ในเช้าวันที่ 15 ผมก็ได้ไปนมัสการพระพุทธสิหิงค์ หรือที่คนเมืองเรียกว่าพระสิงห์ ตามที่ได้ตั้งใจไว้ พระพุทธรูปโบราณคู่บ้านคู่เมืองเชียงใหม่นี้ ประดิษฐานอยู่ที่วัดพระสิงห์วรมหาวิหารทางตะวันตกของเมืองเก่า วัดนี้มีโบราณสถานและศิลปกรรมสถาปัตยกรรมน่าสนใจอย่างมาก ผมจะพาชมในวันหลังครับ ตอนนี้ขอเล่าเรื่องประพณีสงกรานต์เมืองเชียงใหม่ในวันสุดท้ายเสียก่อน

ทางวัดได้อัญเชิญองค์พระพุทธสิหิงค์จากวิหารออกมาเพื่อให้ประชาชนได้สรงน้ำ เมื่อวันที่ 13 ก็มีการอัญเชิญท่านไปในขบวนแห่ที่ถนนท่าแพด้วย บางคนอาจจะเคยได้ยินชื่อพระพุทธสิหิงค์ที่อื่น ในประเทศไทยมีพระพุทธสิหิงค์ 3 องค์ นะครับ ล้วนมีประวัติว่าสร้างขึ้นเมื่อ 700 ปีก่อนที่ลังกา ทั้งสามองค์มีพุทธลักษณะที่ต่างกัน และได้รับความเลื่อมใสศรัทธาจากคนในท้องถิ่นด้วยกันทั้งสิ้น โดยพระพุทธสิหิงค์ของเชียงใหม่ถูกอัญเชิญไปมาในที่ต่างๆตลอด 500 ปี ตามอำนาจการเมืองในสมัยก่อน ครั้งสุดที่มีการเดินทางคือ เมื่อพม่าตีกรุงศรีอยุธยาแตกครั้งที่สองปี 2310 และอัญเชิญกลับขึ้นมาที่เชียงใหม่ซึ่งสมัยนั้นยังเป็นประเทศราชของพม่า และอยู่ที่เชียงใหม่ตราบจนบัดนี้

 
ดอกไม้ธูปเทียนประจำวันเกิด ที่เทียนเค้าจะมีกระดาษเขียนตัวหนังสือพันมาด้วย เนื่องจากไม่มี instruction manual ให้มาก ผมก็เลยเอาไปปักที่กระถางรูปทั้ง package เลย แต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครทำแบบนี้ โชคดีอย่างมากเลยที่มีแบงค์ 20 ติดกระเป๋ามาสองใบ มิฉะนั้นแล้ววันนี้ผมคงจะไม่ได้ไหว้พระ

คุณพี่คนหนึ่งกำลังไหว้หอไตร และนำตุงนักษัตรของตนไปปักที่กองทราย บรรยากาศที่เจนตาในทุกวัด

และก็เหมือนวัดอื่นๆคือ ผู้ที่อยากจะทำการสืบชะตาก็จะเอาตุงเงินตุงทองมาแขวนไว้ในศาลา คนก็เยอะมากทีเดียวเพราะเป็นวันสุดท้ายแล้ว

สอบถามคนข้างๆดู นี่น่าจะเรียกว่า ตัง (ตั้ง?) ข้าวตอก หน้าตาเป็นกระทงใบตอง มีข้าว เมล็ดธัญญพืช ข้าวเกรียบและดอกบัว มีธงเล็กๆให้เขียนชื่อ ลืมถามว่า เขียนชื่อผู้ล่วงลับใช่หรือไม่ แต่จากการคาดเดาน่าจะ เป็นอีกวิธีหนึ่งในการทำบุญ-สืบชะตา เพราะคงไม่มีใครสนใจว่า ผู้ตายเสียชีวิตในวันอะไร   สรุปว่าคนล้านนามีกุศโลบายหลายอย่างจริงๆ  

พุทธศาสนิกชนที่เดินทางมาสักการะพระเจดีย์ ลานนี้อยู่ด้านตะวันตกของพระเจดีย์ คนสร้างคงตั้งใจให้คนไหว้หันไปทางตะวันออกดังนั้นเมื่อมองไปที่ยอดจะแสบตามาก

 
ศรัทธา...

บางคนก็ไปเดินวนขวารอบเจดีย์สามรอบ คนเหนือเป็นคนสวดมนต์เสียงดัง ไม่อ้อมๆแอ้มๆ เหมือนคนภาคกลาง เค้าเดินรอบหนึ่งก็สวดมนต์ได้จบหนึ่ง ที่เห็นเป็นคล้ายเชือกโยงไปทางขวามือนั้นคือสายรอก มีกว้านอยู่ที่พื้นตัวหนึ่ง กรอกน้ำลงไปในกระบอกแล้วก็ชักขึ้นไปรดองค์พระเจดีย์

ตามความเห็นของผม วิธีการออกจะเว่อร์ไปนิดนึง ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้  คล้ายกับการที่มีผู้ตะเกียกตะกายจะไปสัมผัสพระพักตร์ของพระพุทธสิหิงค์จนทางวัดต้องห้ามไว้ บุญหรือไม่บุญอยู่ที่ใจเรา ผมดูเฉยๆยังรู้สึกอิ่มเอิบ ดังที่พระพุทธองค์ทรงแนะวัตถุอันเป็นกิริยาแห่งการทำบุญไว้ 10 ประการ ในนั้นก็จะมีการอนุโมทนารวมอยู่ด้วย

ของกิ๋นบ้านเฮา (หรือเปล่า) ที่ลานข้างๆศาลาก็จะมีเอาสินค้าพื้นบ้านมาขายกัน รวมทั้งอาหารพื้นเมืองเหล่านี้ด้วย อยากทานเหมือนกันแต่เหลือติดตัวอยู่ซาวบาท  นอกจากอาหารก็จะมีพวกเสื้อผ้าพื้นเมือง

 
ประมาณ 10:00 ของวันที่ 15 เมษายน สงกรานต์ในปี 2551 ของผมก็จบลงแต่เพียงเท่านี้ ช่างเป็นปีที่น่าประทับใจมาก ผมได้ไปวัดมา 5 แห่ง (ตอนแรกตั้งใจไว้ 7 แต่อากาศร้อนมากไปไม่ไหว และแต่ละวัดผมอยู่นาน) ได้สรงน้ำพระพุทธสิหิงค์ ได้เล่นน้ำกับเพื่อน ทำธุระให้บริษัท งดเหล้าได้ตลอด 3 วัน เอาบรรยากาศมาถ่ายทอดใน blog และไม่ได้พบเห็นผู้ประสบเหตุร้ายเลยทั้งเทศกาล นอกจากในทีวี  

 
สงกรานต์หรือประเพณีปี๋ใหม่เมืองของเชียงใหม่ก็ยังนับเป็นจุดหมายปลายทางสำคัญในช่วงเทศกาลเหมือนเดิม และทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ดีอีกปี หวังว่าปีหน้า และปีต่อๆไปก็คงจะเป็นเช่นนี้อีกครับ