"วิ้งงงงงง วิ้งงงงงง วิ้งงงงงง"

เสียงนี้ก้องอยู่ในหัวผม

ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ปวดหัว

ตาผมพร่าปรือ

ผมรู้สึกว่าหัวผมหนักเหมือนกับมาใครมายัดก้อนตะกั่วไว้ในหัวผมซักสามโล

"วิ้งงงงงง วิ้งงงงงงงง วิ้งงงงงง"

เสียงนั้นยังคงอยู่

ผมรู้สึกปวดเมื่อย ขา ตัว และแขนมาก

ผมทนต่อความปวดเมื่อยไม่ไหวจนถึงกับต้องลุกออกมาจากเตียงเพื่อบิดตัวไปมา

แต่เสียง

"วิ้งงงงง วิ้งงงงงงง วิ้งงงงงงง"

ก็ยังคงอยู่

ผมเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ แปรงฟันล้างหน้า

แต่มันได้ช่วยให้ เสียง "วิ้งงงง  วิ้งงงงง วิ้งงงงง" ที่อยู่ในหัวผมหายไปได้เลย

ผมเดินมาที่หัวเตียง

เปิดโน๊ตบุค ต่อเน็ต

เข้าเว็บโอเคเนชั่น

เปิดดูบล๊อคของตัวเอง

10 คอมเม้นต์

อืม มีใครมาตอบบ้างนะ ผมคิดในใจ พลางคลิกเม้าส์ลากลงมา

ผมอ่านแต่ละคอมเม้น

โดยเฉพาะคอมเม้นต์ที่2 และ 6 ช่างเป็นคอมเม้นต์ที่ประทับใจอย่างยิ่ง

 (ไม่นึกว่าจะเล่นมุกนี้ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ๊ อ่อ ไม่ต้องมาเล่นมุกว่าไม่ใช่ ธนาคารไม่รับฝากด้วยนะ )

แกรก แกรก แกรก

ผมพิมพ์เรื่องใหม่ แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไร

"วิ้งงงงง วิ้งงงงง วิ้งงงงงง"

เสียงนี้มันยังก้องอยู่ในหัวผม

หลังจากที่ดื่มสุราอย่างบ้าคลั่งเมื่อคืน

รวมถึงข่มขืนทางใจพนักงานfamilyบังคับให้ขายเบียร์อีกตอนเช้า ทั้งๆที่มันเป็นวันเลือกตั้งล่วงหน้า

อืม ตรูเป็นคนดีจังว่ะ!! ผมชื่นชมตัวเองในใจ

"วิ้งงงงง วิ้งงงงง วิ้งงงงง"

เสียงนี้มันยังคงแล่นอยู่ในหัวผม

ผมสะบัดตามองไปที่จอคอม ระหว่างที่พิมพ์ โดยหวังในใจลึกๆว่ามันคงไม่หายไปต่อหน้าอีกนะ

(อ่อ มีคนแนะนำให้ผมเข้าไปพิมในโน๊ตแพทก่อนแล้วค่อยก๊อปมาลง แต่ผมไม่ชอบ มันไม่ตื่นเต้น!!)

"คร๊อกกกกกก ฟี้ฟฟฟฟฟฟ  คร๊อกกกกกก ฟี้ฟฟฟฟฟฟฟฟ"

เสียงหมาบลูด๊อกที่ผมเลี้ยงไว้ในห้อง กรน แข่งกับเสียง "วิ้งงงงงง  วิ้งงงงงง วิ้งงงงง" ที่อยู่ในหัวผม

อย่างไม่เกรงใจเจ้าของมันแม้แต่น้อย

ผมเอามือกุมขมับ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

รู้สึกปวดหัวมาก และตรูยังมาบ้านั่งพิมอะไรอยู่ว่ะ!! ทำไมไม่ไปนอนต่อ

"วิ้งงงงงง วิ้งงงงงงงง วิ้งงงงงงงงงง"

ชิบ!!!

ผมเริ่มหัวตื้อขึ้นมาอีกครั้ง 

นึกในใจว่าไม่น่าซัดเหล้า100pipers เพียวๆ สองแก้วใหญ่ๆเมื่อคืนเลย

มันทั้งบาดคอ และทำให้ผมต้องเกิดอาการ "เอ่อ มึงรักกูมั้ยยยยย กูรักมึงนะโว้ยยยยยย!!"ออกมา

หลังจากที่กินเหล้าอย่าง non stop ทั้งคืน ซึ่งส่งผลให้

 ชายทั้งสี่ (ออกไปหนึ่งตอนประมาณตีห้ากว่าๆ)และหญิงอีกหนึ่ง

อยู่ในสภาพที่เมามาย แต่ไม่ไร้สติ เพราะยังคุยกันเรื่อง เพลงจนไปถึง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง รู้เรื่องเป็นอย่างดี

(ไม่เชื่อไปถามพี่เตี้ยดิ พี่mayjune เป็นพยานทางเสียงด้วยโชคดีจิงๆ)

ผมเอามือนวดหน้า

โดยหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าลงได้

"วิ้งงงงงงงงง วิ้งงงงงงงงงงงงง วิ่งงงงงงงงงง"

น้าน เสียงนั้นมันยังตามมาหลอกหลอนผมอีก

ผมกุมมือ มองไปที่จอคอม และคิดอยู่ว่าจะพิมอะไรต่อดี

แต่ที่ผมรู้ๆ ก็คือต้องมีคนอ่านข้อความของผมจนถึงบรรทัดนี้โดยที่นึกในใจว่า

" ไอ้เจี้ยนี่ มันบ่นเรื่องอะไรอยู่ว่ะ!! "

แน่นอน ผมกำลังพิมพ์ไปบ่นไปอยู่ และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าจะพิมพ์เรื่องอะไรเพราะยัง เมา(ค้างงอยู่)

แต่ผมก็พิมพ์ไปเรื่อยๆ เอาน่าเดี๋ยวมันก็คิดออกเองน่า

"วิ้งงงงงงง วิ้งงงงงงงง วิ้งงงงงง"

เสียงนี้ยังคงตามหลอกหลอนผมต่อ

"ฟี้ฟฟฟฟฟฟ  ฟี้ฟฟฟฟฟฟฟ ฟี้ฟฟฟ"

เสียงหมาผมกรนประสานกับเสียง "วิ้งงงงงงง วิ้งงงงงงงงง วิ้งงงงง"นี่ มันช่าง

เพราะจิงๆ

ตาผมเริ่มปริ่มลงมา

มือเริ่มพิมช้าลง

............................................

...............................

....................

...........

.....

..

.

เอ่อตรูมาทำบ้าอะไรหน้าคอมว่ะ

ไปนอนต่อดีกว่า

สงสัยโรคเขียนบล๊อคเข้าสิงมั้ง?

"วิ้งงงงงงงง วิ้งงงงงงงง วิ้งงงงงงง"

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++