เมื่อวานผมไปติดต่องานที่ธนาคารไทยพาณิชย์ สำนักงานใหญ่ เลยโทรนัด ดร.วิทย์ สิทธิเวคิน รุ่นน้องเซนต์ฯคุยรำลึกความหลังในรั้วเซนต์ฯ โดยเฉพาะวีรกรรมเล่น คอนเสริท์เดี่ยว หน้าลิฟท์ตึกแม่พระซะหน่อย

ไอ่เลี่ยว หรือ ดร.วิทย์ มาตามนัดพร้อมกับเล่าให้ฟังว่าเข้ามาอ่านเรื่องในบล็อกผมด้วยความบังเอิญ คล้ายกับอีกหลายคนที่เสริชหาเรื่องราวต่างๆของโรงเรียนเรา แล้วก็มาเจอะเจอบล็อกรวมมิตรเซนต์ฯอันนี้ติดพวงกูเกิ้ลขึ้นมาด้วย

หลังจากทักทายเรื่องหน้าที่การงานกัน เลี่ยวก็เล่าให้ฟังว่ากำลังจะขยับขยายจากแบงค์ใบโพธิ์ และหนึ่งในงานอันท้าทายงานใหม่ก็คือทำรายการวาไรตี้ทางโทรทัศน์คู่กับพิธีกรคนคุ้นเคยแถวๆ OK Nation นี่เอง พี่น้องเซนต์ฯและผู้ที่สนใจ รอติดตามกันได้ คาดว่าเร็วๆนี้

ที่ขำมากคือ เลี่ยวพยายามจะสมัครลงทะเบียน เพื่อเข้ามาทิ้งคอมเมนท์เล่นกับเรื่องของผมในนี้ แต่ทำยังไงก็ลงทะเบียนไม่สำเร็จซะที (ทั้งๆที่ก็คุ้นอยู่กับทั้งคุณชาลี และคุณอดิศักดิ์ เพราะเติบโตมากับเนชั่น) เลยไม่สามารถจะมาร่วมแจมได้ คุณชาลีถ้ามาอ่านเจอ รบกวนช่วยเหลือหน่อยนะครับ ฮาๆ

กลับมาเล่าเรื่องที่คุยกันเกี่ยวกับเซนต์ฯบ้าง เลี่ยวเล่าให้ผมฟังว่า เด็กเซนต์ฯจะค่อนข้างในภาพรวมคล้ายคลึงกัน ที่ชัดเจนมากคือ หน้าตี๋และมีพฤติกรรมออกจะห่ามๆหน่อย และทีสำคัญคือเด็กเซนต์ฯส่วนใหญ่จะพูดจามีของแถมคือมักจะมีคำหยาบๆปนมาในรูปประโยคเสมอๆ แม้กระทั่งเวลาคุยกับสาวๆก็เหอะ

เออเนอะ เรื่องนี้ผมก็ไม่ได้เคยสังเกต แต่พอมาคิดก็ค่อนข้างเข้าเค้า เพราะทั้งรุ่นผม รุ่นน้องๆ และรุ่นพี่ๆที่เคยคุยกัน ก็มักจะออกมาแนวๆนี้ ใครเคยเข้าร่วมประชุม SG Alumni ที่มีพี่ปุ๋ย ไม้จิ้มฟันตำนานกอล์ฟเซนต์ฯ ร่วมด้วยคงห็นด้วยกะผม ฮาๆ

แล้วก็มาถึงเรื่องวีรกรรมคอนเสิร์ทเดี่ยวนั่น เลี่ยวเล่าว่าวันนั้นยืนคุยกับเพื่อนๆสี่ห้าคนแถวแป้นบาสฯหน้าตึกแม่พระช่วงพักเที่ยง เรื่องคอนเสิร์ทของวงร็อคเคสตร้า ที่ฮอทมากในเวลานั้น ซึ่งเลี่ยวก็ออกลีลา แสดงท่าเต้นประกอบเพลงให้เพื่อนๆเห็นภาพ

ทันใดนั้น ไอ่จ๊อด เศรษฐา กรีกุล เพื่อนรุ่นผมที่กำลังเล่นบอลกันอยู่ เห็นแววแต่ไกล เลยเดินมาลากคอเลี่ยว พร้อมกับกระซิบว่า เฮ่ย มึงมีดี ต้องโชว์ ฮาๆ พร้อมกับลากไปยินหน้าลิฟท์มุมตึกแม่พระ และบังคับให้เต้นไอ่แบบนั้นโชว์สด

จากปากคำของเลี่ยวที่มองภาพเด็กรุ่นผมว่าเป็น "พวกชั้นพี่นี่ ต้องยอมรับว่าซ่าส์เป็นพิเศษกว่ารุ่นอื่นๆ" ผมก็คาดเดาได้ว่า แม้จะกลัวและอายปนๆกันอยู่บ้าง แต่ด้วยความเกรงรุ่นใหญ่ เลยยอมเต้นพร้อมกับร้องโชว์ในวันนั้น ซึ่งก็มีคนมามุดูไม่มากนัก แค่กลุ่มเพื่อนๆของเลี่ยว และวงบอลห้องผมที่เดินตามไอ่จ็อดออกมามุงดูด้วย

แต่นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นครับ เพราะวันต่อมา เลี่ยวถูกไอ่จ็อดจิกมาเต้นอีก แถมมีการนัดแนะรุ่นผมว่า "เฮ่ย พวกมึงวันนี้รีบกินข้าวนะเว่ย มีโชว์สด" ทำให้ทันทีที่เลี่ยวไปยืนประจำที่เดียวกับวันวาน ก็จะพบเซนต์ฯมุงเต็มลานหน้าตึกแม่พระ แถมบนชั้นสองก็มีเกาะระเบียงมุงดู จนแทบจะเรียกได้ว่า คอนเสิร์ทเดี่ยววันนั้น จัดขึ้นมาเพื่อหยุดกิจกรรมอื่นๆทั้งหมด ไม่ว่าจะเป้นบอลพลาสติกหรืออะไรก็ตามแต่ให้มาสนใจกิจกรรม "พิเศษสุด" หน้าลิฟท์แต่เพียงอย่างเดียวซิน่า

ซึ่งทุกคนที่มามุงก็ไม่ผิดหวัง เมื่อเลี่ยวทั้งร้องทั้งเต้นในเพลง วิ่ง ของร็อคเคสตร้าอย่างสุดฝีมือ จน

จนเมื่อประตุลิฟท์ทางด้านซ้ายมือเปิดออกมา พร้อมทั้งที่มีผู้ก้าวออกมาจากลิฟท์ เซนต์ฯมุงก็แตกฮือ ไอ่โปรโมเตอร์จ็อดหายแว๊บ เหลือแต่เลี่ยวซึ่งยินงงๆ รอรับคำถามจากคนผู้นั้น อธิการ อำนวย ปิ่นรัตน์ หรือบราเดอรืฟิลลิป!

เลี่ยวเล่าต่อว่าออกปากบอกบราเดอร์ฟิลลิปไปว่า "ผมไม่รู้ ผมไม่เกี่ยว พี่เค้าบังคับผมทำอะครับ" ซึ่งบราเดอร์ก็งงๆ พร้อมกับบอกให้เดินตามบราเดอร์ไปคุยในห้อง

บราเดอร์ฟิลลิปถามนู่นถามนี่พร้อมทั้งขอเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านไป ทำนองขู่ว่าจะโทรไปเล่าวีรกรรมเธอให้ที่บ้านเธอฟังนะนา แต่กลับไปวันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เลี่ยวบอกว่า สงสัยบราเดอร์แค่ขู่น่ะพี่ อาจจะไม่ได้โทรจริงๆหรอก แต่ผมน่ะแอบคิดว่าบราเดอร์อาจจะโทรไปแล้วก็เป็นได้

แต่ที่บ้านเลี่ยวไม่กระโตกกระตาก อาจจะเพราะแอบภูมิใจ ที่ลูกชายฉายแววศิลปินนักแสดงตั้งแต่อยู่มัธยม 2 !!

ฮาๆ