ปกติแล้วผมเป็นคนไม่ชอบทำกิจกรรมของบริษัท ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเด็กกำพร้า ไม่สงสารคนตาบอด (ซึ่งเป็นไม่ได้แน่นอน เพราะผมต้องสงสารตัวเอง เนื่องจากความรักทำให้คนตาบอดนะครับ ^^) หรือทอดทิ้งคนชรา แต่กิจกรรมของบริษัทส่วนมากจะมีพนักงานแห่กันไปค่อนข้างมาก  ผมไม่ค่อยชอบคนเยอะ เอาไว้ไม่ค่อยมีคนไป ค่อยมาบอกจะดีกว่า  ซึ่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ (PR) ก็มาบอกว่า เวลาที่ผมจะได้ออกงานมาถึงแล้ว  เราจะไปแจกผ้าห่มให้ชาวบ้าน ที่อำเภอเวียงแหงกัน

เชียงใหม่เป็นจังหวัดที่แปลก คนที่เคยมาอาจจะหลงไหลได้ปลื้มกับความเจริญของตัวเมือง และสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าประทับใจต่างๆ จนลืมไปว่า มีอำเภอที่ยากจนเป็นอันดับต้นๆของประเทศอยู่ในจังหวัดนี้  มีตำบลหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่บนเขาหรือซ่อนตัวอยู่อยู่ในหุบเขาที่ชาวบ้านยังอยู่กันอย่างยากลำบาก และต้องการความช่วยเหลือจากคนนอกเป็นระยะๆ 

เนื่องจากไม่ได้ต้องการประชาสัมพันธ์บริษัทนะครับ ผมก็จะเล่าความเป็นไปอื่นๆซึ่งไม่เกี่ยวกับบริษัท ที่พบเห็นในช่วงสองวันที่ผ่านมา เราไปในวันที่มีหน่วยแพทย์ พอสว. ของสมเด็จย่า ออกทำฟันในพื้นที่ด้วย ในตอนที่สองผมก็จะเล่าถึงการทำงานของหน่วยแพทย์ซึ่งน่าประทับใจ และเป็นมืออาชีพมาก

หัวหน้า PR บอกคราวๆว่า ที่ๆเราจะไปอยู่ในเขตอำเภอเวียงแหงซึ่งอยู่ติดกับแม่ฮ่องสอน ทางไปลำบากมาก โดยเฉพาะต่อสุดท้ายต้องใช้ 4x4 เข้าไปเท่านั้น เพราะหมู่บ้านอยู่ในหุบเขา และเธอยังจดรายการสิ่งของที่ต้องเอาไปร่วม 30 รายการ ซึ่งบางรายการไม่เห็นจะต้องบอกเลยเพราะคงไม่ใครลืมแน่ๆ หลังจากรวบรวมอาสาสมัครได้มาทั้งสิ้น 5 คน  Driver อีกสอง เช้าวันพุธเราก็ออกเดินทางไปสบทบกับชมรม off-road แม่วัง จ.ลำปาง ซึ่งพวกพี่ๆ เหล่านี้เค้าคอยดูแลสนับสนุนการปฏิบัติของหน่วยแพทย์มาโดยตลอด ในครั้งนี้เค้าจะดูแลพวกเราด้วย คาดว่าจะมีการลากถูกันตลอดทาง เพราะรถที่เราเอาไปถึงแม้จะมี 4x4 แต่ก็หน้าตา pick-up ดีๆเอง มีรถที่เราเช่ามาหนึ่งคัน ดอกยางไม่ค่อยจะมีด้วย

สำหรับผม ที่ต้องเอาไปแน่ๆ มี 4 อย่าง 1. GPS 2.iPod 3. Pocket Book แสบๆ ซักเล่น 4. กาแฟดีๆซักถุง ปราศจากสามสิ่งนี้ ชีวิตในหุบเขาคงจะกร่อยน่าดู  แต่ปรากฏว่าลืมกาแฟ นอกจากนั้นในคืนวันก่อนวันเกิดเหตุ ผมวิ่งรอกหาซื้อของบางอย่าง ที่ผมคิดว่าถ้าไม่ได้ส่งไปรษณีย์ไปให้ใครสักคนในคืนนั้น คงจะตายตาไม่หลับแน่ๆ แต่กว่าจะซื้อและส่งได้ก็ร่วมสามทุ่ม ระหว่างทางกลับบ้านฝนก็เทลงมา  ไปถึงบ้านก็พบว่า เจ้าเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ และถุงนอนที่ตากไว้ อุ้มน้ำไปเรียบร้อยแล้ว ได้ยินมาว่าบนเขาหนาวมากด้วย

เช้าวันต่อมา การเดินทางของเราก็เริ่มต้น จากเชียงใหม่ มุ่งไปทางเหนือ ผ่านอำเภอแม่ริม ก่อนถึงอำเภอแม่แตงจะมีแยกแม่มาลัย และเลี้ยวซ้ายไปทางอุทยานแห่งชาติห้วยน้ำดัง ซึ่งเส้นทางนี้ก็จะไปแม่ฮ่องสอนได้ด้วย เป็นเส้นทางที่นักเที่ยวรู้จักกันดี โค้งเยอะหน่อยอย่าไปสนใจหน้าจอ GPS   ผ่านมันไปทีละโค้งเดี๋ยวก็ถึง เลี้ยวเขาอุทยานห้วยน้ำดัง ผ่านจุดพักนักท่องเที่ยว จะมีเส้นทางลูกรังหน้าตายับเยินตั้งแต่แรกเห็น ตรงดิ่งเข้าไป ลัดเลาะไปตามไหล่เขา ทางแคบมาก ลื่น และเละ มีหล่มให้พิชิตกันตลอด และมีหุบเขาให้เสียวกันเป็นระยะๆ เข้าผิด line รถอาจจะปัด และทั้งรถทั้งคนกลิ้งลงไปนอนตัวย่นอยู่ก้นเหวได้ ประกอบกับมีละอองหมอกปรอยๆ มองเห็นได้ไม่ไกล ตลอดจึงไม่ได้ถ่ายภาพวิวมาเลยครับ

รถเช่าของเราเริ่มทำพิษ เข้าเกียร์ 4L ไม่ได้ มันจะทำงานแค่ล้อหลัง   จะเห็นว่ารถ 4x4 ของพี่ๆชมรม off-road แม่วัง กลับหัวลงมาเตรียมลากแล้ว แต่ในที่สุดเค้าก็ผ่านไปได้ ในป่าก็มีหมอกเต็มไปหมด ชื้นแฉะๆ อย่างที่เห็น ภาพบนสุดก็คือ ขบวนรถที่จอดรอลุ้นเจ้ากระบะติดหล่มคันนี้

Chill… Chill ทุกคนยังใจเย็น เพราะเป็นจุดแรกที่มีปัญหา ขาขึ้นไปยังแค่ลุ้น ไม่ได้มีปัญหาจริงๆมากนัก แต่ขากลับที่เราต้องลงมาทีมเดียว และฝนตกกลางคืนหนักมาก ทางเละยิ่งกว่าเดิม เจ้ากระบะคันเดิมนี่ทำให้ผมและน้องๆต้องลงมาเข็น ขย่ม และลากกันร่วม 5 ครั้ง (เขียนเพิ่มเติมภายหลัง: ผมว่าพี่คนเสื้อส้มนั่นถ้าใส่หมวก hood ซักหน่อยจะเหมือนเทพารักษ์มากเลย เป็นเทวดที่เข้ากับสถานการณ์มากคือ ออกมาจากป่าหน้าในก็ต้องใส่เสื้อกันฝน ในภาพกำลังเจรจากับลูกค้าว่าจะให้งมขวานประเภทไหนออกมาจากบ่อโคลนดี ^^ )

ทิวสนในสายหมอก ผมส่ง MMS ให้ใครบางคนเป็นครั้งสุดท้าย (อย่างน้อยถ้าเกิดพลาดท่าลงไปนอนตัวย่นที่ก้นเหว จะได้ไม่เสียใจเพราะว่าได้ทำอะไรที่อยากทำไปแล้ว) หลังจากนี้สัญญาณโทรศัพท์จะไม่มี จนกว่าเราจะกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้งในวันต่อมา  เธอดูรูปเละๆคล้ายๆข้างบนแล้วยังส่ง SMS มาบอกว่าอิจฉาจังที่ได้มาเที่ยว  

ผ่านไป 18 กิโลอย่างทุลักทุเล ก็มาถึงโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ผมจำชื่อไม่ได้ เราจะพักกันที่นี่ในคืนนี้ ด้วยอิทธิฤทธิ์นางเมขลา ฝนเริ่มตกในช่วงบ่ายๆ เฉอะแฉะไปหมด ตอนแรกเรากะจะกางเต๊นท์กันในสนาม เลยต้องเปลี่ยนแผนมากางเต๊นท์ในห้องเรียนแทน  พิกัดของโรงเรียนคือ N19.25’00” E98.35’38” บอกไว้เผื่อใครอยากจะมานอนกัน ข้างหลังแป้นบาสเป็นหุบเขาเล็กๆ ถัดไปเป็นเนินอีกลูกที่มีต้นสนขึ้นอยู่เต็มไปหมด ลมพัดมาแรงๆได้ยินเสียงหวีดหวิวได้อารมณ์ดี

สภาพในห้องเรียนห้องหนึ่ง ฝาผนังมีเด็กวาดไว้เป็นรูปปลาวาฬแม่ลูกกำลังพ่นน้ำอย่างมีความสุข ส่วนตัวเล็กๆสีส้มเป็นปลาการ์ตูน แต่ความเป็นจริงก็คือ อาจไม่มีเด็กซักคนในโรงเรียนนี้ที่โตขึ้นได้มีโอกาสเห็นปลาวาฬตัวเป็นๆกำลังพ่นน้ำ นอกจากดูในทีวี เป็นเรื่องที่น่าเศร้า

เด็กน้อยกำลังจูงมือน้องพาเดินกลับบ้าน โรงเรียนนี้มีนักเรียนประมาณ 50 คน ให้บริการประมาณ 10 หย่อมบ้าน (ไม่ใช่หมู่บ้านนะ น่าจะเล็กกว่า เพราะบางหย่อมบ้านมีนักเรียนแค่ 2 คน) หย่อมบ้านที่ไกลสุดห่างโรงเรียนถึง 14 กิโล บนเขาไม่ใช่ทางน้อยๆเลย ยังงงๆว่านักเรียนจะมาเรียนกันยังไง

อากาศเย็นมาก ผมมานั่งส่งกระแสจิตอยู่ตรงวิวนี้ร่วมครึ่งชั่วโมง ในหูมีเสียงเพลงอุ่นๆจาก iPod มือซ้ายถือกาแฟกระป๋องยี่ห้อหนึ่ง (เสียอารมณ์หมดเลย) ลมพัดแรงหอบเอาละอองหมอกเย็นๆไหลมาตามช่องเขา  ความมืดมาเยือนเร็วมาก คนขี้เหงาไม่ควรจะมาอยู่ที่แบบนี้คนเดียว เพราะท่าทางจะไม่รอดแน่ๆ  จนผมรู้สึกหัวเริ่มเปียกแล้วจึงเดินกลับมาสมทบกับพวก

ในตอนที่ 1 ก็ขอจบลงที่ภาพนี้ ในวันแรกไม่ได้ทำภารกิจอะไรเลยนอกจากเดินทาง  ต้องขอขอบคุณ ชมรม Off-road แม่วัง(ลำปาง) ผู้อารีจากใจจริง ไม่มีพวกเค้า เรามาไม่ถึงแน่ๆ นอกจาก ขับรถคอยประคองให้ แล้วยังทำกับข้าวให้กินอีกต่างหาก ในวันต่อมาเราจะไปที่โรงเรียนบ้านสามหมื่นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี้มากนัก มีอะไรน่าสนใจมากเลย อย่างน้อยผมก็ได้เห็นเด็กชาวไทยภูเขาเข้าแถวเคารพธงชาติไทยเป็นครั้งแรกในชีวิต

หมายเหตุ : สำหรับท่านที่สงสัยว่า ผมหายไปไหนตั้งหลายเดือน ก็จะขอตอบว่า ยังทำงานประจำสัปดาห์ละ 5 วันเป็นปกตินะครับ แต่เสาร์-อาทิตย์ ต้องไปเรียนหนังสือ กลางคืนอ่านหนังสือเรียนหรือทำการบ้านซึ่งมีเยอะมาก ไม่ทำสองอย่างนี้ก็ซ้อมกีตาร์ที่กำลังเรียนอยู่เหมือนกัน สรุปเวลาหมดจริงๆครับในวันๆหนึ่ง เป็นอย่างนี้ตลอด 4 เดือนเพิ่งจะปลดแอกไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่าน ทางมหาวิทยาลัยให้หยุดหายใจหายคอกัน ก็จะพยายามหาอะไรมาเล่าให้ได้ 3-4 เรื่องนะครับ ปลายตุลาคงกลับสู่สภาพเดิมเหมือนเดือนก่อน จะเป็นอย่างนี้อีกปีเศษๆ