เหตุการณ์แห่งหนึ่ง เกิดขึ้น ณ เว็บบล๊อคชื่อดังแห่งหนึ่ง

ไดโอด : โอเย นายว่าพวกเค้ารำคาณเรามั้ย ว่าเราโผล่มาป้วนเปี้ยนแถวนี้มาเกือบเดือนแล้ว

แคโทด : ช่างแม่งดิ มึงจะคิดมากทำไมวะ เค้าไม่ได้ห้ามซะหน่อย เราก็แค่ส่งการบ้านตามที่อาจานสั่งๆ ทำๆให้เส็ดเหอะ ตรูจะไปเล่นวินนิ่งต่อ

ทรานซิสเตอร์ : เฮ้ย แคโทด มึงพูดงี้ก็ไม่ถูกหัดนึกถึงคนรอบข้างที่เค้าอยู่ที่นี่บ้างซีวะ ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง

แคโทด : โธ่ ไอ้ทราน เรามันก็แค่นักเรียน อาจานสั่งมา เราก็ต้องทำ จะได้กรูทำไงวะ กรูก็ไม่รู้หรอก แต่เพื่อนๆ กูเข้าไปดูบล๊อคของคุณ เจเจ คุณปฐม คุณเสี่ยวป้อ ยิ่งคุณเสี่ยวป้อนะ ด่าไม่เกรงใจอาจานกูเลย

ไดโอด : ก็สมควรนะ อาจานเรานี่ ไม่ไหวเลย ไม่คำนึงถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ซักแต่ว่าจะสั่งๆไปโดยไม่คิดถึงความเดือดร้อนที่คนอื่นได้รับ ไม่น่าจะจบมาเป็นอาจานเลย    เนอะ

ทรานซิสเตอร์ : เออ ได้ข่าวว่า ดอกไม้ อะไรอีก ที่เข้ามาอะ นี่ยังไม่รวมสิงสาราสัตว์อีกนะ

แคโทด : แต่เห็นทางเนชั่นเค้าจัดการให้มันเป็นหมวดหมู่แล้วนี่ มันจะไปรบกวนชาวบ้านเค้าอีกได้ไงวะ

ไดโอด : ถามจริง เรื่องที่พวกเราทำเนี่ย มันทำให้เค้าถึงกับต้องจัดระบบใหม่ ต้องคอยให้โปรแกรมเมอร์คอยดึงเรื่องพวกเราให้ไปรวมอยู่รวมกันนี่ จิงอะ?

ทรานซิสเตอร์ : จิง กูเข้าไปดูมาแล้ว แต่ก็ยังมี พวกเรา หลุดๆอยู่วะ ของอย่างงี้ถ้ามันจะแก้ มันต้องไปแก้ที่ไอ้ต้นเหตุว่ะ

แคโทด : จะไปแก้ได้ไงวะ อาจานแม่งก็สั่งป่าวๆ ต่อให้ทางเนชั่นจะติดป้ายประกาศเตือนยังไงเค้าก็ไม่สนหรอก

ไดโอด : ดีชั่วตัวเองยังไม่รู้จัก และจะมีหน้ามาสอนเด็กๆได้ไงวะ ความรับผิดชอบมีบ้างมั้ย พวกคุณคุณอาจานที่สั่งงานแบบนี้ทั้งหลาย คนที่อยู่ในนี้เค้าเดือดร้อนกันทั่วนะ

ทรานซิสเตอร์ : เออ กูเคยได้ยินเว็บบางเว็บ แม่งถ้ามึงทำผิดกฎอะไร แม่งแบนไปถึงไอดีเครื่องมึงเลยนะโว้ย แบบว่ามึงจะเข้าเว็บนั้นไม่ได้อีกเลย

แคโทด : แล้วทำไมทางเนชั่นเค้าไม่ทำกับเราวะ เค้าก็ทำแบบนี้กับเราได้นี่

ไดโอด :มึงเห็นมั้ยน้ำใจที่ประเสริฐของทางเนชั่น เค้าทำได้แต่เค้าไม่ทำ เพราะที่นั่นเป็นแหล่งขุมทรัพย์ทางความรู้และประโยชน์มากมาย เค้าไม่อยากให้การกระทำที่ระยำเพียงครั้งเดียวของเรา ทำให้พวกเราอีกหลายคนพลาดโอกาศที่จะเข้าไปศึกษาสิ่งที่ดีงามในนั้น

แคโทด : โอ้ ทางเนชั่นเค้าดีจิงๆ เค้าคำนึงถึงสิ่งที่สำคัญที่สุดมาก่อน แต่เราจะทำยังไงอะถึงจะหยุดปัญหาแย่ๆที่เกิดขึ้นได้อ่ะ

ทรานซิสเตอร์ : ไม่ได้หรอก ตราบใดที่อาจานคนที่สั่งงาน ยังไม่มีสามัญสำนึก สติความรับผิดชอบ ไอ้ปัญหานี้มันก็ยังคงเกิดขึ้นเรื่อยๆอีกแหละเพื่อนเอ๋ย

ไดโอด : เราจะทนให้มันเกิดแบบนี้ไม่ได้นะ ไปเถอะไปบอกอาจานของเราว่า เลิกเถอะเรื่องชั่ว ชั่วแบบนี้อะ ชาวบ้านเค้าเดือนร้อนมานานแล้ว

แคโทด : แต่เราเป็นเพียงแค่นักเรียนเองนะโว้ย จะไปทำอะไรอาจานได้

ไดโอด : ถึงเราจะเป็นนักเรียนนะ แต่เรื่องบางเรื่อง เราก็มีสามัญสำนึกมากกว่าอาจานอีก ไปเถอะ ไปบอกอาจานเราทุกคนว่า หยุดทำเรื่องที่มันเดือดร้อนชาวบ้านแบบนี้เถอะ มันมีอีกหลายทางที่เราทำการบ้านส่งทางเน๊ตได้โดยที่ไม่เดือดร้อนชาวบ้านแถวนี้

ทรานซิสเตอร์ : กูเห็นด้วยกับไดโอดวะ ไป แคโทด พวกเราไปบอกอาจานเถอะว่า หยุดทำสิ่งที่มันไร้สามัญสำนึกแบบนี้เถอะ ไปโว้ยเพื่อน ก่อนทุกอย่างมันจะสาย

แคโทด : โอเค

ทั้งสามเดินไปที่ห้องอาจาน บอกกับอาจานด้วยความสุภาพที่สุด

"เธอเป็นใคร ชั้นเป็นใคร เธอเป็นนักเรียน ไม่มีสิทธิ์ที่จะสั่งจะสอนชั้นหรอกนะ ชั้นพูดอะไรเธอก็ต้องทำ เข้าใจมั้ย!!

อ่อ ไอ้เรื่องการบ้านที่ชั้นสั่งอะ  มันจะไปเดือนร้อนคนแถวนั้นซะเท่าไหร่เชียว นี่อย่าลืมเรื่อง ดอกไม้ แมว หมา หมู ที่ชั้นสั่งเพิ่มอะ อย่าลืมส่งนะ                      ไปได้แล้ว..........รำคาณ"

ทั้งสามเดินคอตกออกจากห้องอาจาน พลางคิดในใจว่า

การศึกษาเมืองไทย จงเจริญ!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++