"เมื่อไหร่น้อ ชั้นถึงจะได้กลับไปหาพ่อแม่ซักที"

เสียงจากพร สาวน้อยที่ตั้งแต่เกิดมาเธอก็ยังไม่รู้เลยว่าพ่อแม่เธอเป็นใคร

เธอจำได้แต่เพียงว่าพ่อแม่ทิ้งเธอเอาไว้ที่บางประกง ตั้งแต่เธอยังจำความไม่ได้

เธอได้ยินคนแถวนั้นพูดว่า บ้านเกิดของเธอนั้นมีแม่น้ำที่ใสแจ๋วและมีป่าไม้ที่เขียวขจี

พรพร่ำเพ้อรำพันฝันว่าซักว่าตัวเองจะต้องได้ไปอยู่ที่บ้านเกิดให้ได้

ด้วยความตั้งใจและปฎิภานอันแน่วแน่

เธอตัดสินใจที่จะจากบางประกง

บ้านที่เธอโตมาเพื่อไปหาบ้านเกิดที่แท้จริงของเธอ

พรเดินทางขึ้นมาเรื่อยๆ

แต่สิ่งที่เธอพบนั้น

กลับตรงข้ามกับสิ่งที่เธอเคยได้ยินมาสิ้นดี

แม่น้ำมีสีดำคล้ำ สกปรก ไร้ต้นไม้มีแต่แท่งคอนกรีตผลุบขึ้นเต็ม

เธอแทบจะสำลักสิ่งสกปรกที่เจอ รู้สึกหน้ามืดตามัวทันที

พรรู้สึกอ่อนแรงและต้องการพักผ่อน

เธอเดินเข้าไปที่พักริมทางแถวนั้น

แต่ทันใดนั้น พรึบ!!

เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างฉุดกระชากเธอ

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!" เธอตะโกนอย่างตกใจ

แรงนั้นไม่ได้ฟังคำพูดเธอแม้แต่น้อย

มันลากเธอโดยไม่สนว่าเธอจะเจ็บปวดขนาดไหน

"ปล่อยชั้นนะ ไอ้บ้า!!"เธอตะโกนอย่างสุดเสียง

แต่ผู้คนรอบข้างนั้นไม่มีใครสนใจเธอแม้แต่น้อย

"ลูกพี่คับ ผมจับมาได้ อวบเลยคับ ขายได้ราคางามแน่"

"เออ เอามันไปขังรวมกับเพื่อนๆมัน เดี๋ยวกูจะส่งไปขายที่กรุงเทพ"

เสียงของชายซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าสั่งลูกน้องให้จัดการตามคำสั่ง

พรถูกจับเข้าไปในที่กักขัง มันทั้งมืดและหนาว

เธอได้แต่ภาวนาว่าขอให้รอดออกจากที่นี่ให้ได้

แต่เหมือนฟ้าใจร้าย แผ่นดินไม่สงสาร

ไม่มีใครฟังคำพูดเธอ เธอทั้งหนาวและสติเลือนลาง

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

ครืน

ประตูด้านหลังเปิดออก

เธอและพรรคพวกถูกนำออกมาข้างนอก

"ป้าดูดิ สวยๆอวบๆทั้งนั้น นานๆมีทีนะเนี่ยของแบบเนี้ย"

เสียงจากกลุ่มชายฉกรรจ์ซึ่งดูเหมือนจะต่อรองอะไรบางอย่าง

"ชั้นให้ราคาเท่านี้เธอจะเอาหรือไม่เอา"

เสียงที่ดูเหมือนมาจากหญิงแก่แต่ดูจากน้ำเสียงแล้วดูมีอำนาจมากกว่าเสียงแรก

"ป้า แม่ง ขี้งกว่ะ"

"จะเอาหรือไม่เอา"เสียงจากหญิงแก่แผดออกมาเหมือนกับย้ำสิ่งที่พูดไปข้างต้น

"อะ เอาก็เอาวะ ป้าจะเอาพวกนี้ไปทำอะไรก็แล้วแต่ป้าเลยนะ"

"เออชั้นเอาไปใช้ให้คุ้มอยู่แล้วแหละ มานี่เลยพวกเธอ"

พรและเพื่อนๆถูกลูกน้องของป้าพามาที่แห่งหนึ่ง

พรมองออกมา ที่แห่งนี้มีแสงระยิบระยับแปลกตา

ซึ่งเธอไม่เคยเจอที่นี่แถวบ้านเธอมาก่อน

ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยและปวดตัวมาก

"เอาพวกมันไว้ตรงนี้ก่อน ล้างพวกมันให้สะอาดด้วยนะเดี๋ยวลูกค้าไม่ชอบ"

ซูม เสียงน้ำได้ฉีดพุ่งมาที่เธอและเพื่อนๆ ทำอย่างเธอเป็นหมูเป็นหมา

หลังจากฉีดและทำความสะอาดแล้วเธอถูกนำมายังสถานกักกันแห่งใหม่

ที่มีไฟส่องมาจากข้างบน ลักษณะเหมือนเป็นตู้กระจก

เธอเห็นผู้คนจากนอกกระจกมากมายยืนมุงดูเธอ

เธอเห็นลูกน้องของป้า กำลังคุยอะไรกับชายคนหนึ่งที่กำลังยืนดูเธออยู่

ชายคนนั้นพยักหน้า

ทันใดนั้น ก็มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามาจับเธอ

ลากเธอออกมาจากตู้กระจก

"อย่า จะทำอะไรชั้น!! เธอกรีดร้อง"

แต่ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่สนใจเสียงเธอแม้แต่น้อย

มันจับเธอไว้แน่น ด้วยแรงที่ยังไงเธอก็ไม่มีทางดิ้นหลุดได้

เธอถูกนำมาที่ห้องที่ชายคนนั้นอยู่ด้วยสติที่เลือนลาง

ตูมมมมม!!

 เหมือนมีอะไรบางอย่างมากระทบที่หัวของเธออย่างแรง

สติเธอกำลังจะ มืดลง มืดลง

ก่อนที่สติเธอจะดับ

เธอได้ยินเสียงผู้ชายคนนั้นพูดว่า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

รอแปปเดียวนะลูก กุ้งลวกจิ้มจะได้กินแล้ว

หายากนะกุ้งแม่น้ำตัวเมียใหญ่ๆอะ กินให้หมดเลยนะลูก

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

(ปล. prawn อ่านว่า พร (พอน) แปลว่า กุ้งใหญ่ นะจ๊ะ)