สวัสดีพี่ๆน้องๆชาวโอเคเนชั่นทุกคนคับ

ผมเสี่ยวป้อคับ

เคยสงสัยกันมั้ยคับว่า

ทำไมพ่อแม่หรือบุคคลที่รักเรา

รู้สึกดีใจกับเรามากเหลือเกิน

ไม่ว่าจะเป็นวันที่เราจบการศึกษา

หรือวันที่เราได้งาน

หรือวันที่เราแต่งงาน

ผมเองก็ยังเคยงงว่า

กับแค่งานรับปริญญา ทำไมพ่อผมถึงลงทุนกลับมาจากต่างประเทศ

แม่ผมถึงขับรถมาจากต่างจังหวัดทั้งๆที่ขาเจ็บ

ปู่ผม อาผม มาที่ ม.เกษตรทั้งๆที่วันนั้นรถติดมากมาย

เพียงแค่มาถ่ายรูปกับผมในวันนั้น

บอกตามตรงว่าความรู้สึกในวันนั้นของผม

ก็ไม่ต่างอะไรไปจากวันอื่นๆ

แค่เหนื่อยและต้องไปนั่งสัปหงกที่ห้องประชุม

เพื่อรับใบปริญญาเท่านั้นเอง

ผมเห็นรอยยิ้มของพ่อแม่ ลุงป้าน้าอาในวันนั้น

แต่ผมไม่เข้าหรอกว่าความรู้สึกที่แท้จริงที่ทำให้เกิดรอยยิ้มนี้ขึ้นมา

มันคืออะไร?

จนกระทั่งวันหนึ่ง

พี่มุก (mookie) ได้ให้ผมไปช่วยเรื่องแต่งบล๊อค

ปรากฎว่าผมช่วยแกได้เพียงแค่ลงเพลงอย่างเดียว

แต่แกอยากจะแต่งบล๊อคด้วย

ซึ่งในตอนนั้นผมไม่มีความรู้สึกที่อยากจะแต่งบล๊อคอะไรเลย

เพราะคิดว่าของเดิมมันก็ดีอยู่แล้ว

แต่ด้วยความคิดที่ว่าไหนๆจะช่วยแกแล้ว

ก็ช่วยให้เต็มที่ละกัน

ผมจิงหยิบหนังสือ คู่มือบล๊อคเก้อร์ ขึ้นมาอ่าน

บอกตรงๆว่า อ่านไปก็งงไป

ลองมั่วๆนั่นดู มั่วนี่ดู

เออ แฮะ มันก็ได้เหมือนกันว่ะ

ยิ่งลอง มันก็ยิ่งมันส์

ยิ่งมันส์ มันก็ยิ่งติดใจ

ผมลองมั่วๆแต่งบล๊อคได้ซักสองวัน

จึงประสบความสำเร็จดังที่ใจต้องการ

หลังจากที่ผมคิดว่าทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว

ผมกดเข้าไปดูบล็อคผมทันที

วินาทีแรกที่ผมเจอกับบล๊อคผมนั้น

ความรู้สึกมันขึ้นมาทันทีว่า

โอ้ พระเจ้า จ๊อด

มันยอดเยี่ยมมาก

คิดในใจ

ทำไมกรูเก่งจังวะ

สุดยอดจิงๆ

นั่นแหละคับ

ผมนั่งอยู่หน้าจอคอม

มองบล๊อคตัวเอง ยิ้มไป

เหมือนกับคนบ้าไปหลายชั่วโมง

โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร

รู้แต่ว่าดูบล๊อคตัวเอง

แล้วมันรู้สึก "ภาคภูมิใจ" อย่างบอกไม่ถูก

ทันใดนั้นความทรงจำตอนที่ผมไปรับปริญญาบัตรมันก็ผุดขึ้นมา

คำถามที่ผมเคยสงสัยว่า