จำได้ว่าเมื่อปีก่อนผมได้กลิ่นลมหนาวเร็วกว่านี้  มีหลักฐานนะ ไม่ได้พูดลอยๆ http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/09/22/entry-1

ปีนี้ย่างเข้ากลางเดือนตุลาคม เมฆอ้วนๆยังลอยตุ๊บป่องอยู่เต็มฟ้า แต่ลมหนาวเธอยังไม่ยอมมาตามนัด ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมก็ได้เขียนเรื่องเกี่ยวกับดอยอินทนนท์เป็นครั้งที่ 4 และคาดว่าจะมีครั้งที่ 5 อีกในเดือน 11 และครั้งที่ 6 ในเดือนถัดๆไป ผมเป็นคนที่รักแล้วรักเลยมั้ง ^^ ถึงได้แวะเวียนมาเยือนดอยสูงแห่งนี้ปีละหลายๆครั้งทุกปี ยังคิดเล่นๆว่าจะฝัง time capsule ไว้ซักที่บนนี้

http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/06/28/entry-1
http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/07/02/entry-1
http://www.oknation.net/blog/season-change-chiangmai/2007/10/26/entry-1

อยากขึ้นไปทำอะไรบนนั้นหรือครับ ขอกาแฟถ้วยเดียวที่ความสูง 2,500 เมตรจากระดับน้ำทะเล คนยิ่งน้อยยิ่งดี อย่างอื่นไม่เอาก็ได้

สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ การเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความคิดของผม แต่เกิดจากน้องๆที่เรียนโทเศรษฐศาสตร์ด้วยกัน น้องคนที่ชวนบอกว่านักศึกษาปริญญาโทมีโอกาสไปเที่ยวด้วยกันเพียง 2-3 ครั้งเท่านั้น ในฐานะที่เคยมีประสบการณ์มาก่อน อยากจะบอกว่า ไม่จริงหรอก พอย่างเข้าปีที่สองจะรู้ว่าการระดมเพื่อนๆไปตกระกำลำบากนั้นไม่ยากอย่างที่คิด ผมเรียนจบหลักสูตรหนึ่งมาสองปีกว่าแล้ว กลางเดือนหน้าเราจะไปนั่งปากคอสั่นกันที่ดอยอ่างขาง ในขณะที่ปลายเดือนน่าจะได้ไปปาย

ก่อนจะไป นอกจากข่าวสารที่ได้รับทาง E-mail แล้ว ผมก็ไม่ได้ติดต่อสมาชิกคนใดเลย ดังนั้นพอถึงเช้าวันนัด คือวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมจึงไม่รู้เลยว่า จะไปกันกี่คน และมีใครไปบ้าง ไปมากกว่า 2 คนถือว่า OK สำหรับผม น้อยกว่านี้จะตกเป็นข่าวได้ เมื่อไปถึงจุดนัดพบที่แรกใต้คณะที่เราเรียน ก็พบว่ามีคนมาน้อยมาก มารู้ภายหลังต่างคนต่างก็จับกลุ่มและเอารถไปเอง รถผมเลยแปลงสภาพเป็นรถขนปัจจัยการผลิตนับตั้งแต่บัดนั้น จริงๆแล้ว สุดสัปดาห์นี้ผมก็มีทางเลือกอื่นนะ คือไปกระทบไหล่น้องขวัญ อุษามณี ที่แถวๆถนนท่าแพ บริษัทผมชวนเธอมาเดินขบวนอะไรซักอย่าง  แต่กลัวน้องๆจะว่า บ้าดารา ก็เลยคงจะไปเจอน้องขวัญในโอกาสอื่นๆต่อไปนะครับ น้องขวัญคงจะเข้าใจและให้อภัยผม ^^

จุดที่สองที่ต้องไปคือ ธนาคารออมสินสาขาจอมทอง อยู่ห่างจากจุดขึ้นดอยไม่กี่กิโล สมาชิกส่วนใหญ่จะมาเจอกันที่นี่ ผมแวะสะสมสะเบียงระหว่างทาง ถ้ารถผมเป็นอะไรไป คนอื่นๆคงคอแห้งตายบนนั้นเพราะขาดเครื่องดื่มนะครับ นอกจากนี้ผมยังต้องทำธุระส่วนตัวคือต้องซื้อซองจดหมายและแสตมป์เพื่อเตรียมจะไปส่งพัสดุสำคัญชิ้นหนึ่งที่ตู้ไปรษณีย์ที่สูงที่สุดในประเทศไทยบนยอดดอย แต่กว่าจะหาไปรษณีย์หางดงเจอก็แทบหน้ามืด อย่างไรก็ตามประมาณเที่ยง ผมก็ไปถึงจุดนัดพบ นั่งรออยู่ไม่นานมาก็มากันครบ จัดรถกับคนใหม่และมุ่งหน้าขึ้นดอย (ก่อนหน้านั้นเราแวะวัดพระธาตุจอมทอง จะเล่าในวันหลังนะครับ) ในระหว่างที่รอ  น้องๆที่หิวโหยก็หาก๋วยเตี๋ยวข้างทางใส่ท้องกันอย่างระทมพอสมควร

 
น้ำตกวชิระธารเป็นที่แรกที่เราแวะกัน เนื่องจากน้ำยังมีอยู่มากจึงมีเสียงดังอื้ออึงและมีละอองน้ำฟุ้งกระจายอยู่ตรงจุดที่เค้าให้ยืนถ่ายรูปกัน เป็นภัยต่อกล้องมากครับ แต่การที่กล้องจะพังเป็นอันตรายต่อจิตใจน้อยกว่าการไม่ได้ถ่ายรูป เพราะกล้องมีหน้าที่นี้ ถ้าไม่ทำหน้าที่ก็ไม่รู้จะขนไปทำไม แต่ถ่ายได้รูปนึงก็ต้องเช็ดเลนส์กันอุตลุด โปรดสังเกตกลุ่มละอองน้ำด้านซ้ายมือ น่ากลัวมาก  

ลั้ลลากันเต็มที่ครับ อีกสัปดาห์เดียวเปิดเทอม จะทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว สาวๆกลุ่มนี้เค้าจะมีวิธีการเล่นสนุกกับการถ่ายรูปได้เรื่อยๆ เช่นกระโดดไปถ่ายไป

 
เนื่องจากเรามีกล้องกันไปแทบทุกคน ผมจึงไม่ต้องทำงานหนักมากครับ นั่งรอคนเรียกใช้อย่างเดียว ไม่เรียกก็ถ่ายนกหนูหมูแมวไปเรื่อยๆ ^^ ผมรู้สึกดีที่คนสนุกกับการถ่ายภาพ จึงไม่ค่อยมีความเห็นอะไร ถึงแม้ว่าในบางเวลาก็มีความคิดแตกต่างออกไปว่า ถ่ายแบบนี้มันอาจจะไม่ Work ก็ได้นะ ^^

ขับรถเข้าไปในอุทยาน ประมาณกิโลเมตรที่ 30 จะถึงสถานีวิจัยโครงการหลวงอินทนนท์ เราเลี้ยวเข้าไปเพื่อไปที่พักแถวๆนั้น ซึ่งตั้งอยู่บนเนินเขาเลยจุดที่กางเต๊นท์ใต้ต้นสนไปเล็กน้อย วิวดีทีเดียว เห็นแปลงดอกไม้ของโครงการหลวงอยู่ในหุบเขาทั้งสองด้าน และเห็นน้ำตกสิริภูมิอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเสียงน้ำอย่างชัดเจน อากาศกำลังสบายๆ ถึงแม้ผมคาดหวังไว้ก่อนว่า น่าจะหนาวกกว่านี้ ให้ดูวิวครับ

 
โฉมหน้าเจ้าของพื้นที่ (นอกจากแมวลาย และแมวดำที่แถมให้เป็น complimentary) ผมลืมของ 2-3 อย่างไว้บนนั้น (ไม่ใช่หัวใจแน่นอน เพราะมันไม่อยู่แล้ว ^^) สงสัยจะต้องส่งนายคนนี้ไปตามเก็บคืน เห็นดูหัวไม้อย่างนี้ จริงๆแล้วเป็นคนอารีมาก

^^ หนทางยังอีกยาวไกล สู้ๆ

 
หลังคาแปลงปลูกไม้ตัดดอกและผักเมืองหนาวครับ ถ้านับทั้งหมดนี่น่าจะเป็นพันแปลง กระจายอยู่รอบเนินเขาที่เราอยู่ ในวันแรกไม่ได้มีโอกาสลองมุดเข้าไปดูในตอนกลางวันครับ แต่มองทะลุลงไปก็จะเห็นดอกไม้หลากสีแข่งกันออกดอกอยู่ข้างใต้

 
บนเขานี่มืดเร็วจริงๆ หลังจากทานอาหารเย็นที่ร้านของโครงการหลวงแล้วผมก็มานอนอ้อยอิ่งอยู่บนเนินแห่งหนึ่ง เพื่อดูพฤติกรรมของเมฆฝนกับต้นไม้บนเขาตอนพระอาทิตย์ตกดิน อากาศเริ่มเย็นและน้ำค้างลง คืนนี้น่าจะหัวเปียกกันทุกคน แต่จริงๆแล้วมีอะไรบางอย่างที่แย่กว่านั้น

 
ค่ำลงเราก็มาทำกิจกรรมกัน ในภาพกำลังปิ้ง BBQ กันอย่างสนุกสนาน หลังจากผมทำหมูไหม้ไปหลายไม้ กลายเป็น super radicals ไม่มีใครกล้ากิน  เลย vote ตัวเองออกจากงานนี้ และหันไปปิ้งปลาทับทิบตัวโตๆแทน มีแมวมานอนผิงไฟให้ผมปิ้งปลาประชดด้วย  สมาชิกบางส่วนยังทยอยมาหลังจากพลบค่ำ ตอนนี้นับคร่าวๆได้ราว 15 คน ดังนั้นก็จะมีการแบ่งเป็น 2-3 กลุ่มทำกิจกรรมที่ตัวเองถนัด เช่น ผสมน้ำผลไม้ ^^ (บางคนเธอผสมน้ำผลไม้เก่งจริงๆ)  ดูดวง ^^ หรือดูรูปที่ใครก็ไม่รู้ถ่ายไว้ เล่นกีตาร์ บางคนจะต่อ KaraOK ซึ่งผมแอบแช่งให้ไม่สำเร็จ และในที่สุดก็ไม่สำเร็จ  ตกดึกก็มาจับเข่าคุยกันเกี่ยวกับปัญหาสังคมและปัญหาชีวิต ดึกมากก็ไปดูดวงกันต่อในบ้านพักของใครซักคน ปล่อยให้พวก die hard อีก 4-5 ชีวิตนั่งร่อแร่ (แปลว่าไหวหรือไม่ไหว ไม่มีใครไล่ ก็จะไปต่อ) อยู่ข้างนอก เป็นแบบนี้ทุกทัวร์ที่ผมไปมา ^^