีโอกาสกลับไปที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่เมื่อสัปดาห์ก่อน เพื่อที่จะเอากาแฟ Sumatra ไปฝากอาจารย์ท่านหนึ่งที่คณะบริหาร ด้วยเหตุที่ข้าพเจ้าขี้เกียจทำงานค้นคว้าอิสระเสียเป็นยิ่งนัก ปล่อยให้อาจารย์ท่านนั่งคอยเกือบปี เกรงว่าท่านจะเคืองเอา พอถึงปีใหม่จึงต้องหาของไปคารวะ หลังจากเสร็จภาระกิจก็ขับรถวนเวียนอยู่ในมหาวิทยาลัยอยู่พักใหญ่ เพราะไม่ได้เข้ามาหลายเดือน แล้วก็เลยไปจนถึงอ่างแก้วเพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง

ผมไม่ได้มีความทรงจำอะไรที่นี่ เพราะว่าจบปริญญาตรีจากที่อื่น ช่วงที่มาเรียนโทก็ไม่ค่อยได้ผ่านมา แต่แทบทุกคนในเชียงใหม่ ก็รู้จักสถานที่แห่งนี้ บางคนก็อาจจะได้แฟน หรือเสียแฟน หรือแฟนเสีย จากที่นี่ ถึงแม้อ่างแก้วในปัจจุบัน ไม่ได้เป็นสถานที่ชุมนุมหนุ่มสาวในตอนเย็นหลังเลิกเรียนเหมือนเช่นในอดีตก็ตาม เพราะตอนนี้ในเชียงใหม่มีที่ไปเยอะมาก

ด้านข้างของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ที่ติดกับเชิงดอยสุเทพและสวนสัตว์เชียงใหม่ มีอ่างเก็บน้ำขนาดย่อมๆ คาดว่ามีหน้าที่เก็บน้ำเอาไว้ใช้ในสถานศึกษา และป้องกันน้ำท่วม เพราะว่ามช. อยู่เชิงดอย เวลาฝนตก หากไม่มีตัวช่วยแล้ว น้ำป่าจะไหลแรงมาก บรรดาลูกช้าง(หมายถึงนักศึกษา) เรียกอ่างเก็บน้ำนี้ว่า อ่างแก้ว อยู่ติดกับคณะมนุษย์ศาสตร์ และหอพักนักศึกษาหน้าตาน่ากลัวแห่งหนึ่ง  ตอนค่ำคงจะวังเวงน่าดู เด็กๆรุ่นพ่อเราชอบ  ถ้าคุณมาเดินที่นี่หลังสองทุ่มเมื่อ 20 ปีก่อน อาจจะได้เห็นอะไรแปลกๆ ที่เล่านี่ตัวเองก็ไม่เคยนะครับ ไม่ได้แก่ขนาดนั้น

อ่างแก้วน่าจะปรากฏในภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายคือวัยอลวน 4 ซึ่งพระเอกนางเอกก็เป็นนักศึกษาที่มาเช่าอยู่หอพักห้องเดียวกัน อะไรมันจะเกิดขึ้นบ้างก็ไม่อยากจินตนาการ แทนที่จะรู้สึกตลกไปกับแก๊กของหนัง กลับมาคิดว่า หนังชี้โพรงให้เด็กดูโดยไม่สอนอะไรเลย จะเป็นผลเสียมากกว่า  ใกล้ๆกับอ่างก็เป็นหอพักของมหาวิทยาลัย มาตั้งลึกขนาดนี้ทำไมก็ไม่รู้ ค่ำคืนใครจะมาดูแล แต่กลางวันเราก็พบภาพนักศึกษามานั่งอ่านหนังสือ หรือคุยกัน วันที่ผมเข้าไปเป็นวันหยุด ยังเห็นนักศึกษาหญิงมาปูเสื่อนอนใต้ต้นมะพร้าวกับหมาตัวเล็กๆ 
 

น้ำในอ่างใสดีครับ มีเงาสะท้อนในน้ำ ถ้าลมนิ่งๆน่าจะสวยมาก แต่ถึงจะไม่มีลม ก็ยังมีปลาเล็กปลาน้อยที่ผลัดเปลี่ยนกันมาทำระลอกคลื่น เห็นคนทอดแหจับปลาอยู่ลิบๆ แต่ไกลเกินพิสัยของเลนส์ที่พกไปด้วย  หลังต้นไม้กลุ่มนี้ก็เป็นบ้านพักของบรรดาเจ้าหน้าที่ ผมขับรถผ่านเข้าไปตอนบ่ายสี่ ดูวังเวงน่ากลัวมาก ต้องรีบวนกลับออกมา

 
มีต้นมะพร้าวด้วย พยายามจิตนาการว่ามาเที่ยวทะเล บ่ายวันหยุดคว้าเสื่อผืนหมอนใบมานอนเล่นก็ไม่เลว นึกไม่ออกว่าจะมีที่ไหนใกล้ๆเมือง ที่ทำแบบนี้ได้  เห็นเด็กนักศึกษาคนนึงเอารูปที่ตัวเองถ่ายและพิมพ์เป็น Postcard มานั่งตัดอยู่ คงจะเอาไปขาย นักศึกษามักจะมีความฝันของตน แต่จบไปความจริงมันเป็นหนังคนละม้วน แอบนึกในใจว่า พี่ถ่ายรูปตั้งหลายปีแล้วยังไม่ได้ครึ่งของแกเลยล่ะ  ส่วนนักศึกษาบางคู่ก็มานั่งอ่านตำรากัน นับสิ่งมีชีวิตรอบๆอ่างได้ทั้งสิ้น 5 คนรวมทั้งตัวผม อากาศก็ดี๊ดี แสดงว่า อ่างแก้วได้เสื่อมความนิยมลงไปจริงๆ

อะไรๆก็เกือบจะดีหมดแล้ว ยกเว้นขยะที่ลอยฟ่องอยู่ตามขอบอ่างๆ อย่างในภาพก็เป็นขวดเครื่องดื่มไม่ทราบยี่ห้อ ดูจากรูปพรรณสัณฐาน และสีสันของมันแล้ว ไม่น่าจะใช่ขวดเครื่องดื่มของฝ่ายธรรมะ ก็อยากจะฝากให้น้องๆนักศึกษาที่ยังมีโอกาสวนเวียนอยู่แถวนี้ให้ช่วยกันดูแลหน่อยครับ

อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนผมอาจจะได้เดินเข้าเดินออกมหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นประจำอีกครั้งนึงครับ เสาร์-อาทิตย์ผมว่างมาก ไม่อยากเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ก็เลยตัดสินใจไปสอบโทอีกสาขาหนึ่ง แปลว่า ผมต้องทำงานค้นคว้าของ MBA ให้เสร็จโดยด่วนที่สุด ดังนั้นหลังจากนี้ไปจะมา update แค่สัปดาห์ละเรื่องนะครับ ผ่านพ้นเดือนมีนาค่อยกลับมาเหมือนเดิม

 ---- เช้าวันต่อมา ---

ขอ update ภาพสะพานที่ยื่นลงไปในน้ำ เมื่อปลายฝนที่ผ่านให้คิดถึงกันมากเข้าไปอีก หุหุ