ผมชอบเพลงนี้นะ

ทั้งที่รู้ว่ามีเจ้าของก็ยังรัก เฮ้อ ความรัก หนอความรัก

จะห้ามกันได้อย่างไร? ถ้าใจมันต้องการ

ฟังเพลงนี้ทีไรผมนึกความรักครั้งแรกของผม

ย้อนไปสมัยที่ผมยังเป็นนักเรียนหนุ่มไร้เดียงสาอยู่

ตอนนั้นผมพึ่งขึ้น ม.4 ใหม่ๆ ผมแอบชอบผู้หญิงคนนึง

เธอเป็นรุ่นพี่ผม อยู่ ชั้น ม.6

สืบความอันเนื่องมาจากโรงเรียนผมเป็นโรงเรียนชายล้วน

พึ่งจะมีผู้หญิงมาเรียนด้วยตอนชั้น ม.4 ม.5 ม.6

สำหรับผม ผู้หญิงเป็นเหมือน สิ่งมีชีวิตที่เราไม่เคยสัมผัสมาก่อน

(ไม่รู้เวอร์ไปป่าวแต่ตอนนั้นผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ)

แค่จะพูดยังไม่กล้าและ แล้วจะทำไงเล่าถึงจะบอกว่าชอบเค้าได้

ผมครุ่นคิดหาวิธีที่จะพูดว่า  ตอนเจอหน้าเค้าครั้งแรก

เราต้องพูดไงน้ออ  

บังเอิญตอนนั้น เนื่องจากผมเป็นคาทอลิก

ก็มีบราเดอร์(ครูสอนศาสนา นี่เองซึ่งส่วนใหญ่เราเรียกท่านว่าคุณพ่อ)ท่านหนึ่ง

ซึ่งผมสนิทอยู่

ไอ้การที่ผมจะไปถามบราเดอร์ผู้เคร่งในศาสนาว่า

จีบสาวอย่างไรก็ดูจะแปลกอยู่

ผมจึงถามท่านไปว่า คุณพ่อคับ

ถ้าลูกอยากเป็นเพื่อนกับคนคนหนึ่ง แต่ลูกไม่กล้าไปบอกเค้า

ลูกควรทำอย่างไรดี

คุณพ่อท่านตอบมาว่า มนุษย์ทุกคนบนโลกนี้ ล้วนเป็นเพื่อนกัน

อย่าอายไปเลยที่จะบอกว่า"อยากเป็นเพื่อน"กับคนที่ลูกอยากเป็นเพื่อน

ในความคิดผมตอนนั้นเข้าใจว่า

ถ้าจะบอกว่าชอบใคร ก็บอกไปเลยไม่ต้องอาย

หว่า พูดง่าย แต่ทำโคตรจะ ยาก เลย เหอะๆ

ความกล้าคับ ต้องใช้ความกล้าล้วนๆ

และในที่สุดผมก็ตัดสินใจไปบอกเธอ

มันเป็นวันศุกร์ตอนเช้าที่ผมไม่มีวันลืมเลย

เธอลงมาจากรถพร้อมเพื่อนเธอ

ผมดักอยู่ตรงม้านั่ง ระหว่างทาง

พอเธอเดินมา

ผมก็ลุกขึ้น

รวบรวมความกล้าทั้งหมด

มองไปที่หน้าเธอ

แล้วพูดว่า

ขอโทษนะคับ

ผม

อยาก

เป็น

เพื่อน (กรรม ตรูพูดไรไปวะ ปากกับใจมันไม่สัมพันธ์กันเลย  )

กับคุณ

มากเลยคับ(จบ โธ่ เอ้ย จะมาบอกว่าชอบไม่ได้บอกว่าเป็นเพื่อนวุ้ย)

เธอมองมาที่ผม

ดวงตาอันกลมใส  ใบหน้าที่ขาวนวล ริมฝีปากที่เรียวบางสีชมพู

ผมสีดำขลับที่ปอยลงมา

มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนว่าถูกสะกด

แล้วเธอก็พูดว่า

ได้ซิ

เราเป็นเพื่อนกันได้

เพราะพระเจ้าก็อยากให้มนุษย์ทุกคนเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว

(ปล. ผมลืมบอกไปว่าเธอก็เป็นคาทอลิกด้วย แถมยังเรียนกับบราเดอร์คนเดียวกับผมอีก)

อันนี้ผมไม่รู้ว่าคุณพ่อบราเดอร์ที่ผมเคารพแอบเตี๊ยมให้ผมหรือป่าว

พยายามคิดเข้าข้างตัวเอง

แต่สุดท้ายผมก็เข้าใจว่า

ถ้าเริ่มต้นด้วยเพื่อน ส่วนใหญ่ก็มักจะจบลงด้วยเพื่อน (หรือไม่ก็ แห้ว)

ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ในใจผมต้องการ

นับตั้งแต่วันนั้น ผมก็ไม่มาเจอเธออีกเลย

เพราะผมคิดว่า หากผมเจอเธอ ก็มีแต่

ทำให้ผมทรมาณ

การรักใครแล้วไม่ได้บอกรักนี่มันทรมาณนะคับ

ผ่านมาจนถึงตอนนี้

ความรู้สึกที่ผมยังชอบเธอก็ยังมีเหมือนเดิม

เพียงแต่มันอยู่ในใจลึกๆ

ผมยอมรับว่าเวลามันรักษาแผลใจไม่ได้หรอก

แต่มันช่วยบรรเทาแผลใจได้

เป็นอันว่าเรื่องความรักครั้งแรกของผมก็จบลงเพียงเท่านี้

ถือว่าอ่านคั่นเวลาระหว่างที่ผมรวบรวมข้อมูลละกันนะคับ

บล๊อคต่อไปผมจะพาไปสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม

จะเป็นที่ไหน และจะสนุกอย่างไร คอยติดตามชมนะคับ

ตอนนี้ขอลาไปก่อนนะคับ

สวัสดี