ในช่วงเวลานี้ เป็นช่วงเวลาที่ผมกำลังเกิดความขี้เกียจต่อเรื่องราวผู้คนรอบข้าง

จึงค่อนข้างเก็บตัวพอสมควร  รู้สึกมีความสุขเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกผิดเช่นกัน

แต่ในช่วงที่อารมณ์ไม่ค่อยเป็นปกติ ก็มักจะเป็นเช่นนี้ ลอยไปลอยมาทั้งวัน

เอาความแน่นอนอะไรไม่ได้

บ่อยครั้งรู้สึกเบื่อกับการเขียนเรื่องวนไปวนมา ใช้ชีวิตจำเจบนตัวอักษรเดิม ๆ

ผ่านไปกี่ฤดูกาล ผ่านไปกี่ดวงดาว ขึ้นเขา ลงทะเล วนไปวนมาทั้งการใช้ชีวิต

และบทพรรณนาบทเดิม  ก็เบื่อ ๆ สุข ๆ ไปตามประสา

ช่วงนี้อยู่กรุงเทพ ๆ บ่อย ๆ ใช้ชีวิตในที่ทำงานรก ๆ ฝนตกทุก ๆ วัน

ก็ให้พาลไม่อยากเดินทางไปไหน  มีความสุขกับชีวิตที่เงียบ ๆ ไปวันวัน

ตื่นนอนตอนเช้า ก็นั่งกินกาแฟ ดูนกกินปลีอกเหลืองมาบินวนเวียน

ใกล้ ๆ ต้นเฟื่องฟ้า ก็เรียบง่ายไปอีกแบบ

ไม่มีความคิดเรื่องการเดินทางไปไหน ไม่อยากทำอะไรนอกจาก

นั่งเฉย ๆ แล้วปล่อยให้รอบข้างเดินทางไปอย่างที่เป็น

บางทีก็มีความสุขบ้างจากการคิดและหยุดเดินทางทั้งโลกข้างนอก

และอากาศภายใน  บางทีความสุขก็เป็นข้ออ้างของความ

ขี้เกียจของตัวเองได้เหมือนกัน

แต่ในท้ายถึงที่สุดแล้ว ผมก็เชื่อแน่ว่า อีกไม่นานผมคงได้เดิน

ออกจากที่ทำงานไปทำตามอย่างที่ใจฝัน เพียงแค่ตื่นนอนตอนเช้า

ดื่มกาแฟสักถ้วย แอบทักทายเจ้านกตัวนั้นที่แวะมาทักทาย

ดอกไม้และผมทุก ๆ เช้า บิดขี้เกียจสักสองสามหน และเดิน

ออกจากห้องรก ๆ นี้ พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานเล็กน้อย

จะไปที่ไหนยังไม่มีการวางแผน เพียงเพื่อไปที่ใดสักแห่ง

เพื่อไปเปลี่ยนสภาวะของอากาศแห่งความเป็นอยู่

บนโลกบูดเบี้ยวใบเดิม  ด้วยใจดวงเดิม ด้วยฝันเดิม ๆ

เพียงเพื่อออกเดินทางอีกครั้งเพื่อไปถ่ายภาพ

รั้วสีขาว

กลางฤดูฝน กรกฎาคม 2551

(ช่วงนี้ยังไม่ได้ออกไปไหนครับ เลยมีเพียงภาพถ่ายเก่า ๆ ผ่านมาให้ชม)

ขอบคุณครับ