ช่วงที่ผมเรียนมัธยมปลายที่เซนต์ฯนั้น ครูสอนวิชา Grammar ภาษาอังกฤษที่ดูจะเอาจริงเอาจังในการสอนมากที่สุดคนหนึ่ง คงจะไม่พ้นครู ดวงใจ สุภาไวย์ ทั้งนี้เพราะรูปแบบการสอนที่เน้นถามตอบ แบบสดๆ และใครตอบครูไม่ถูก หรือตอบไม่ได้ ก็จะถูกลงโทษเป็นการบิดเนื้อที่พุง แทนการตี เล่นเอาพวกเราหลายคนตัวบิดไปตามแรงของครู

และด้วยความที่ครูดวงใจ สอนแบบถึงลูกถึงคนเช่นนี้ ก็เป็นผลให้พวกเราสามารถจดจำหลักการใช้ไวยากรณ์อังกฤษได้โดยอัตโนมัติ ส่งผลให้มีนักเรียนที่ได้ยินกิตติศัพท์ครู แห่แหนไปเรียนพิเศษที่โรงเรียนครู ซึ่งสมัยนั้นอยู่ย่านถนนเพชรบุรีตัดใหม่เป็นจำนวนไม่น้อย

และแน่นอน ครูดวงใจ ก็ยังนำเอาท่วงทำนองการสอน เช่นเดียวกับที่สอนพวกเราในเซนต์ฯมาใช้ที่นี่ด้วย ไม่เว้นแม้แต่การหยิกพุงอันขึ้นชื่อลือชา

และด้วยความที่จริงจังกับการสอนมากนี่เอง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ครูโมโหห้องผมจนควันออกหู ถึงกับเดินออกจากห้องไปดื้อๆ ไม่ยอมสอนจนกว่าพวกเราจะยกขบวนไปขอโทษ และรับปากจะตั้งใจเรียน หลังจากที่พวกเราส่งเสียงดัง และไม่ยอมเงียบแม้ครูจะเตือนแล้วสองครั้ง

หนังสือเรียนวิชาของครู จะเป็นรวมเล่มกระดาษโรเนียว (สมัยนั้นโรเนียวถูกกว่าถ่ายเอกสารแยะ) หน้าปกกระดาษแข็งสีเขียวมั่ง น้ำเงินมั่ง ซึ่งครูวางเนื้อหา และออกแบบเองทั้งเล่ม

เหล่านี้ เป็นความทรงจำของผม ที่ย้อนกลับขั้นมาชัดเจน หลังจากที่พบครูอีกครั้งในวันงานรุ่นไม่กี่วันที่ผ่านมา ซึ่งครูดวงใจ มาในงานพร้อม"ป๋า" ดร.ศุภชัย สุภาไวย์ ซึ่งเท่าที่ได้คุย ทั้งสองท่านก็ดูสุขภาพยังแข็งแรงดี

ใครสนใจจะไปเรียนพิเศษที่นี่ก็เชิญไปดูรายละเอียดที่ เว็บไซต์  ของครูนะครับ แนะนำๆ ^^