ย่างเข้าวันที่สาม ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีอะไร แต่จริงๆแล้วการเดินสำรวจนี้ต้องออกแรงพอสมควรเลยทีเดียว มันคือยามบ่ายของวันอาทิตย์ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2551 หนุ่มไทยคนหนึ่งกำลังพยายามเลียนแบบฝรั่งโดยเดินลัดเลาะไปตามแม่น้ำปิง  ตอนนี้ผมมาถึงสะพานนวรัฐ  ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแด่เจ้าแก้วนวรัฐ (พ.ศ. 2405-2482)   เจ้าหลวงองค์สุดท้ายของนครเชียงใหม่ในอดีต ตอนแรกๆ สะพานไม่ได้หน้าตาแบบนี้ แต่เป็นสะพานไม้ พยายามค้นคว้าดูก็ไม่ได้ความว่าสะพานถูกสร้างขึ้นเมื่อไหร่ มีการเดากันว่า น่าจะหลังจากสะพานแห่งแรกแถวๆวัดเกตุ เมื่อปี 2433   ต่อมาสะพานถูกไฟไหม้ และกลายมาเป็นสะพานโครงเหล็กแบบที่ข้ามแม่น้ำแคว ในที่สุดเป็นสะพานคอนกรีตอย่างในปัจจุบันตั้งแต่ปี 2510

 
ลองเดินไปตามฝั่งตะวันตกก็จะได้มุมแปลกๆของสะพานนี้ แต่ผมไม่แนะนำให้เลียนแบบนะครับ เชิงสะพานในตอนบ่ายแก่ๆ เต็มไปด้วยคนน่าสงสัย เดินบิดไปบิดมาแบบไม่มีเหตุอันควร  หันหลังให้แล้วรู้สึกเย็นท้ายทอยวาบๆ ไม่รู้จะเข้ามาปล้ำเราหรือเปล่า J 

 
ร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่อยู่ริมน้ำ ฝั่งตรงข้ามเสาม้าลาย มานั่งเล่นตอนพระอาทิตย์จะตกก็น่าจะได้บรรยากาศดี แต่ผมชอบมาตอนเช้าๆ มากกว่า เพราะยังไม่ค่อยมีคน อากาศยังเย็น และได้ความเป็นส่วนตัว 

 
สิ่งนี้แหละที่ผมอยากทำอย่างยิ่ง ยังหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์ไม่ได้ ไปคนเดียวคงจะมี skill ไม่ถึงขั้น เคยพายเรือในคลองแถวบ้านผมที่สมุทรสาคร ปรากฏว่าได้รูปแบบเส้นทางเป็นตัว Z หรือตลิ่งชนตลิ่งโดยตลอด เป็นที่ขบขันและปวดเมื่อยเป็นอันมาก แต่เรือสีสดใสพวกนี้น่าจะพายง่ายกว่า

 
ทางเดินฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ ในตอนบ่ายๆวันอาทิตย์จอดรถได้ ดูๆเหมือนจะเป็นเมืองร้างเลย ถ้าเดินแล้วเหนื่อยก็มีร้านอาหารอยู่ทางขวามือเยอะพอสมควร  มีตุ๊กๆวิ่งผ่านเป็นระยะๆ สามารถเรียกให้พากลับโรงแรมได้ตลอด

 
สถานีวัดระดับน้ำที่เชิงสะพาน มีชื่อเรียกเป็นระหัสว่า P.1 ตอนที่ถ่ายผมลืมก้มลงไปดูว่าสูงเท่าไหร่แล้ว  แต่จากการมองด้วยตาเปล่าพบว่า แม่น้ำปิงยังมีน้ำเหลือเยอะที่เดียว แม่น้ำอื่นๆใน 4 แควหลักนี้น่าจะแห้งขอดหมดแล้ว  ผมยังงงอยู่ว่า ทำไมต้องทำตัววัดถึง 6 เมตร เพราะว่าแค่ 4 เมตรกว่าก็ต้องพายเรือมาอ่านมาตรแล้ว :) อาจจะสั่งมาเป็น lot แล้วขี้เกียจตัด  ถ้าใครไม่มีโอกาสได้มาเชียงใหม่แต่อยากรู้ระดับน้ำในแม่น้ำ ดูได้จาก  http://www.upperping.com  นะครับ ตรงดิ่งไปที่ UP06 หรือ P.1 สะพานนวรัฐ

 
การตกปลาเป็นกิจกรรมที่คนแถวนี้ชื่นชอบ ลองนับหัวดูได้ราว 50 คน โดยเฉพาะแถวๆ สะพานเหล็ก อย่างชายคนนี้มีอุปกรณ์ตกปลา อาหารการกินและเครื่องกันแดดครบมือ เบ็ด 4 คันวางอยู่ทางขวา ถ้าอยากกินมากขนาดนี้ เอาอวนมาลงหรือไม่ก็ไปตลาดสดน่าจะเร็วกว่านะครับ ผมเป็นคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่ตกปลา ไม่เข้าใจว่ามันบันเทิงตรงไหน สงสารปลา มีคนที่ชอบเกมประเภทนี้ให้สัมภาษณ์แบบเกรียนๆว่า มันเป็นกีฬาที่ fair ดี เป็นการต่อสู้ระหว่างคนกับปลา แต่ผมอยากจะเสริมว่า ถ้าจะให้ fair จริงๆ กระโดดลงไปสู้กับมันในน้ำเลยดีกว่า ตัวต่อตัว เสื้อผ้าและเครื่องมือไม่ต้องใช้ัน

 
บรรดารถราที่จอดรอไฟเขียวที่เชิงสะพาน เพิ่งสังเกตเห็นว่าเชียงใหม่นี่ก็มีสามล้อ และตุ๊กตุ๊กเยอะเหมือนกันนะเนี่ย

 
ปาดเหงื่อ … จบตอนที่สามแล้วครับ เผื่อมีใครอยากลองเดินดูบ้าง ควรจะเริ่มตอนบ่ายสาม และเดินให้ถึงหกโมงครึ่งน่าจะกำลังดี ซึ่งผมก็ขออวยพรให้มีความสุขในการชมนะครับ  และจบลงด้วยอาหารค่ำในโรงแรมหรือร้านอาหารซักแห่งที่อยู่ริมน้ำ

 
หมายเหตุ : เสาร์-อาทิตย์นี้ผมปวดหัว จึงไม่ได้ออกไปสำรวจต่อ ส่วนสัปดาห์หน้าผมไปพระนคร ดังนั้น Series นี้จะมาต่อในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้านะครับ ในระหว่างนั้นผมก็จะเอาเรื่องอื่นมาคั่นไปก่อน