"เราเลิกกันเถอะ กร"

" ทำไม น้ำ ผมมันไม่ดีตรงไหน ทำไม ทำไม คุณต้องเลิกกับผม

กับไอ้แค่การที่ผมต้องทำงาน งกงกเงิ่นเงิ่น ตลอดทั้งวันทั้งคืน

มันทำให้ไม่มีเวลาให้คุณใช่มั้ย!!

แต่ทั้งหมดมันก็เพื่อเราสองคน คุณข้าใจบ้างมั้ย!!"

กรตวาดใส่น้ำ ทั้งๆที่เค้าไม่รู้เลยว่านิสัยก้าวร้าวของเขานั่นแหละ

ที่ทำให้ น้ำ แฟนของเค้าทนไม่ได้กับพฤติกรรมเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของกร

"มันไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกกร น้ำพูดอะไรไปกรก็ไม่เข้าใจหรอก เราเลิกกันเถอะ"

หญิงสาวพูดไปพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อซึมออกมาจากนัยตาของเธอ

"กร เชื่อน้ำเถอะ ซักวันกรจะรู้เองว่าทำไม น้ำถึงเลิกกับกร"

"โธ่ โว้ยยย ก็บอกกันดิว่ะ จะให้เดาอย่างงี้ ผมจะรู้ได้ไง"

กรเริ่มขึ้นเสียงกับน้ำ ผู้หญิงที่เค้าเคยพร่ามเพ้อนักหนาว่ารักเธอที่สุด

"พอเถอะ กร เราอย่าเจอกันอีกเลย "

เธอพูดพร้อมกับหันหลังกลับ และก็เดินจากไปโดยที่ไม่หันกลับมามองกรเลยแม้แต่น้อย

กรมองผู้หญิงของเค้า ค่อยค่อยเดินจากเค้าไป

ซึบ ซึบ

เสียงฝีเท้าของน้ำที่ก้าว

ก้าวที่สิบ ก้าวที่สิบเอ็ด

ไม่รู้เป็นไร กรก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องนับจำนวนเก้าเท้าของน้ำ

แต่ละก้าวที่จากไป มันเหมือนกับว่า หัวใจของเค้าถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำอีก

กรสะบัดตัวกลับ วิ่งไปที่รถ บิดกุญแจ สตาร์ทเครื่อง

บรื้นนนนนนนนนนนนนนนน

เค้าเหยียบคันเร่งเต็มมิด

ลูกสูบทำงาน เครื่องยนต์คำราม

 รถ bmw ซี่รี่ย์3 สีดำ คูเป้หลังคาเปิดรุ่นล่าสุดทะยานออกจากตึก

วิ่งเข้าสู่ถนนที่วันนี้ดูเหมือนจะเคว้งคว้างด้วยรถยนต์เหลือเกิน

ทุกสิ่งรอบข้างเหมือนจะหยุดนิ่งด้วยความเร็วของรถที่พุ่งไปด้วยหัวใจที่ปวดร้าวของผู้ชายคนหนึ่ง

"มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ทำไม ทำไมน้ำถึงเลิกกับกู"

กรคร่ำครวญคำพูด ซ้ำแล้วซ้ำอีก

น้ำตาของเค้าไหลออก กระซัดกระเซน กับลมที่ตีหน้าเค้าอยู่

ความทรงจำต่างๆอันหวานชื่นระหว่างเค้า กับน้ำ ก็ผุดขึ้นมา

เหมือนกับว่ามันจะไม่ปราณีต่อหัวใจที่ชอกช้ำของเค้าเลย

กรรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดที่หัวใจ

เค้าจับหน้าอกตัวเอง

ตึก ตึก ตึก ตึก

เสียงหัวใจเต้นระรัวเหมือนกับศพนักโทษประหารที่โดนปืนกลกราดใส่ไม่ยั้ง

ทันใดนั้น รถบรรทุกคันใหญ่ก็พุ่งเข้ามาจากด้านซ้าย

"เฮ้ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!"

ตูมมมมมมมมมมม

ร่างของเค้าโดนบดขยี้เละอยู่ใต้ท้องรถสิบล้อ

ทุกอย่างดูมืดลงฉับพลัน

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
GAME OVER

ถ้าท่านต้องการเล่นใหม่กรุณาหยอดเหรียญ 10 สองเหรียญ

"เชี่ยยยยยย เอ้ยยยย

พลาดได้ไงว่ะ

ตรงแยกนี้ทุกที แล้วกรูจะเข้าเส้นชัยทันได้ไงว่ะ

เลิกเล่นแม่งแล้ว เดโทน่า เล่นเท่าไหร่ก็ไม่ชนะซักที"

กรลุกขึ้นเดินออกจากตู้เกมรถแข่งอย่างเซงอารมณ์

.
.
.
.
.
.
.
.
.