นธี ชายธรรมดาคนหนึ่ง

เค้าเป็นเพียงคนตัวอ้วนๆ ดำๆ ที่ไม่มีอะไรดีไปกว่าการเป็นคนที่ไม่มีใครมอง

นธีไม่เคยสนใจว่าใครจะมองเค้ายังไง

เค้าเป็นตัวของตัวเอง เป็นคนปากตรงกับใจ คิดอย่างไงก็พูดอย่างงั้น

แม้ว่าคนภายนอกจะมองเค้าเป็นคนที่ไม่น่าคบ

แต่เพื่อนสนิทของเค้าทุกคนรู้ดีว่า

นธี เป็นคนที่มีจิตใจงดงาม

นธีเป็นคนที่รักสัตว์ เป็นคนที่อ่อนโยน

แม้จะซ่อนภายใต้ภายหน้าตาที่ดูเหี้ยมคล้ายเพชรฆาตก็ตาม

ชีวิตของนธี เรียบง่าย

ตื่นเช้า ทำบุญ กลับเข้าบ้าน อาบน้ำแต่งตัว ทำงาน กลับเข้าบ้าน ดูทีวี อาบน้ำ นอน

จนกระทั่งวันหนึ่ง

ซึ่งเป็นวันที่ได้เปลี่ยนชีวิต นธีไปทั้งชีวิต

วันนั้นอาจจะเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่งของนธีก็ได้

ถ้าเค้าไม่ออกไปตามคำชวนของเพื่อนเก่า

"เฮ้ยย มึงก็รู้นี่ว่ากูไม่ชอบเที่ยว"

"น่า เอาหน่อยน่า นานๆเจอกันที ไม่ใช่คนส่งยาคูลย์นะโว้ย จะได้เจอหน้ามึงตอนเช้าทุกวัน"

คุณจิระศักดิ์ หรือ ไอ้สาดด ฉายา ที่เพื่อนเก่าเรียกกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ซึ่งมาจากนิสัยอันดีงามของมัน จนทำให้เกิดเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องขึ้นมาหลายเรื่องแล้ว

"เพื่อนกันนะมึง ถ่อมาจากฝั่งธนเพื่อมาหามึงเลยนะเฟ้ย จะใจร้ายกันไปแล้วนะโว้ยถ้ามึงไม่มา"

จิระศักดิ์ ตื้อตามนิสัย จน นธีทนไม่ไหว

"เออ รอกูแต่งตัวแปปนึงนะมึง มารับกูด้วยนะ"

"จัดให้คร๊าบบ ท่านพี่" จิระศักดิ์ตอบตามสไตล์กวนตีนตามแบบฉบับของมัน

เวลา 20.00

นธีลงมาหน้าบ้าน พร้อมกับเสื้อแสล๊คลายขวางถี่สีขาวดำพร้อมกับกางเกงสีดำและรองเท้าดำขลับ

จิระศักดิ์ขับรถมารับนธีที่หน้าบ้านอย่างตรงเวลา

"สาดดด ไปเที่ยวนะโว้ยยย ไม่ได้ไปงานศพ ดูแม่งแต่งตัวดิ เอาข้าวต้มกุ้งมั้ยสัด เดี๋ยวกูแวะซื้อที่ เซเว่นให้"

จิระศักดิ์เปิดกระจกรถพร้อมกับคำทักทายที่เป็นมงคลเหมือนเคย

"ไอ้สาดด มึงงะ ดีตายห่า ขับ อัลติสสีชมพู ถ้ามึงไม่เปิดกระจกมา กูก็นึกว่ารถแท๊กซี่ที่ไหนจอดขวางหน้าบ้านกู ซะอีก"

"พอเลยมึง เสียเวลา รีบมาขึ้นรถกูเร็ว กูให้ช่างเติมลมเค้าเติมเพิ่มด้านซ้ายมาเพื่อมึงโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย"

"ไอ้เชี่ยนี่ ไปเถอะกูขี้เกียจต่อปากต่อคำกับมึงและ" นธียัดตัวเองเข้าไปในรถ พร้อมกับพูดตัวบทเพื่อสงบปากของไอ้จิระศักดิ์เพื่อนรักตัวดี

"มึงจะพากูไปเที่ยวที่ไหนวะ " นธีถามจิระศักดิ์ด้วยความสงสัย

"ที่ที่จะพามึงขึ้นสวรรค์ ทั้งเป็นไงวะ เพื่อนรัก" จิระศักดิ์ตอบพร้อมกับทำหน้าตาเหมือนกับว่าเคลิ้มกับอะไรบางอย่างมากๆ

"ไอ้ บ้า กูไม่เที่ยวอาบอบนวดนะมึง" นธีตกใจ

"ไม่ใช่โว้ย กูจะพามึงไปคุยกับน้องๆน่ารักคลายเครียดหน่อย

คราวก่อนไม่รู้ไอ้อมรเทพแม่งเป็นเฮ้ยอะไร อยู่ดีดีโทรมาหากูตอนตีสอง กูกำลังเล่นจ้ำจี้กับน้องนาเดียอยู่เลยไม่ได้รับ มารู้อีกทีแม่งงอนกูเป็นอาทิตย์เลย ไอ้เวรนี่"

"คงจะเป็นวีรกรรมเฟ่ยๆที่มึงทำไว้กับมันแหละ มันเล่าให้กูฟังหมดและ"

นธีมองหน้าจิระศักดิ์เหมือนกับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างแจ่มแจ้ง

"สาดนี่ ปากโป้งจิงๆ เดี๋ยวปั๊ด เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก" จิระศักดิ์หัวเราะอย่างชอบใจ

ไม่เกินหนึ่งชั่วโมงทั้งคู่ก็มาถึงที่นัดหมาย

หน้าผับสุดหรูแห่งหนึ่ง

นธีไม่รู้หรอกว่าที่นี่มันเป็นที่ไหน

รู้แต่ว่ามันมีเสียงดังที่น่าหนวกหู

มีแสงไฟที่ส่องไปมาดูแสบตา

และก็มีกลิ่นควันบุหรี่ที่เค้าไม่ชอบเอาซะเลย

"มึงตามกูมา " จิระศักดิ์ เดินลิ่วนำทาง ปล่อยให้นธีเดินตามหลังอย่างอุ้ยอาย

"ไอ้เวรนี่ ถ้าให้กรูเพรียวเหมือนมึงนะ กูไปแข่งกิฬาโอลิมปิคแล้ว"

นธีบ่นพร้อมกับเดินตามจิระศักดิ์ ฝ่าฝูงชนที่แออัดยัดเยียดอยู่เต็มผับ

"อะ นี่ถึงที่แล้ว มึงนั่งตรงนี้เลย เฮ้ยย มึงเป็นไรวะเหงื่อโซกเต็มตัวเลย"

จิระศักดิ์ตกใจเมื่อมองไปยังร่างที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเพื่อนรัก

"ไอ้เวร มึงเข้าใจความรู้สึกของปลาวาฬว่ายผ่านคลองแสนแสบบ้างหรือป่าววะ กูเหนื่อยนะโว้ย กว่าจะเข้ามาได้"

"เออๆ มึงนั่งพักก่อน เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง"

จิระศักดิ์เรียกบริกรและก็สั่งๆอาหาร เหล้า โซดา และอะไรต่างๆ

แต่สิ่งที่จิระศักดิ์ไม่มีทางลืมสั่งแน่นอนนั่นก็คือ เด็ก

ในเวลานี้ นธี ได้แต่บ่นในใจว่า ไม่น่าตามไอ้บ้านี่มาสถานที่แบบนี้เลย

นอนอยู่บ้านก็สบายไปตั้งนานแล้ว

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา นธีถึงกับตกตะลึง

เค้ามองเห็น สาวน้อยน่ารัก ที่เค้าเคยคิดว่าจะได้เห็นแค่ในฝันเท่านั้น

"ตะลึงเลยซิมึง นั่น ตาค้างเลยนะมึง" จิระศักดิ์พูดเหมือนกับอ่านกริยาท่าทางของนธีออกอย่างชัดแจ้ง

นธีรู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเค้า ได้มาหยุดที่ สาวน้อยคนนี้

" ชื่อเชอรี่ค่ะ พี่ พี่ พี่เป็นไรอะค่ะ ตัวแข็งเชียว "

"เฮ้ย นธีมึงเป็นไรวะ สาดดเอ้ยย เป็นโรคหัวใจกำเริบหรือวะ น้องเชอรี่ ช่วยไปจับตรงหน้าอกมันหน่อยซิคับ ว่าหัวใจมันยังเต้นอยู่หรือปล่าว?"

"ไอ้เวร ไอ้เฮ้ยย ไอ้จิระศักดิ์ ไอ้สาดด แค่มองน้องกูก็ตื่นเต้นจะตายอยู่แล้ว ไอ้เวรนี่เสือกให้น้องเค้ามาจับหน้าอกกูอีก ไอ้เจ้ยย เอ้ยย "

นธีนึกในใจ ส่วนร่างกายนั้นได้แต่แข็งทื่อ ขณะที่น้องเชอรี่กำลังเอามือลูบหน้าอกอยู่

"เออ พี่จิระศักดิ์ หนูว่าหัวใจเพื่อนพี่เต้นอย่างกับรัวกลองเลยค่ะ" น้องเชอรี่พูดกับจิระศักดิ์ ขณะที่จ้องตากับนธี

อึก อึก นธีได้แต่กลืนน้ำลาย จะพูดอะไรออกไปซักคำมันช่างดูยากเหลือเกิน

"มะ มะ ไม่เป็นไรคับ น้อง พี่แค่ตื่นเต้นนิดหน่อยเมื่อได้เจอหน้าน้อง"

นธีพูดตะกุกตะกักพร้อมกับหน้าอันแดงฝาด

"นิดหน่อยเหรอค่ะ แต่เชอรี่ว่าดูจากการเต้นของหัวใจพี่แล้วอย่างกับพึ่งจะผ่านจากการรบสงครามที่เวียดนามมาหมาดๆเลยนะค๊ะ"

น้องเชอรี่พูดกับนธี พร้อมกับเขยื้น หน้าเข้ามาใกล้

"ในใจจะฆ่ากูให้ตายต่อหน้าเลยหรือไงวะ" นธีคิดในใจ

เค้าถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อมีสาวน้อยน่ารักอย่างข้างๆ

ทั้งๆที่เค้าเองก็รู้ว่ามันเป็นเพียงหน้าที่หน้าที่หนึ่ง ที่สาวน้อยเหล่านี้จะต้องทำ

เมื่อมานั่งข้างๆผู้ชายเท่านั้นเอง

มองไปทางจิระศักดิ์ ไอ้นั่นมันก็คั่วผู้หญิงของมันไม่สนใจตรูเลย ไอ้เวรนี่

"นี่นี่ พี่เงียบอย่างงี้ จะให้หนูใช้ภาษาใบ้คุยด้วยมั้ยค๊ะ"

น้องเชอรี่พูดพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างมาจับหน้านธี

และก็ยื่นหน้าอันสวยใสเข้ามาใกล้ๆ

นธีถึงกับหลับตาคิดในใจว่า

"อย่า ได้โปรดสงสาร ลูกช้างเถอะ อย่าเข้ามาใกล้มากว่านี้เลย ลูกช้างจะเป็นลมแล้ว"

พรึบ!!! ทันใดนั้นเอง

สัมผัสแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกก็มาสัมผัสที่ปากของนธี

วูบบบบ ใจของนธีเหมือนกับตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ร่างกายของเค้าเหมือนกับไม่ตอบสนองต่ออะไรทั้งนั้น

สมองของเค้า อื้อ สับสน คิดอะไรไม่ออก

หัวใจของเค้าเต้นโครมครามเหมือนกับว่าจะกระเด็นออกมาจากอก

และความรู้สึกทั้งหมดก็วูบดับไป

"เฮ้ยย นธีเป็นไรวะ ไอ้เฮ้ยย แม่งชักของจริงนี่หว่า น้องๆ พามันออกไปข้างนอกหน่อย เร็วโว้ย"

จิระศักดิ์ ตะโกนเรียกบริกรมาลากร่างของเพื่อนรักเค้าออกไปทันที

"ไอ้ห่าเอ้ยยย โดนจูบทีเดียวก็จอดแล้วไอ้เวรนี่"

จิระศักดิ์ถึงกับส่ายหน้าให้กับความไม่เอาไหนของเพื่อนรัก

"เป็นไรมากหรือปล่าวค๊ะ " นธีลืมตาขึ้นมาในขณะที่หัวรู้สึกอื้อๆ มองไปรอบๆ

นธีพบว่าเค้ามานอนอยู่ตรงเก้าอี้หินข้างนอก พร้อมกับมีน้องเชอรี่บีบมืออยู่ข้างๆ

"ไม่เป็นไรมากหรอกคับ แต่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย"

"ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ ไม่นึกว่าพี่จะเป็นคนเซนซิทิฟขนาดนี้"

สาวน้อยมองหน้านธีด้วยแวดตาที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิดที่ทำให้นธีเป็นแบบนี้

"ฮะ ฮะ ไม่เป็นไรคับ บังเอิญผมเป็นโรคอ่อนไหวง่ายเป็นพิเศษอยู่แล้วคับซึ่งไม่เข้ากับหน้าตาผมเลยนะคับ เอิ๊ก เอิ๊ก เอิ๊ก"

"คริ คริ" น้องเชอรี่หัวเราะพร้อมกับเอามือปิดปากไว้ แต่น้ำตาเธอก็ไหลด้วยความขำ

มีคนเค้าว่าบรรยากาศ และเวลาทำให้คนเราสนิทกันเร็วกว่าที่คิด

นธีคุยกับเชอรี่อย่างถูกคอโดยปราศจากเครื่องดื่มมืนเมา

มีเพียงท้องฟ้าที่สุกสกาวด้วยดวงดาวยามค่ำคืน กับลมหนาวที่พัดผ่าน

ห่อหุ้ม

เค้าและเธอ

นธีรู้สึกว่า เชอรี่เป็นผู้หญิงที่เค้ารอคอยมาแสนนาน

ในขณะที่เชอรี่คิดแค่ว่า นธีเป็นเพียงลูกค้าคนหนึ่งในคืนนี้

เพียงแต่ลูกค้าคนนี้ เป็นคนที่เธอรู้สึกดีเป็นพิเศษเท่านั้นเอง

"อุ้ย ดูนั่นซิคะ ดาวตก เค้าบอกว่าถ้าเห็นดาวตกแล้วขอพรเราจะสมปรารถนา มาขอพรด้วยกันซะค๊ะ"

สาวน้อยบอกกับหนุ่มใหญ่ของเราให้ทำสิ่งที่ตลอดชีวิตของเค้าแค่คิดเรื่องอย่างงี้เค้าแทบจะไม่ได้คิดเลย

"คะ คะ คับ "

ทั้งคู่พนมมือ หลับตา อฏิษฐาน

"ในใจของนธี อยากจะขอให้เค้าได้อยู่กับเชอรี่ไปตลอดทั้งๆที่รู้ว่าในความเป็นจริงแล้ว

มันไม่มีทางเป็นไปได้"

"ขอว่าอะไรละค๊ะ" สาวน้อยมองจ้องตามาที่นธีด้วยความสงสัย

"ขะ ขะ ขอให้ภาคใต้สงบสุขคับ"

"โหย รักชาติเหลือเกินนะค๊ะ พ่อฮีโร่"

"แล้วเชอรี่ขออะไรละคับ "

"เชอรี่ขอให้ เราอยู่ด้วยกันคืนนี้นานๆไงละค๊ะ" สาวน้อยพูดและก็มองมาที่ตาของนธี

นธีรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเหมือนกับตกไปอยู่ในกำมือของสาวน้อยคนนี้เรียบร้อยแล้ว

เค้าไม่รู้หรอกว่า ความรู้สึกนี้เรียกว่ารักหรือปล่าว รู้แต่ว่า

นับต่อจากนี้เค้าจะต้องคิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออกแน่นอน

นธีอยากจะหยุดเวลานี้ให้อยู่ต่อไปตลอดชีวิตของเขา

"อะ ได้เวลาที่เชอรี่จะต้องไปแล้วนะคะ พี่รูปหล่อ" สาวน้อยมองไปที่นาฬิกาข้อมือพร้อมกับเอ่ยกับหนุ่มของเรา

"เรา จะ ได้เจอกันอีกได้มั้ยคับ" นธีเอ่ยกับสาวน้อย

เค้ารู้สึกว่าเวลาที่เค้าได้อยู่กับเธอมันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

"ได้ซิค๊ะ ถ้าไม่รบกวน พี่จะไปส่งเชอรี่ก็ได้นะค่ะ เชอรี่ไม่อยากกลับคนเดียว

ทางมันเปลี่ยวอะค๊ะ"

"ดะ ดะ ได้คับ "ในตอนนี้อย่าว่าแต่จะไปส่งเลย จะให้ทำอะไรก็ดูเหมือนหนุ่มน้อยของเรา

ก็พร้อมที่จะเต็มใจทำให้เธอทุกอย่างจนหมดหัวใจ

"เฮ้ย กูไปกับเด็กของกูก่อนนะเฟ้ยย กลับเองนะมึงคืนนี้"

จิระศักดิ์ออกมาจากผับพร้อมกับคู่ควง

"ไอ้เชี่ยนี่ เป็นไรวะเหมือนกับว่าไม่มีกูอยู่บนโลกนี้"

จิระศักดิ์มองไปที่นธี ที่มีอาการเหม่อลอยเต็มที่

"เออมึงไปเถอะไม่ต้องห่วง กูกลับเองได้"

นธีพูดกับจิระศักดิ์แบบขอไปที ซึ่งจิระศักดิ์ก็เข้าใจดีกับอาการดังกล่าวของนธี

"ไปแล้วนะเฟ้ยโชคดีนะ"

จิระศักดิ์เอ่ยคำลากับเพื่อนพร้อมกับขับรถออกไป

"เออ บ้ายบายโว้ย" นธีโบกมือลาเพื่อน พร้อมกับคิดในใจ

ไปซะได้ก็ดีไอ้เวรนี่

"มาแล้วค่ะ รอนานมั้ยค๊ะ"

สาวน้อยมาพร้อมกับชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่ารักที่มีอยู่ในตัวลดลงไปได้เลย

"ไม่นานหรอกคับ" นธีพูดด้วยความเขินอาย

"งั้นเราไปกันเถอะค๊ะ" เชอรี่พูดพร้อมกับจับมือนธีและก็ลากเค้าไป

ทั้งคู่เดินคุยไประหว่างทาง จนไปถึงที่พัก

"ท่าทางพี่จะเหนื่อย เข้าไปกินน้ำเย็นในห้องเชอรี่ก่อนก็ได้นะค๊ะ"

"มะเป็นไรคับ แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกคับ " นธีพูดทั้งๆที่มีเหงื่อโชกเต็มตัว

"น่านะ เชอรี่รบกวนพี่และ ขอเชอรี่ตอนแทนอะไรนิดหน่อยละกันนะค๊ะ"

พูดเสร็จเชอรี่ก็ดึงนธีเข้ามาในห้อง

แรงที่สาวน้อยดึงเข้าไปนั้นถึงกับทำให้นธิทรงตัวไม่อยู่

ล้มลงทับสาวน้อยทันที แต่โชคดีที่นธีไหวตัวทันจึงเอามือของตัวเองลงกับพื้นก่อน

ภาพสาวสวยน่ารักนอนไปที่พื้นโดยที่มีหนุ่มใหญ่คร่อมร่างอยู่ข้างบน

ในขณะที่ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ปลายผมกั้นเท่านั้น

ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับหยุดเคลื่อนไหว สาวน้อยมองหน้าชายหนุ่ม

เธอเอามือทั้งสองคล้องคอเค้าไว้

และก็

จูบ

นธีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบนี้ หยุดหมุน

ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกับดับวูบ

ร่างกายของนธีและเชอรี่ขยับไปตามความปรารถนาของหัวใจ

ทั้งคู่รู้สึกเหมือนเป็นหนึ่งเดียว

หากจะเป็นความฝัน

ก็คงจะเป็นเพียงความฝันเดียวที่นธีปรารถนาที่จะไม่ตื่นจากมัน

ราตรีกาลจากไป

รุ่งอรุณวันใหม่เข้ามาแทน

นธีตื่นขึ้นมาโดยมีสาวน้อยน่ารักอยู่เคียงข้าง

เค้ารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดบนโลกใบนี้เลย

นธีมองไปที่โต๊ะข้างเตียง

เค้าสังเกตุเห็นรูปชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งในรูป

"เชอรี่คับ รูปที่อยู่หัวเตียงนี่เป็นรูป พ่อของเชอรี่เหรอคับ"

นธีถามสาวน้อยที่กำลังงัวเงียอยู่ด้วยความสงสัย

"อ๋อ คือว่า นั่นเป็นรูป เชอรี่ ก่อนที่จะทำศัลย์กรรมเองละค๊ะ พี่นธีขา"

ไอ้จิระศักดิ์ ไอ้@#*&*฿#@ ไอ้เวร

มึงพากูให้มาฟันกระเทย

ไอ้สาดดดดดดดด

จบคับ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

ชายเหนือชาย

คือยอดชาย

ผมเสี่ยวป้อขอลาไปก่อนนะคับ

อ่านแล้วเวลาไปเที่ยวไหนก็อย่าจริงจังมากนะคับ

เดี๋ยวจะโดนกระเทยหลอก

สวัสดีคับ