ฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องหลายวันทำให้หลายๆสิ่งในเชียงใหม่เปลี่ยนไป ชีวิตชีวาเริ่มกลับคืนมา บ่ายแก่ๆของวันที่ 1 พฤษภาคม ผมเปิดประตูออกจากบ้านก็เห็นท้องฟ้าใสแจ๋ว และแดดจัด รีบแจ้นไปที่จุดชมวิววัดพระธาตุดอยคำทันที ก่อนไปก็พยายามจินตนาการเห็นขุนเขาที่โอบล้อมเมืองเชียงใหม่อยู่ทุกด้าน  ซึ่งเป็นสิ่งที่คนเชียงใหม่ส่วนใหญ่คงลืมไปแล้ว เพราะวันๆนึงก็มัวแต่สาละวนอยู่ในป่าคอนกรีต นอกจากนี้ทัศนะวิสัยก็มัวหม่นอยู่เป็นประจำ

วัดพระธาตุดอยคำอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 400 เมตร ไม่สามารถบอกตัวเลขได้อย่างแน่ชัด เพราะผมดันถอด GPS เก็บไว้ที่บ้าน ถ้าใครเคยไปเที่ยวงานราชพฤกษ์ 2549 ก็จะเห็นตัววัดอยู่เหนือหอคำหลวงขึ้นไปไม่ไกลนัก ในปีนี้ผมขึ้นไปสามครั้งแล้ว แต่วันนี้วิวดีที่สุด วัดอยู่บนเนินเขาลูกหนึ่งเชิงดอยสุเทพดังนั้นด้านตะวันตกของวัดก็จะเป็นป่าเขานะครับ มองลงมาข้างล่างก็จะเป็นที่ราบกว้างใหญ่ ที่เมืองเชียงใหม่และลำพูนตั้งอยู่ โอบล้อมด้วยแนวเทือกเขาทุกด้าน

ภาพบนสุดผมได้รับแรงบันดาลใจจากหนังเรื่อง The Lord of the Rings นะครับ เป็นตัวเมืองด้านตะวันตกที่ทอดยาวตามแนวถนนห้วยแก้ว ทางซ้ายเป็นจุดที่ขึ้นดอยสุเทพ อาคารสีน้ำตาลดูเงียบขรึมอยู่ใต้เงาของดอยสุเทพคือศูนย์การค้ากาดสวนแก้ว  ภูเขาเบื้องหลังเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงธรรมชาติที่แยกเมืองนี้ออกจากอำเภอและจังหวัดอื่นๆ เห็นแบบนี้อย่านึกว่าใกล้นะครับ จากจุดนี้ขับรถไปกว่าหนึ่งชั่วโมงจึงจะถึงเชิงเขา หลังจากภูเขาข้างหน้า หรืออาจะเป็นอีกลูกหนึ่งที่อยู่ข้างหลัง น่าจะเป็นอำเภอพร้าวซึ่งอยู่ในอ้อมกอดของภูเขายิ่งกว่าอำเภอเมืองเชียงใหม่เสียอีก

ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ข้ามเขาไปซักเจ็ดลูกซึ่งมีอำเภอต่างๆของเชียงใหม่อยู่ในนั้นแล้ว คงจะถึง Mordor เอ๊ย เชียงราย แต่เห็นภาพนี้แล้วรู้สึกอ่อนใจ ถ้าตรงดิ่งไปนี่ไม่รู้กี่วันจะไปถึง ในกรณีแบบนี้มนุษย์ก็จะแกล้งอ่อนข้อให้ธรรมชาติซักเล็กน้อยโดยยอมตัดถนนลัดเลาะไปตามไหล่เขา ตรงไหนยากมากก็จะอ้อมไป รวมความแล้วเชียงใหม่อยู่ห่างจากเชียงรายประมาณสามชั่วโมงทางรถยนต์

ถ้าคุณมาเชียงใหม่แล้วไม่มีอะไรจะทำในตอนใกล้ค่ำ มานั่งลุ้นเครื่องบินขึ้นลงสนามบินก็น่าจะดี ที่เห็นคล้ายถนนคือ runway และอาคารหลังคาสีทองเป็น Terminal ใหม่ ระยะทางขนาดนี้ไกลเกินกว่าเลนส์ 70-200 จะถ่ายตัวเครื่องบินให้ชัดได้ เลยอดดูตอนเค้าเอาล้อแตะพื้น แต่จริงๆ ตอน take-off จะน่าประทับใจกว่ามาก   

หมู่บ้านที่มีอยู่มากมายรายรอบถนนเชียงใหม่-หางดง และถนนเลียบคลองชลประทาน ถ้าเอาแว่นขยายส่องดูจะเห็นต้นยางบนถนนเชียงใหม่-ลำพูนอยู่ทางซ้ายมือ มีดอยขุนตาลยืนทะมึนอยู่ข้างหลัง ห่างจากจุดนี้ในทางตรงร่วมๆ 40 กิโล การจะไปกรุงเทพก็ต้องข้ามเข้าลูกนี้ไปให้ได้ หรือมุดไปตามอุโมงค์รถไฟ

ก็เห็นจะมีแต่ทางตะวันตกเฉียงใต้ ที่ภูเขาอยู่ไกลหน่อย ถ้ามีมลพิษถูกกักอยู่ในแอ่งที่ราบก็จะออกได้ทางนี้ทางเดียว ทางขวามือตรงไปเรื่อยๆจะถึงอำเภอแม่แจ่มและฮอด ฟังดูไกลปืนเที่ยงมาก แต่เชียงใหม่ก็เป็นจังหวัดใหญ่จริงๆ

หันกลับหลังมาทางตะวันตกก็จะชนภูเขานะครับ ไม่สามารถเห็นอำเภอสะเมิงที่อยู่หลังดอยสุเทพได้ ใบไม้ที่เปลี่ยนสีแบบไม่สามัคคีกันนี้ก็ทำให้ป่าดูมีสีสันอีกแบบหนึ่ง ถึงแม้จะไม่เหมือนเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์ที่ ช่วงที่เค้ากำลังจะผลัดใบ เห็นเป็นสีเหลืองแดงส้มพราวไปทั้งป่า ที่เป็นร่องๆน่าจะเป็นลำธารที่ลัดเลาะลงมาจากยอดดอย

เอาไว้วันหลังผมจะลองขึ้นมาที่จุดนี้ตอนเช้าๆ และตอนมีพายุบ้างครับ น่าจะได้บรรยากาศและแสงที่แตกต่างออกไปมาก

หมายเหตุ : เรื่องนี้เหมือนคนนอนหลับ ละเมออะไรนิดหน่อย แล้วก็กลับลงไปนอนต่อเหมือนเดิม พบกันใหม่หลังวันที่ 1 กรกฎาคม ตามที่แจ้งไว้นะครับ