ตั้งแต่ผมมีโอกาสได้รับรู้เรื่องราว ความเป็นมาเป็นไปต่างๆในเซนต์ฯมากขึ้น ก็ได้รู้ว่า ช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นในโรงเรียนของพวกเราหลายอย่าง ซึ่งมีส่วนเป็นอย่างมากที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่ และรุ่นน้อง ห่างหายไป และนับวัน ก็ยิ่งจะทำให้รุ่นพี่ และรุ่นน้อง ห่างจากกันมากขึ้นทุกที

จนเมื่อผมมีโอกาสได้เข้าไปพบ บราเดอร์มาร์ติน เพื่อร่วมสัมภาษณ์นำมาลงในเว็บฯเมื่อเร็วๆนี้ และได้ฟังแนวความคิดที่ท่านนำมาริเริ่มใช้ปฏิบัติ และจัดทำขึ้นในเซนต์ฯ เมื่อยุค เมื่อ 30 กว่าปีที่แล้วหลายๆเรื่อง ก็ยิ่งทำให้เกิดความรู้สึก "เสียดาย" แนวทางหลายๆอย่างที่ท่านได้ปูทางไว้ เพื่อความสัมพันธ์อันดีนี้ ผมขอยกตัวอย่าง เช่น

1. จัดการแข่งขันกีฬา และตั้งชื่อ College Day เพื่อให้นักเรียนมีโอกาสแสดงความสามารถ มีน้ำใจเป้นนักกีฬา และให้นักเรียนใต่ละห้องของทุกชั้นปี สังกัดสายกีฬาแต่ละสายตามสี เรียงกันไปตามห้อง จาก A,B,C,D (ต่อมามี E และ F) โดยให้นักเรียนชั้นมัธยมปลายตอนต้น (ม.ศ.3 ในยุคแรก) เป็นชั้นหัวหน้าสาย เพื่อฝึกฝนความเป็นผู้นำ

2. จัดให้นักเรียนมัธยมปลายที่กำลังจะสำเร็จการศึกษาเป็นสายเดียวกัน คือสายแสด เพื่อให้ทุกห้องได้มีโอกาสทำงานร่วมกันก่อนที่จะจบการศึกษา

3. จัดงาน วันวิชาการ เพื่อให้นักเรียน มีโอกาสแสดงความสามารถในเชิงวิชาการ ทางด้านต่างๆ

4. จัดทำวารสาร S.G. Bullintin หรือที่ต่อมาเรารู้จักกันดีในชื่อ แดนอโศก เพื่อเป็นการเผยแพร่กิจกรรมของโรงเรียน และนักเรียนในด้านต่างๆ

ความคิดหลายๆอย่างของท่านที่ได้นำมาปฏิบัตินั้น เด็กเซนต์ฯที่ทันได้สัมผัสกับมัน อย่างผม ยอมรับอย่างเต็มหัวใจเลยครับ ว่าเป็นประโยชน์ต่อตัวเราในหลายๆด้าน ทั้งในเรื่องความคุ้นเคยกับการทำงาน ความสัมพันธ์กับพี่ๆน้องๆ ผู้ร่วมงาน และอีกหลายเรื่อง

ในขณะเดียวกัน ปัจจุบัน มีการเปลี่ยนแปลงหลายๆอย่างในเซนต์ฯ เช่น

1. นักเรียนในแต่ละห้อง กระจายการสังกัดสายกีฬากันไป และยกเลิกการจัดสายแสดให้เป็นของเด็กมัธยมปลาย

2. ลดระยะเวลาในการจัดเตรียมงาน College Day ตลอดจนเปลี่ยนแปลงรูปแบบการจัดงานที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กเซนต์ฯหลายอย่าง เช่น รูปแบบการเชียร์ ลีดเดอร์

3. ยกเลิกการจัดงานวันวิชาการ

ซึ่งไม่เป็นเรื่องน่าแปลกใจเลย ที่หลังๆ จะมีโอกาสที่ศิษย์เก่าได้กลับเข้าไปร่วมกิจกรรมใดๆกับน้องๆ และโรงเรียนน้อยมาก ในขณะที่โรงเรียนอื่น (อย่างสวนกุหลาบ ที่ผมโคตรอิจฉา) มีการจัดกิจกรรมต่างๆเพื่อกระชับความสัมพันธ์ของเด็กในโรงเรียน และระหว่างพี่ๆน้องๆ ศิษย์เก่า ศิษย์ปัจจุบัน เป็นระยะ

ที่เด็ดมาก คือ ขณะนี้ สวนกุหลาบ มีการจัดวิชา "สวนกุหลาบศึกษา" เป็นวิชาเรียนในชั้นมัธยม 2 และ 3 เพื่อปลูกฝังให้เด็กนักเรียนมีความภาคภูมิใจในโรงเรียน ตลอดจนสร้างสัมพันธ์รุ่นพี่รุ่นน้อง โดยให้จัดทำรายงานเป็นระยะ ทั้งด้านประวัติโรงเรียน ประวัติรุ่นพี่ที่ประสบความสำเร็จ

ที่จัดให้เป็นวิชาเรียนของมัธยม 2 และ 3 นั้น ก็เพื่อที่จะไม่ให้เป็นภาระของเด็กมัธยมปลายที่ต้องเตรียมการสอบเข้าเรียนต่อ ในขณะเดียวกัน ผมมองว่า เป้นการปูพื้นให้เกิด Royalty ในเด็กที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่น ซึ่งน่าจะได้ผลกว่าเด็กมัธยมปลาย

โอย ผมอิจฉาเด็กสวนกุหลาบมากๆครับ (เพื่อนๆ และพี่ๆ สวนฯเข้ามาเจอ ภูมิใจได้เลยนะครับ ผมคิดแบบนี้มานานแล้ว)

แต่ตอนนี้ พวกเราสามารถรวมตัวในนี้ได้ไม่น้อยแล้ว ซึ่งก็ถือเป็นการเริ่มต้น และประมาณปลายเดือนนี้ ระบบต่างๆในเว็บฯคงจะลงตัวขึ้น (ปิ่น รับปากว่า สิ้นเดือนนี้ ระบบคงจะโอเคครับ) ผมเลยคิดว่า น่าจะเป็นโอกาสดีที่เราจะมีการประชุมใหญ่ของตัวแทนรุ่นต่างๆ หลังจากที่เลื่อนมานานซะที และก็คงจะมีการหารือในเรื่องต่างๆ เพื่อช่วยให้เรื่องที่พวกเราร่วมกันทำ เป็นประโยชน์มากที่สุด โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง ที่มาสเตอร์ประจวบเคยออกปากให้เราเข้าไปคุยกับอธิการ ซึ่งผมคิดว่าพวกเราคงจะต้องเข้าไปแน่ครับ หลังจากที่พวกเราพร้อม

เลยจะขอนัดคร่าวๆกับพี่ๆน้องๆตัวแทนรุ่น และทุกคนที่อยากจะเข้าร่วมประชุมไว้คร่าวๆนะครับ ประมาณปลายเดือนนี้ เราจะประชุมกัน ติดตามอัพเดทกันที่เว็บฯ www.sgalumni.com และบล็อกนี้ละครับ ขอบคุณมากครับ