" เฮ้ นายชื่ออะไรอ่ะ  เราชื่อโก๊ะ นะ"

เสียงๆหนึ่งเรียกผมจากเก้าอี้ด้านหลังในวันรักแรกยิ้มของนิสิตคณะประมง

ผมหันหลังกลับไปมอง ชายหนุ่มที่ถามชื่อผม

ภาพที่ผมเห็นก็คือ ผู้ชายคนหนึ่งอ้วนๆดำๆ หน้าตาดูเป็นมิตร

"เราชื่อ โม ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

ผมพูดพร้อมกลับยิ้มรับเพื่อนใหม่

นับตั้งแต่วันนั้น ผมกับโก๊ะก็ได้เป็นเพื่อนกัน

โก๊ะได้ทำให้ผมรู้จักสิ่งที่เรียกว่า "กื๋น"

ผู้ชายธรรมดาที่ไม่หล่อ แต่ทุกคนรักเขา

ด้วยความเป็นคนอารมณ์ขัน บวกกับเป็นคนที่จริงใจ

โก๊ะเป็นที่รักของหมู่เพื่อนทุกๆคน รวมทั้งผมด้วย

มีอยู่มาวันหนึ่ง พวกผม ต้องไปฝึกงานที่ประจวบ

ไอ้กร ชายหนุ่มรูปร่างสูงหน้าตาเหมือนคนเขมร ดันอยากจะขึ้นเขาตรงอ่าวมะนาวขึ้นมา

ชวนพวกเรากันไปหมด ซึ่งรวมทั้ง โก๊ะด้วย

ทั้งที่โก๊ะเป็นโรคไต ซึ่งก็คือถ้าเหนื่อยมากๆจะทำให้ตัวบวมน้ำเพราะไตขับถ่ายน้ำไม่ทัน

ก็ยังไปด้วย แต่สิ่งที่ผมประทับใจมากที่สุดก็คือ

ตอนลงเขา มันเย็นแล้ว ไม่มีรถมารับเรากลับ

พวกเราต้องเดินจากเขาตรงอ่าวมะนาวจนกลับถึงที่พัก

ซึ่งก็เป็นระยะทางหลายโล

โรคเจ้ากรรมของโก๊ะก็ทำให้โก๊ะเกิดอาการจนได้

ตัวโก๊ะเริ่มบวมขึ้น แต่คำพูดที่ออกจากปากโก๊ะ

ไม่ได้พูดโทษไอ้กรแม้แต่น้อย

กลับพูดแต่ขอโทษด้วยที่ทำให้เพื่อนๆลำบากเพราะตัวเอง

โก๊ะ ผู้ชายที่อารมณ์ดี ภาพที่ผมเห็นเค้าดีดกีต้าร์ไปร้องเพลง ฟักทอง ของแบล๊คเฮดไป

เป็นภาพที่ติดตาผมเป็นอย่างดี

อยู่ที่มหาลัย โก๊ะเป็นรุ่นพี่ที่ดี

เป็นตัวอย่างที่ดีแก่รุ่นน้อง

โก๊ะทำให้ผมรู้ว่าการทำตัวที่ดีให้คนอื่นเห็น ดีกว่าการพูดบังคับให้ทำตามร้อยเท่าพันทวี

มีครั้งหนึ่ง โก๊ะป่วยหนัก ไตวาย ถึงขนาดหมอยังบอกว่าไม่รอด

แต่ด้วยปาฏิหาร หรือ อะไรก็ไม่ทราบ

ทำให้โก๊ะรอดมาได้

โก๊ะยังเคยมาคุยกับผมเลยว่า

"เฮ้ย ไอ้โม มึงเชื่อในปาฎิหารไข่ต้มป่าวว่ะ กูกินแม่งสองอาทิตย์เลยรอดมาได้เนี่ย"

"กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ ไข่ต้มช่วยชีวิตมึงเนี่ยนะ" ผมพูดพร้อมกับแปลกใจ

"นี่ขนาดแม่กูพาหมอดูมา หมอดูยังบอกว่ากูไม่รอด นี่ต้องเรียกว่า ไข่ต้มทะลวงโชคชะตานะเนี่ย"

โก๊ะยิ้มและหันมาพูดกับผมอย่างอารมณ์ดี

หลังจากจบการศึกษาแล้ว

โก๊ะได้ไปเป็นครูที่จังหวัดระนอง

แต่ครอบครัวเป็นห่วงเลยจำเป็นต้องกลับมาหางานทำให้กรุงเทพ

ผมได้เจอกับโก๊ะอีกครั้ง

โก๊ะยังเป็นผู้ชายอารมณ์ดีไม่เปลี่ยน

เราพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับเถียงกันว่า ปากเป็ดทอดร้านไหนอร่อยสุด

ซึ่งผมก็ยังไม่เคยไปกินร้านปากเป็ดทอดตรงตึกช้างของมันเลย

ผมยังอยากจะชวนมันไปอยู่ระยองแต่ก็กำลังคิดอยู่

"แล้วมึงจะทำอะไรต่อว่ะ โก๊ะ"

ผมถามหลังจากที่โก๊ะออกจากงานที่ระนองแล้ว

"กูว่าจะเปิดฟาร์มปลาทองว่ะ"โก๊ะพูดกับผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ซึ่งผมก็เชื่อคำพูดของมัน

ผ่านไปเกือบสองเดือน

"กริ๊งงงงงงง" เสียงโทรศัพย์ดังขึ้น

ผมรับขึ้นมาทันที

"เฮ้ย ไอ้โมฟังดีดีนะ โก๊ะ เป็นไตวาย อยู่ในห้องไอซียู"

ผมถึงกับผงะ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

วันต่อมาผมได้ไปเยี่ยมโก๊ะที่โรงพยาบาลแถวมีนบุรี

ผมไปเจอแม่ของโก๊ะ ผมถามคุณแม่ของโก๊ะว่า

"คุณแม่คับ พอจะรู้สาเหตุว่าทำไมโก๊ะถึงเป็นแบบนี้มั้ยคับ"

ภาพผู้หญิงที่น้ำตาซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าค่อยๆเอ่ยคำพูด

"โก๊ะนะ เค้าไปสมัครงาน แล้วเค้าเลื่อนสัมภาษณ์ เค้าก็เลยเครียด"

โก๊ะเค้าเป็นคนร่าเริง ไม่ทราบว่าตอนอยู่บ้านเค้าเป็นคนยังไงคับ

"ตอนอยู่บ้านเค้าเป็นคนเงียบๆ ถามคำตอบคำ"

ผมรู้ทันทีว่าด้วยความรักที่โก๊ะมีต่อแม่ของเค้าจึงไม่อยากให้แม่เป็นห่วงอะไรมาก

แต่ด้วยการแสดงเป็นคนเงียบๆของโก๊ะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกหรือผิด

"แล้วตอนคุณแม่เข้าไปเห็นโก๊ะมีอาการยังไงแล้วคับ"

"ลูกเอ้ยย  แม่อยากจะร้องไห้  สองสามวันก่อน โก๊ะมีอาการบวมที่คอ จนมาเมื่อวานนี้

อาการบวมที่คอมันทำให้เค้าถึงกับหายใจไม่ออก ภาพที่แม่เห็นก็คือ

โก๊ะ ดิ้นฟูมฟาย น้ำลายไหลกระเซ็น วิ่งไปที่ถนนทำมือแกว่งไปมา แล้วชี้มาที่คอ

แม่เข้าใจว่าเค้าคงหายใจไม่ออก วันนั้นกว่าจะขึ้นแท๊กซี่ กว่าจะมาถึงโรงพยาบาล

เค้าก็แทบจะสิ้นสติไม่รู้สึกตัวแล้วละ พอมาถึงโรงพยาบาลเค้าก็อาการหนักแล้ว

หมอถึงกับต้องเจาะคอเค้าเพื่อช่วยให้เค้าหายใจ แล้วใส่สายอะไรลงไปที่คอ

ลูกเอ้ยย สายที่ใส่ไปมันก็มีหลุด พอหลุดที เลือดสีแดงๆมันก็พุ่งออกมาจากคอ

แม่แทบจะทนดูไม่ได้เลยแหละ  

หมอบอกว่าตอนนี้หัวใจของเค้าทำงานหนักมากมาสามสี่วันแล้ว

เนื่องจากหายใจไม่ค่อยออก

และก็มีน้ำซึมเข้าไปในหัวใจแล้วด้วย"

คำพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาอันพรั่งพรูของผู้หญิงที่ชื่อว่าแม่

ทำเอาผมถึงกับสะเทือนหัวใจและเป็นห่วงเป็นใยเพื่อนที่รักอย่างยิ่งนัก

"คุณแม่คับ ได้เวลาเที่ยงและเข้าไปเยี่ยมโก๊ะได้แล้วคับ

เสียงจากบุรุษพยาบาลเดินออกมาจากห้อง ไอซียูพร้อมกับจูงแม่ของโก๊ะเข้าไป

ผมเดินตาม คุณแม่เข้าไป

ภาพที่ผมเห็น ทำเอาน้ำตาผมไหลทันที

หญิงที่ชื่อว่าแม่ ได้แต่ยืนดู ลูกที่รักนอนบนเตียง ด้วยสภาพที่มีสายเจาะที่คอ

และที่หน้าท้อง พร้อมกับมีผ้าก๊อซปิดที่ตา

น้ำสีชมพูอมแดงจากปอดกระเซ็นมาโดนท่อที่เจาะตรงคอ

เครื่องตรวจชีพจรแสดงหน้าจอของหัวใจที่เต้น ตุ๊บ ตุ๊บ

คุณแม่ร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสาย  บุรุษพยาบาลพาคุณแม่ออกมา

ผมเดินเข้าไปหาโก๊ะ  

โก๊ะในตอนนี้ ไม่คงเค้าสภาพของผู้ชายคนที่ผมเจอเมื่อสองเดือนก่อนเลย

ผู้ชายที่ดูทะมัดทะแมง ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและอารมณ์ขัน

มาตอนนี้กลับนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่ผมแทบจะร้องไห้

ผมได้แต่พูดกับโก๊ะว่า

" พวกเราทุกคนรักนายนะ และอยากที่จะให้นายอยู่กับพวกเราไปตลอดนะ เพื่อนรัก"

ตึ๊ดด  ตี๊ดดด เสียงจากเครื่องตรวจชีพจร ดังเหมือนโก๊ะจะบอกผมว่า

"เราจะสู้จนถึงที่สุดหากยังมีความหวังอยู่"

ใช่ เราจะสู้ถึงที่สุดหากยังมีความหวังอยู่ และเราก็เชื่อว่าความหวังมีอยู่กับคนที่เชื่อว่ามี

"สู้นะโก๊ะ" ผมพูดกับโก๊ะพร้อมกับน้ำตา

และก็เดินออกมา

อีกสิบนาที

คุณหมอก็เรียกคุณแม่และญาติๆของโก๊ะเข้าไปคุย

คุณแม่อนุญาติให้หมอบอกอาการของโก๊ะกับผมได้

หมอบอกกับผมกว่า โก๊ะมาที่นี่ด้วยอาการไตวายขั้นสุดท้าย

ทำให้ขับน้ำออกจากร่างกายไม่ได้เลย จึงทำให้

ปอดมีอาการน้ำท่วมด้วย

หมดบอกว่า โก๊ะเป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องหรือพูดง่ายๆก็คือโรคพุ่มพวงนั่นเอง

ซึ่งหมอคาดว่านะจะไปลงที่ตาของโก๊ะ จึงทำให้ตาของโก๊ะบวมขนาดนี้

หัวใจของโก๊ะ ก็เริ่มมีน้ำเข้าไปและทำให้หัวใจเต้นได้ลำบากมาขึ้น

ตอนนี้โก๊ะยังขับน้ำออกจากร่างกายไม่ได้

ความดันเริ่มลด หมอต้องให้ยาเพิ่มความดันช่วย

แต่เค้ารู้ตัว และหูยังใช้ได้อยู่ ถ้ามีเพลงที่ชอบ หรืออะไรที่เค้าอยากฟัง

ก็เอามาให้เค้าฟังได้นะ  หรือบอกเค้าก็ได้ว่ามาเยี่ยม เค้าจะได้มีกำลังใจสู้ต่อไป

ผมได้ฟังหมอพูดในใจคิดว่า

ทำไมเหตุการณ์เลวร้ายอย่างงี้ต้องมาเกิดกับเพื่อนที่ผมรักด้วย

โก๊ะ เราอยากที่จะคุยกับนาย

อยากเล่นกีต้าร์ด้วยกันกับนาย

อยากไปกินปากเป็ดทอดด้วยกันกับนาย

อยากเล่นเปียโนให้นายฟัง

นายยังจำวันที่เราสอนเพลง รักเธอ ของโต๋ได้มั้ย

นายยังเล่นกีต้าร์ให้เราฟังเลย นายได้ยินมั้ย

นายได้ยินมั้ย

เรายังอยากสอนเปียโนให้นายต่อนะ เรายังสอนไม่จบเพลงเลยนะ

ได้โปรดอยู่ต่อเถอะนะ ได้โปรด เราขอร้องหละ

แม้ว่ามันจะหนักหนาสาหัสกับนายมากขนาดไหน

แม้ว่านายจะทุกข์ทรมาณขนาดไหน นายได้ยินมั้ย

นายต้องสู้นะ

เรารักนายนะโว้ย ไอ้โก๊ะ อย่าพึ่งไปซีว่ะ กลับมาก่อนซิ

นายได้ยินมั้ย

.

.

.

.

.

.

บทความนี้ขอมอบแด่    นายนาวิน พันธุ์กุหลาบ เพื่อนที่รักที่สุดของเรา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++