สวัสดี พี่น้องลุงป้าน้าอาปู่ย่าตายายชาวโอเคเนชั่นทุกท่านนะคับ

ผมเสี่ยวป้อคับ

ขอโทษที่ไม่ได้เจอท่านนานแสนนาน

ผมพยายามจะอัฟบล๊อคแต่พอจะทำเสร็จทีไร

มันก็มีเหตุทำให้บล๊อคที่ผมเขียน

อันตธารหายไปกับตาซะทุกที (จิงๆนะ)

กว่าจะบิ้วอารมณ์เขียนใหม่ก็ใช้เวลานานเหมือนกัน

ท่านๆที่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้

คงจะเข้าใจกระผมได้ไม่ยากนะคับ

วันนี้ผมอยากจะกล่าวถึงประสบการณ์

ที่ผมแสนจะ ประทับจั๊ย ประทับใจ

เหตุการณ์เกิดขึ้นไม่นานนี้เองคับ

เล่าเลยนะ

ตั้งใจอ่านนะ

มีคำถามท้ายบทด้วย

ตอบไม่ได้ไม่ต้องเม้น

วันที่ 5 ธันวาคม ผมได้มีโอกาสไปถ่ายพลุที่สะพานพระราม9

เนื่องจากผมอยู่เกษตร บางเขน

สะพานพระราม9 ผมก็ไม่เคยไปซักครั้ง

แต่จากการเปิดดูแผนที่ในเน็ต

ก็ดูเหมือนว่าจะไกลพอสมควร

ผมตัดสินใจขี่ มอไซด์คู่ใจของผมไป

เนื่องจากคิดว่าที่งานรถคงติดมากมายแน่

เป็นไปอย่างที่คาด รถติดมหาศาล

คนมาชมงานมากมาย

ผมก็พึ่งเคยมาครั้งแรก ไม่รู้เรื่องอะไร

เห็นเค้าไปมุงดูพลุที่ไหนผมก็ไปด้วย

ที่ ที่ผมไปก็เป็นสวนสาธารณะใต้สะพานพระราม9 คับ

คนเยอะมากมายดังรูป

พลุจุดหลายที่มาก

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเค้าจุดตรงไหน

ได้ยินเสียง ตึม ตึมมม เป็นต้องหันซ้ายหันขวามองเป็นทุกที

ภาพนี้จุดด้านซ้ายของผมไกลพอสมควร

สิ่งที่ผมรอคอยก็คือพลุที่จุดด้านขวาดังรูปคับ

ปรากฏว่าผิดคาดคับ

พลุไม่ได้จุดตรงที่ผมหวังซักติ๊ดเดียวเลย

ดันไปจุดตรงฝั่งน้ำอีกฝากซะได้

ดังรูปคับ

ทำไงดีหว่า

ถ่ายไปก็ติดต้นไม้

แถมมีแสงไฟจากเสาไฟแถวนั้นสาดส่องมาตรงที่ผมอยู่ด้วย

ภาพเลยได้ออกมันดังรูปนี้คับ

ขอตั้งชื่อภาพว่า แห้วหมายเลข1

ภาพนี้ตั้งชื่อว่า แห้วหมายเลข2 เพราะไม่เห็นอะไรเลย

นอกจากแสงอันสวยงามของโคมไฟ

(ตรูมาถ่ายพลุ โว้ยยย!!)

ผมเห็นท่าว่าโลเคชั่นตรงนี้คงต้องชวดแน่นอน

ไอ้ครั้นจะขี่มอไซด์ไปอีกที่ พลุก็คงจะจุดหมดแล้ว

ได้แต่ทำใจ

มองพลุไป ตาปริบ ปริบ

อยากจะบอกพี่น้องว่ามันสวยงามมากจิงๆ

แต่ไม่มีวาสนาจะถ่ายให้ชม

เสียงพลุหมด

ผู้คนพากันกลับ

ผมเดินคอตกไปที่รถมอไซด์ที่จอดไว้

สตาร์ทเครื่อง บึ่งรถออกจากที่ตรงนั้น

ขี่ไปตามถนนเพื่อจะหาที่กลับรถ

เพื่อจะกลับบ้าน

ทันใดนั้น

ตึม ตึมมมม!!

ภาพพลุ พุ่งขึ้นกระจายเต็มท้องฟ้าบริเวณด้านซ้ายของผม

ผมรีบจอดรถตรงนั้น

วิ่งเข้าไปตรงสถานที่นั้นทันที

(ซึ่งตอนหลังผมเข้าใจว่าเป็นที่ ที่ให้แขกผู้มีเกียรติต่างๆเข้าชม

เพราะเห็นมีตำรวจกับทหารคุมแถวนั้นตรึมเลย)

อยากจะบอกว่าภาพพลุที่จุดตรงนั้น

ใหญ่เต็มท้องฟ้า จิง จิง

แต่กว่าจะตั้งกล้องได้

กว่าจะถ่าย

พลุก็ยิงไปเกือบจะหมดแล้ว

เลยได้ภาพมาฝากพี่น้องไม่กี่ภาพ

ชมพอเป็นกระสัยนะคับ

หมดแล้วคับ

ถ่ายไม่สวยเหมือนของคนอื่น

แต่ก็พยายามแล้วคับ

ขากลับรถติดมาก

แต่ผมก็ใช้มอไซด์เซาะแซะจนกลับถึงเกษตรได้อย่างปลอดภัย

ขี่มอไซด์มาที่ปิดลมก็เปิดไว้

เพราะมันติดฟิลม์ดำ

มองไม่เห็นอะไรเลยถ้าปิดลงมา

ตาก็เลยแห้ง

หน้างี้ดำเลย

แต่ไม่เป็นไร เพื่อที่จะได้รูปพลุมาให้พี่น้องทุกคนได้รับชม

ป้อทำได้

(โม้จิง จิงเลยตรู)

อยากจะบอกทุกคนว่าถ้ามีโอกาสซะครั้ง

ก็ลองไปชมพลุดูนะคับ

เวลายังมีอยู่

ประทับใจมากกว่าดูทีวีเยอะคับ

ภาพพลุที่พร่างพราวอยู่เต็มท้องฟ้า

มันเหมือนกับว่าผมได้อยู่ในชั่วโมงที่ต้องมนต์เลยคับ

อยากให้พี่น้องได้รู้สึกอย่างที่ผมได้รู้สึกบ้าง

ความรู้สึกที่พิเศษอย่างงี้

ถ้าเรามีโอกาสไขว่คว้าได้ ก็ทำเถอะคับ

ถือว่าเป็นรางวัลที่มอบให้แก่ชีวิตของเรา

สุดท้ายขอจบด้วยกลอนซึ้งๆบ้างละกัน

.

สุกสกาวพราวพรั่งเต็มนภา

ระยิบระยับจับตาเป็นไหนไหน

เห็นความฝันปรากฎขึ้นจริงทันใด

ละอองละไอละเอียดละออระรอบตัว

.

อยากจะหยุดเวลานี้ไว้

เก็บฟองไฟเลียดละไมไว้กลัปชั่ว

เก็บหัวใจที่หวั่นไหวเต้นระรัว

เก็บในตัวตราบไว้จนวันตาย

.

สำหรับคำถามตอนท้าย

ถ้าใครอ่านมาหมด

ต้องรู้แน่นอน

ผมขอถามว่า

ตั้งใจฟังดีดีนะ

เอาละ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนกัน?

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ตอบได้มั้ยล่ะ

คริ คริ คริ

ผมเสี่ยวป้อขอตัวลาไปก่อนนะคับ

ขอให้พี่น้องมีความสุขกับการให้รางวัลชีวิตนะคับ

สวัสดี