คอลลัมน์ ด๊อกเต้อร์ป้อ ถามตอบ ปัญหาบล๊อคเก้อร์

สวัสดี สวีดัด ทั่น ทั่น บล๊อคเก้อทั้งหลาย

วันนี้ ด๊อกเต้อร์ป้อ จะมาไขปัญหาข้องใจเกี่ยวกับการทำบล๊อค

คนไข้รายแรก บล๊อคเก้อ AJ.p

"คุณหมอคับ ผมมีอาการโรคทำอาหารกำเริบคับ"

เจ้าเอเจตาลีตาเหลือกเหงื่อตกท่วมตัวเหมือนไปฆ่าคนตาย

"มันกำเริบยังไงหรือคับ ไอ้ เฮ้ย!! คุณ เอเจ"ผมถามด้วยความสงสัย

" คือมันเป็นอย่างงี้คับ คุณหมอ ผมอะอยากทำอะไรดองๆหมดเลย

ไม่เว้นแม้แต่บล๊อค"

"ผมก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นปัญหาอะไรเลยนี่คับ คุณ เอเจ"

"คืองี้คับ บล๊อคที่ผมดองเอนทรี่ที่ 4 เกี่ยวกับปืนของผม มันเกิดขึ้นราอ่ะคับ คุณหมอ

ผมประกาศไปแล้วด้วยว่าจะเปิด แต่มันเป็นอย่างงี้ ผมไม่รู้จะแก้ยังไง"

"หา!! ปืนของเองขึ้นราเหรอ  ต้องตัดทิ้งลูกเดียว!! น่าสงสารจัง"

ผมสงสารน้องเอเจจับใจ

"มะช่าย คุณหมอ ผมหมายถึง บล๊อคที่ผมดองเอนทรี่ที่ 4

เกี่ยวกับปืนของผม มันเกิดขึ้นราอ่ะคับ คุณหมอ

ผมประกาศไปแล้วด้วยว่าจะเปิด แต่มันเป็นอย่างงี้ ผมไม่รู้จะแก้ยังไง"

ไอ้เอเจพูดเหมือน

คลิกซ้ายลากแถบข้อความข้างบนแล้วคลิกขวากดcopy

"แล้วเองจะพูดซ้ำเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วทำไมวะ

 กูก๊อปลงเมื่อยนะโว้ย"

"คุณหมอต้องช่วยผมนะคับ คุณชาลีเค้าบอกว่าจะปูเสื่อกางเต้นนั่งรอ

แถมถือกล้องจะถ่ายปืนของผมให้ได้เลยคุณหมอต้องช่วยผมนะคับ"

"เอางี้เองช่วยตัวเองไปก่อน ตอนนี้หมอมีธุระต้องไปข้างนอกแปปนึง

จะกลับมาอัฟต่อตอนดึกๆ"

"คุณหมอจะทิ้งผมไปหนายยย"เจ้าเอเจร้องไห้เหมือนจะลากไม่ยอมให้ผมไป

"ตรูไปแปปเดียวเฟ้ยย เดี๋ยวมา เอางี้ ปัญหา บล๊อคเองขึ้นราเนี่ย

มันเกิดจากความชื้น

ดังนั้นเองตั้งเอาพัดลมมาเป่าไล่ความชื้นบล๊อคเอง

มันจะช่วยบรรเทาทุเลาอาการลงได้

ทำไปก่อนนะ เดี๋ยวตอนดึก หมอจะมาอีกที"

บล๊อคเก้อท่านใดมีคำถามสงสัยก็ถามมาในคอมเม้นได้เลยนะคับ

เดี๋ยวหมอป้อจะกลับมาตอบทุกคำถามเลย

ตอนนี้ขอตัวไปทำธุระก่อนนะคับ

เจอกันอีกที เวรดึกคับ คริ คริ คริ

---------------------พักกินข้าวเย็น(ข้าวไม่ร้อน ตรูเล่นเองเลยมุกนี้)----------------

กลับมาเจอกันรอบดึกคับ

คนไข้รายที่สอง ป้าสายลมที่ผ่านมา

คอลลัมส์ด๊อกเต้อป้อตอบปัญหาป้าสายลมที่ผ่านมา

อาจติดเรต เด็กต่ำกว่า18 ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำว่า

อ่านไปเลยลูก ของดีทั้งนั้น คริ คริ คริ

"สวัสดีค๊ะ คุณหมอ" คนไข้รายที่สองเดินเข้ามาที่ห้อง

"สวัดดี ป้า" ผมมองหน้า พร้อมกับรับไหว้

"อย่าเรียกป้าซิค่ะ เรียกว่าพี่ซิ" คนไข้ยังยืนยันให้เรียกว่าพี่

ผมมองหน้าคนไข้อีกที

"ป้าแหละ ดีแล้ว " ผมยังยืนยันคำเดิม

"เรียกว่าพี่ซิ"

ผมสังเกตุว่าเริ่มเห็นเส้นเลือดขึ้นตามบริเวณศีรษะของคนไข้

แสดงว่าเค้าต้องโกรธแน่ๆที่เราเรียกป้า

"ป้า ใจเย็นๆ แค่เรียกว่าป้าเอง ป้าจะโกรธอะไรนักหน้า ใจเย็นๆหน่อยนะป้า"

ผมพูดปลอบใจเพื่อให้คนไข้ใจเย็นขึ้น

"ถ้าเมิงไม่หยุดเรียกกูว่าป้า จุด สองห้า กระบอกนี้ ส่งเมิงไปสวรรค์แน่ๆ"

คุณป้าพูดขู่ผมพร้อมกับหยิบปืนอันเบ่อเร่อ ออกจากกระเป๋าสะพายคิ๊ปลิ้งสีเขียว

คาดว่าต้องเป็นปืนคนละอันกับของไอ้เอเจแน่นอน

"คุณป้า อุ้ย!! คุณพี่ใจเย็นๆนะคับ มีปัญหาอะไรหรือคับ

ยังออกจะสาว จะสวย แถมยังโสด ทำเป็นใจร้อนไปได้"

"รอดไปนะเมิง "ป้าบ่นอุปอิบ แต่ผมแอบได้ยิน

"คือแบบนี่นะค่ะ พี่มีปัญหา คือชื่อพี่อะชื่อ สายลมที่ผ่านมา

แต่พอลงเอนทรี่วันนี้ เค้านึกว่า ชื่อพี่มันหมายถึง"ตด"อะค่ะ"

ป้าพูดพร้อมตีหน้าเศร้า

"เรื่องนี้ผมก็เห็นด้วยนะคับ"ผมพูดพลางพยักหน้า

คุณป้าไม่พูดอะไรเอามือล้วงไปในกระเป๋าคิ๊ปลิ้งและก็มีเสียง แกร๊ก ดังออกมา

จากกระเป๋า

"โอ้ ไม่ดีเลยนะคับ แหมสงสารคุณพี่จัง " ผมพูดอย่างไม่ต้องลังเล

"เอางี้ละกันนะคับ เหตุมันเกิดเพราะพี่ดันไปลงเอนทรี่ตด

และตดนี่ มันก็เป็น "สายลมที่ผ่านมาประเภทหนึ่ง"

คนอ่านย่อมจะพาดพิงว่าเกี่ยวข้องกับพี่ได้อยู่แล้ว

ดังนั้นผมแนะนำให้พี่เปลี่ยนชื่อ เป็น สายฝนที่ผ่านมาก็ได้นะคับ

แต่ไม่ต้องลงเอนทรี่ เรื่อง ฉี่ นะคับ เดี๋ยวคนอ่านเค้าจะอาจนึกว่า

พี่เป็น ฉี่ อีก หรือจะเปลี่ยนชื่อเป็น อ้วนกลมที่ผ่านมา ผมก็ไม่ว่าคับ"

"แกร๊ก เมิงจะให้กูเป็นคนไข้คนที่สอง หรือคนไข้คนสุดท้าย ไอ้ป้อ"

"โธ่ป้า เอ้ย!! พี่ ผมพึ่งมีพี่กับไอ้เอเจเป็นคนไข้รายที่สองเองนะ

ขืนมีพี่เป็นรายสุดท้าย คลีนิคผมเจ๊งพอดี นะป้า เอ้ย!! พี่"

"ชิ ได้เวลาพี่ต้องไปทำงานและรอดไปก่อนนะ "

คนไข้รายที่สองดูนาฬิกาและก็เดินออกไปโดยไม่จ่ายผมซะบาท เนียนนะเนี่ย

"บะบาย ลาขาดคับ ป้า"

ผมบ่นอุปอิบเบาๆหลังจากเห็นคนไข้คนที่สองเดินออกไปลิบลับแล้ว

----------------พักเบรก 1 วัน (อู้) -----------------------------

กลับมาแล้วคับ

คนไข้รายที่ 3 อาบู๋ แห่ง แกรมโบ้

"สวัสดีคับ อาบู๋ มีปัญหาอะไรหรือคับ"

" เอ่อ ช่วงนี้ ทำไมผมรู้สึกว่าจะเดินไปทางไหนก็ลำบาก

เพราะเขี้ยวมันลากดินตลอดเลย ผมจะทำยังไงดีคับ"

 อาบู๋ พูดพร้อมกับยิ้ม ทำให้ผมเห็นเขี้ยวยาวโง้งที่ลากดินมาตั้งแต่หน้าคลินิค

"แล้ว อาบู๋ โกรธผมหรือป่าวคับ ที่ผมเปิดเพลง rs ในคลีนิคแล้วเค้าไม่เรียกเก็บตัง"

"ผมจะโกรธคุณทำไมละคับ ก็มันไม่ใช่เพลงของผมนี่ ถ้าเป็นเพลงของผม

ผมจะฟ้องคุณทั้ง แพ่ง ทั้ง อาญา อาม่า อาปู่ อากู้ จะฟ้องให้หมด

ให้คุณล้มละลายเยย คริ คริ คริ" อาบู๋พูดไปหัวเราะไป 

ผมเห็นเขี้ยวอาบู๋กระแทกดินอย่างกับสว่านขุดถนน

"หยุดหัวเราะได้แล้วคับ อาบู๋ เดี๋ยวพื้นคลีนิคผมจะพังหมด

ผมว่าไอ้อาการเขี้ยวลากดินของอาบู๋นี่รักษาไม่ยากหรอกคับ

ตัดคออาบู๋ออกก็แก้ได้แล้วคับ"

"อ้าว แล้วผมจะไม่ตายเหรอ ผมยังรวยไม่พอเลยนะ"

"อาบู๋ ชีวิตคนเราจะเอาอะไรกันนักกันหน้า รู้จักหรือปล่าว คำว่า"ให้"อ่ะ

หัดเผื่อแผ่อะไรบ้าง ไม่ใช่จะ ลิขสิทธิ์  ลิขสิทธิ์อย่างเดียว ไอ้เพลงที่อาบู๋ก๊อปมา

เค้าเคยมาทวง ลิขสิทธิ์ กับอาบู๋ เหมือนที่ อาบู๋ทวงอยู่ ยิ๊กๆ ตอนนี้หรือปล่าว"

"แต่มันก็ เป็นสิทธิของผมนี่คับ" อาบู๋ตอบผมอย่างไม่คิด

ผมหยิบกีต้าร์ตรงข้างโต๊ะมา

"อาบู๋เพลงนี้ ผมร้องให้ อาบู๋นะ  

มันก็สิทธิ์ของเธอ อยากจะซึ้งจะดีกับใคร

เธอก็ปล่อยฉันไป ไม่เป็นไรแค่เพียงคนเดียว

ก็คนอย่างเธอ เท่าไหร่มันก็ไม่พอ

และคนอย่างฉันก็คงรับมันไม่ได้"

"พอและ ถ้าร้องมากกว่านี้ ผมจะเรียกเก็บตังนะ" อาบู๋ ขู่ผม

"เอาดิ ถ้าฟ้องผม ผมจะบอกดีเจปุ้มปุ้ยให้มาตบกระโหลกหนาๆของอาบู๋เลย"

"ใคร ดีเจปุ้มปุ้ย"อาบู๋ทำหน้างง

" ดีเจปุ้มปุ้ย พ่ออาบู๋ไง ไม่รู้จักเหรอ"

"ไหน เอาหน้าให้ดูหน่อยดิ๊"

"นี่ไง เบิ่งซะ!!"

" โอ้ว ไม่จริง คุณเอารูปคุณพ่อผมมาจากไหน"

อาบู๋ตกใจตาค้างเมื่อเห็นรูปที่ผมโชว์ให้ดู

"มาจากไหนไม่สำคัญ เอาเป็นว่าเมื่อไหร่ที่คุณเลิกเขี้ยว

อาการเขี้ยวลากดินของคุณก็จะหายไปเอง"

"งั้นผมยอมที่จะเขี้ยวลากดินอย่างงี้ตลอดชีวิตแหละ เพราะผมชอบเขี้ยว"

อาบู๋ยังคงยืนยันที่จะรักษาเขี้ยวนี้ไว้

"อืม ก็แล้วแต่อาบู๋ละกันนะ ไอ้เขี้ยวที่มันลากดินนี่ มันไม่ค่อยมงคลนะอาบู๋

ทำอะไรมันก็เจริญช้า ดี ไม่ดี อาจจะเจริญลงด้วยนะ

แต่ถ้าอาบู๋ชอบผมก็ไม่ว่าอะไร"

"งั้นผมไปก่อนนะ ต้องไปเก็บค่าลิขสิทธิ์ที่อื่นต่อ"

พูดเสร็จ อาบู๋ก็เดินเขี้ยวลากออกไปจากคลีนิคผม

" อืม ขอให้แกรมโบ้จงเจริญ บริษัทบ้าอะไรว่ะ!! ชื่อเหมือนยี่ห้อรองเท้าแตะ"

ผมงึมงำในใจ

                  คนไข้รายที่ 4 อาเฮียเตี้ย

 รู้สึกจะไม่ว่าง ผมเห็นแว๊ปๆว่า เอามิสสะเตอ มัสเซ่อ ไปช่วย

ขัดปืนที่ขึ้นราของไอ้เอเจอยู่ งั้น รอซักพักแล้วกันนะ

-------------- พักเบรค รอ คนไข้รายที่4-----------------