กล่องใบนี้ถูกสร้างเมื่อวันที่ 12/4/2550 หรือหนึ่งปีที่ผ่านมานั่นเอง ด้วยเหตุผลกลใดผมจึงมานั่งหง่าวที่ออฟฟิศกลางเทศกาลสงกรานต์นั้น จำไม่ได้แล้ว โชคไม่ค่อยดีที่ดันมาครบรอบในช่วงเวลาเดียวกัน ดังนั้นเรื่องนี้ไม่แน่ใจว่ามีคนอ่านหรือเปล่า เพราะน่าไปหนีเที่ยวกันหมด J

ที่บอกว่ากล่อง เพราะว่า หน้าตามันก็เป็นรูปสีเหลี่ยมตามหน้าจอ หวังว่าคงไม่มีใครใช้จอกลม มีความลึกที่มองไม่เห็น คนที่ผ่านไปผ่านมาต้อง click จึงจะเห็นด้านลึก และหลวมตัวเข้าไปอ่าน J  กล่องใบนี้เป็นอาณาบริเวณ (realm) ของผม คนที่ click เข้ามาต้องให้เกียรติเจ้าของบ้านเป็นอย่างยิ่ง ผมจะไม่บุกเข้าไปด่าใครถึงใน blog นี่คือสิ่งที่ OKNation ต่างจาก webboard ทั่วไปแต่ก็มีหลายคนที่อาจจะไม่เห็นความแตกต่างตรงนี้

หวนกลับไปอ่านเรื่องแรกของตัวเอง http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/04/12/entry-1 มันช่างเรียบง่ายดีเหลือเกิน ตอนหลังๆทำไมไม่ทำแบบนี้ก็ไม่รู้ ทั้งๆที่พยายามจะรักษามันไว้ในช่วงแรกๆ

เริ่มแรกเลยผมอยากจะเขียน ไม่ได้อยากจะถ่ายรูปซักหน่อย โปรดสังเกตว่า ในเรื่องแรกนั้นแม้แต่รูปก็ไม่ได้ถ่ายเองทั้งๆที่อุปกรณ์ก็มีครบ  มีอยู่ช่วงนึง OKNation ชอบรูปมาก ผมจึงเริ่มจะมีรูป และหยุดการเขียน http://www.oknation.net/blog/lifelong-learning ซึ่งเป็น blog ที่สองของผมไปนานเหมือนกัน เพราะมันเป็นแนวเขียนที่ไม่ค่อยมีรูป ถ้าไม่มีรูปและไม่ใช่เรื่องกระแสก็ไม่มีคนอ่าน ต้องไปตามจีบคนโน้นคนนี้เอง

แต่ต่อมา OKNation ก็ให้โอกาสงานเขียนมากขึ้นด้วยการมีกรอบ “เรื่องแนะนำจากกองบก.” เรื่องที่มีตัวหนังสือเป็นหลัก จึงมาโอกาสผุดขึ้นสู่ผิวน้ำให้คนได้มีโอกาสอ่าน

ย่างเข้าเรื่องที่ 15  http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/06/08/entry-1 ชักจะซับซ้อนและลงทุนมากขึ้น บ่อยครั้งที่ต้องขับรถไปสถานที่ที่ต้องการ ในเวลาที่เหมาะสมเพื่อจะไปถ่ายรูป จำไม่ได้ว่าเรื่องใดใช้ความพยายามสูงสุด แต่เรื่องหลังๆทุกเรื่อง ล้วนแต่ “กินแรง” ด้วยกันทั้งสิ้น ทั้งถ่ายภาพและเขียน จนผมเริ่มจะเขียนลวกๆ เอาภาพไว้ก่อน

ภาพในระยะแรกก็ทดลองขนาดไปเรื่อย จนในที่สุดก็มาจบที่ 520x351 pixel ซึ่งก็คือขนาดไฟล์ของ Canon EOS 20D resize 15% ลดขนาดด้านขวาไปอีก 6 pixel มันก็จะพอดี ไม่ต้อง crop ให้เมื่อมือ

 
เรื่องที่ผมประทับใจมากที่สุดคงหนีไม่พ้น http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/10/21/entry-1  เพราะว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่ผมเอง J และผมเขียนด้วยใจจริงๆ มันผสมกลมกลืนกับแนวทางของ blog นี้ได้ดีทีเดียว 

 
ข้อดีของการมาเขียนเรื่องที่นี่ ที่เห็นได้ชัดเลยคือ ผมมีภาพเชียงใหม่ในมุมของผมเองเยอะมาก ถ้าไม่มาเขียนเรื่องในนี้ ก็ไม่มีวันได้ออกไปถ่ายภาพ ตั้งเป้าไว้ว่าจะต้องได้ 10,000 ภาพภายในสิ้นปีนี้ เท่าที่นับๆดูนี่ก็ใกล้แล้วล่ะ  บางภาพ เช่น Graffiti ใน site ก่อสร้างแห่งหนึ่งที่ถ้าผมไม่ได้จงใจจะไปถ่ายมันแล้ว ก็ไม่รู้จะเก็บภาพแบบนี้ไปทำไม

หรือบ้านร้างหน้าตาฉงนปนน่ากลัว ที่ผมไม่รู้จะหาทางเล่าเรื่องอย่างไรในตอนแรก แต่มันจะไปปรากฏใน “เชียงใหม่ที่เปลี่ยนไป” เร็วๆนี้

 
ขับรถอยู่ดีๆ จอดแล้วเดินเข้าไปในป่าข้างทางเอาดื้อๆ แบบในภาพบนสุด

ก็ต้องยอมรับตรงๆว่า OKNation ไม่ใช่แนวผม ที่นี่เป็น blog ข่าว หรือเรื่องแนว reporter ต่างๆ เราจะพบเห็น entry เกาะกระแสเยอะแยะไปหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเด็นการเมืองดุเดือดเลือดท่วมจอ และการจัดการหน้าแรก ก็ยังไม่มีประสิทธิภาพเท่าไหร่ในตอนแรกๆ จนถึงตอนนี้ผมว่า ทาง web ก็ยังน่าจะจัดกรอบที่ไม่ใช่ข่าวให้เรื่องแนวอื่นบ้าง

ถึงจะไม่ใช่ในแนวที่ชอบตรงๆ แต่ซื้อบ้านแล้วจะย้ายออกไปก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และที่นี่ก็มีความหลากหลายพอสมควร ถ้าเราพยายามจะเสาะหาตามซอกซอยนะ 

ผมก็มี hi5 นะ เพิ่งจะบอกเป็นครั้งแรก  http://rabbitzilla.hi5.com/ แต่ผมต้องสารภาพตรงๆว่าไม่ค่อยได้เข้าไปดู  hi5 ไม่เห็นสนุก มันคงไม่ได้ทำมาสำหรับผม  ผมชอบเขียนหนังสือ แต่ไม่ชอบคุยกับคน

จริงๆมีหลายช่วงที่ทำท่าจะเลิก เพราะว่าเหนื่อยจากภาระกิจ และยังมีอะไรที่สมควรจะทำแต่ยังมิได้ อีกมากมาย และผมเองก็มิได้เก่งอะไรซักอย่าง ความรู้เรื่องเชียงใหม่เรานี้ก็ด้อยเพราะมิใช่คนเมือง ช่วงหลังๆโอกาสจะไปเที่ยวก็น้อย ถึงไปก็ไม่ได้ไปเชียงใหม่ ถ้าจะเล่าก็จะผิดที่ผิดทาง

ถามว่าเรามีพัฒนาการขึ้นมั้ย ก็พอมีนะ เรื่องหลังๆนี่ very complicated ถ่ายรูปก็นาน เขียนก็นาน พอ upload แล้ว ผมจึงมักจะหายไป ไม่ค่อยจะได้มาตอบ comment

หมดแรงครับ และบ้านผมไม่มีโทรศัพท์ ไม่สามารถอยู่กับ net ได้ทั้งวัน อยากดูจึงมาที่ทำงาน

ผมมีเรื่องที่ตั้งใจจะเขียนและตั้งชื่อล่วงหน้าไปแล้วร่วม 30 เรื่อง รวมกับที่มีอยู่ก็ราวๆ 100 เรื่อง นั่นคือเป้าหมายของผม และเป้าหมายสูงสุดในการเขียนคือ เผื่อจะมีสำนักพิมพ์รวมเอาไปทำหนังสือซักเล่มเกี่ยวกับเชียงใหม่ แต่เนื้อหาคงต้องเกลากันอีกมาก

บางคนอ่านจะคิดว่า เชียงใหม่มีเรื่องให้เล่ามากถึงขนาดนั้นเชียวหรือ ต้องขอตอบว่า เล่าอีก 10 ปีก็ไม่จบ เพราะเค้ามีอดีตหลายร้อยปี มีคนมาก หลากหลาย และมีพื้นที่กว้างขวาง ส่วนผสมของ time และ space จึงมีมากมายนับไม่ถ้วน ผมเจอหญิงสาวหน้าตาเมืองๆพูดเมืองๆแต่งตัวเมืองๆ คุยกัน 10 นาทีก็ได้เรื่องนึงแล้ว ไม่เห็นต้องคิดมาก

แต่อีกเดือนครึ่งผมก็จะเปิดเทอมใหม่ จิตใจผมคงจะเลิกว้าวุ่น J มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ตกลงรับผมเข้าไปทำปริญญาโทใบที่สอง ความแตกต่างจากใบแรกคือ MBA เป็นสมัยนิยม ถึงผมจะว่ามันมีประโยชน์มากก็ตาม แต่ M Econ หรือเศรษฐศาสตร์เป็นสิ่งที่ผมอยากเรียนรู้จริงๆ และพอมีเวลาว่าง ผมก็จะทำล่ะ ก็คาดว่าจะมีเรื่อง Back to School เร็วๆนี้ ใน http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai ขอให้ทุกท่านคอยติดตามชม

ดังนั้นในเดือนมิถุนายนเป็นต้นไปในวันเสาร์-อาทิตย์คงไม่มีเวลาไปเก็บภาพ แล้ว blog นี้จะไปต่อยังไง ผมก็ยังนึกไม่ออก 

มีอยู่อย่างนึงที่พวกเราอาจจะลืมไป ทุกสิ่งในโลกรวมทั้ง OKNation มิได้อยู่ค้ำฟ้า

หมั่น backup เรื่องของท่านไว้ที่บ้านบ้างนะครับ จะได้ไม่น้ำตาไหลเมื่อถึงวันนั้น

อันนี้ไม่ได้แช่งนะ

ขอส่งความปรารถนาดีถึงทุกท่าน และเราจะยังพบกันต่อไป ตราบเท่าที่เวลายังพอมีอยู่